ตอนที่ 812 ความขัดแย้งของสองพี่น้อง

อารมณ์ความรู้สึกพุ่งสูงขึ้นมาในชั่ววินาที ใบหน้ามีรอยยิ้มของผู้ชนะปรากฏขึ้น

จ้าวจิ้งอี๋เห็นลำดับรายชื่อแล้วในใจของเธอก็อดไม่ได้ที่จะเต้น ‘ตึกตัก’ ไปชั่วขณะ

คิดไม่ถึงเลยว่าแบบนี้จะทำให้เขาสามารถพลิกกลับมาโจมตีได้สำเร็จ

เพียงแต่ด้วยความที่เป็นใบหน้าของเด็กสาว สีหน้าของเธอแดงเป็นริ้ว จากนั้นก็เถียงอย่างข้างๆคูๆว่า “มีอะไรวิเศษกัน ลำดับของนายยังอยู่ล่างฉันไม่ใช่หรือ”

หยางหยางพยักหน้าหัวเราะอิอิ “ไม่ผิด ลำดับของฉันอยู่ต่ำกว่าเธอ แต่ตอนแรกที่พวกเราพนันกันก็คือฉันต้องอยู่ในสามลำดับแรก ไม่ใช่บอกว่าต้องชนะเธอ ดังนั้น ตอนนี้ฉันชนะเธอแล้ว เมื่อครู่นี้เธอปฏิบัติกับฉันอย่างไร ตอนนี้ฉันก็จะถามเธอประโยคหนึ่งว่า คนไม่ยอมรับความพ่ายแพ้”

จ้าวจิ้งอี๋มองไปทางหยางหยางด้วยใบหน้าที่แดงไปด้วยความอับอาย จากนั้นก็หันไปมองเฉิงเฉิง

การพนันในครั้งนี้นั้นถ้าหากว่าเธอแพ้แล้วก็ต้องเป็นผู้ติดตามของเฉิงเฉิง เชื่อฟังคำสั่งของเขา

เฉิงเฉิงในตอนนี้ก็รู้ถึงจุดนี้ เขาก็รู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง

“หยางหยาง ฉันว่าช่างมันเถอะนะ ล้วนทำเพื่อยกระดับคะแนนให้สูงขึ้น การพนันแบบนี้นั้นชนะด้วยกันทั้งสองฝ่าย เรื่องอื่นก็ไม่ต้องไปคิดเล็กคิดน้อยแล้ว ตอนนี้ก็ไม่เช้าแล้ว ควรจะกลับบ้านไปกินข้าวได้แล้ว” เขาเอ่ยพลางยื่นมือออกไป ต้องการจะลากเฉิงเฉิงให้เดินไปทางประตูโรงเรียน

หยางหยางหลบมือของเขา เขารู้สึกโกรธเล็กน้อย เขาเป็นถึงผู้ชนะ จะยอมปล่อยโอกาสในการแก้แค้นที่ถูกดูถูกเมื่อครู่ไปได้อย่างไร “เฉิงเฉิง ฉันพยายามขนาดนี้เพื่อใครกัน ก็ไม่ใช่เพื่อหาผู้ติดตามให้กับนายหรอกหรือ ตอนนี้นายกลับทำตัวเป็นคนดีเสียอย่างนั้น”

“พอแล้ว พวกนายไม่ต้องเถียงกันแล้ว ฉันยอมรับแล้วยังไม่พอหรือไง อย่างไรก็ไม่ได้เรียกนาย” จ้าวจิ้งอี๋ก็ไม่ใช่เด็กสาวที่ไม่รู้จักยอมรับความพ่ายแพ้ประเภทนั้น

เธอหมุนตัวกลับไปเรียกเฉิงเฉิงเสียงเบาประโยคหนึ่ง “ลูกพี่ใหญ่”

หยางหยางเห็นท่าทางของเธอแล้วก็รู้สึกว่าสนุกขึ้นมาชั่วขณะ เขาแสร้งยื่นคอ เอามือวางไว้ข้างใบหู พลางเอ่ยว่า “เมื่อครู่นี้เธอเรียกว่าอะไรนะ ทำไมฉันถึงไม่ได้ยินเลย”

เฉิงเฉิงถลึงตาใส่หยางหยาง “ผู้อื่นเป็นเด็กผู้หญิง เรียกครั้งเดียวก็พอแล้ว นายยังไม่พอใจอีก”

“เฮ้ พวกนายได้ยินหรือไม่” หยางหยางหันกลับไปเอ่ยถามหวูเสี่ยวเอ๋อและRebeccaที่อยู่ข้างกายเขา

“ฉัน.....” แม้ว่าหวูเสี่ยวเอ๋อจะไม่รู้ว่าหยางหยางมีเรื่องอะไรกับจ้าวจิ้งอี๋ แต่เขาก็เข้าใจว่าหยางหยางชนะแล้ว เธอต้องยอมรับเฉิงเฉิงเป็นลูกพี่ใหญ่

นี่ถึงเป็นเรื่องที่พวกเขาสองคนพนันกันเอาไว้จริงๆ จะลากตัวเองเข้าไปยุ่งด้วยเพื่ออะไร

เขารู้สึกเสียใจในภายหลังว่าเมื่อครู่จะวิ่งเข้ามาทำไม

แต่เรื่องดำเนินมาจนถึงตอนนี้แล้ว ตัวเองก็จำเป็นต้องแสดงท่าที

การที่หยางหยางบีบบังคับจ้าวจิ้งอี๋นี้ทำให้เขารู้สึกว่าเกินไปหน่อย แต่ก็ไม่สามารถที่จะล่วงเกินผู้อื่นได้ ผู้อื่นเป็นถึงเด็กผู้หญิง แข่งกับผู้ชายก็ไม่ไหว อย่างไรก็ต้องไว้หน้าบ้าง

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาเอ่ยพูดอึกๆอักๆออกมาว่า “ฉัน ฉันได้ยินแล้ว”

หยางหยางมองเขาอย่างแปลกใจเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าตอนนี้เขาจะก้าวออกมาช่วยเหลือเธอ

หยางหยางไม่สนใจเขา หันไปมองRebecca

“Rebecca เธอได้ยินไหม”

Rebeccaไม่ได้คิดอะไรมากขนาดนั้น เธอส่ายหน้าพลางเอ่ยว่า “ฉันไม่ได้ยิน”

***

หยางหยางส่งสายตาชมเชยให้กับเธอ ดูท่าRebeccaจะยืนอยู่ฝ่ายตัวเอง

“หวูเสี่ยวเอ๋อไม่รู้เรื่องระหว่างพวกเรา ดังนั้นไม่อาจฟังคำพูดของเขาได้ ตอนนั้นมีเพียงแค่พวกเราสี่คนที่อยู่ในเหตุการณ์ ดังนั้นคำพูดของRebeccaถึงจะนำมาเป็นหลักฐานได้ ก็แค่เรียกเฉิงเฉิงคำหนึ่ง เนื้อชิ้นหนึ่งของเธอไม่หล่นลงมาหรอก”

จ้าวจิ้งอี๋โกรธจนใบหน้าแดงก่ำ ถลึงตาใส่หยางหยางอย่างโกรธเคืองไปครั้งหนึ่งแล้วก็หันกลับไปเรียกเฉิงเฉิงอย่างเสียงดังอีกครั้งว่า “ลูกพี่ใหญ่”

ตอนที่สิ้นเสียงนั้นก็ร้องไห้จนมีหยาดน้ำตารินไหลออกมาแล้ว

เธอก้มหน้า วิ่งไปทางประตูใหญ่ของโรงเรียนอย่างไม่สนใจใคร

เฉิงเฉิงเห็นเงาร่างของจ้าวจิ้งอี๋วิ่งจากไปอย่างช้าๆ ทั้งยังยกมือปาดน้ำตา ในใจก็รู้สึกขอโทษเธอ

ตอนนี้ดูท่าว่าต้องรอหลังจากนี้ค่อยปลอบเธอดีๆ

“หยางหยาง นายทำเกินไปหน่อยหรือไม่ เธอเป็นเด็กผู้หญิงนะ” เฉิงเฉิงในตอนนี้ก็เริ่มตำหนิหยางหยางขึ้นมา

หยางหยางสอดมือเข้าไปในกระเป๋า เต็มไปด้วยท่าทางไม่สนใจ “เฉิงเฉิง ทำแบบนี้ก็เพื่อนายนะ ทำไมถึงทำเหมือนกับว่าฉันไม่ใช่คนทั้งภายในและภายนอกอย่างนั้นล่ะ เป็นคนดีนั้นยากจริงๆนะ”

เขาเอ่ยพลางหันหน้าไปมองRebecca “ไป ฉันจะเลี้ยงไอศกรีมเธอ”

จากนั้นก็ยื่นมือไปดึงมือของเธอเดินไปทางหน้าประตูโรงเรียน

หวูเสี่ยวเอ๋อรู้ว่าหยางหยางกำลังโกรธตัวเองอยู่ ที่จริงแล้วเขาก็ไม่ได้จงใจ แต่เขารู้สึกว่าหยางหยางไม่จำเป็นต้องจริงจังอะไรกับเด็กผู้หญิงขนาดนั้น

เพียงแต่เขาจะไปรู้ได้อย่างไรว่าหยางหยางกับจ้าวจิ้งอี๋มีเรื่องขัดแย้งกันมากขนาดไหน

เฉิงเฉิงก็มองหวูเสี่ยวเอ๋ออย่างเห็นอกเห็นใจ “นายไม่ต้องไปสนใจเขา เขาก็มีนิสัยแบบนี้แหละ”

หยางหยางเพิ่งจะพาRebeccaออกมาถึงหน้าประตูโรงเรียนก็ได้ยินเสียงแตรรถยนต์ดังมาจากที่ไม่ไกลนัก

เขายังนึกว่าเป็นคนขับรถที่ไปรับมาส่งพวกเขาตลอดคนนั้น เพิ่งจะคิดว่าให้เขาไปส่งเป่หมิงซีเฉิงกลับไปก่อน

แต่เมื่อมองไปตามเสียงแล้วก็ทำให้เขารู้สึกตกตะลึงเมื่อเห็นว่าคนที่อยู่ในรถนั้นเป็นคุณพ่อ

คงไม่ใช่ว่าคุณพ่อมารับพวกเขาหรอกนะ

หยางหยางมองไปที่Rebecca ถอนหายใจพลางเอ่ยว่า “ดูท่าวันนี้ฉันไม่สามารถเลี้ยงเธอได้แล้ว คุณพ่อมารับฉันแล้วล่ะ”

Rebeccaยิ้มบางๆ “ไม่เป็นไร อย่างนั้นก็รอครั้งหน้าก็แล้วกัน” เธอเอ่ยจบก็หมุนตัวเดินไปอีกทิศทางหนึ่ง

หยางหยางมองเงาร่างของเธอ แล้วเดินไปทางรถของเป่หมิงโม่อย่างหดหู่เล็กน้อย

หลังจากเขาขึ้นรถแล้วก็เรียกคำหนึ่งว่า “คุณพ่อ”

ความคิดเห็น