ตอนที่ 816 วิธีการสอนลูก

ตอนที่ 816 วิธีการสอนลูก

หยางหยางก้มหน้า ปล่อยมือคุณแม่แล้วค่อยๆเดินไปถึงข้างกายเป่หมิงโม่

“คุณพ่อ สำหรับเรื่องการสอบในวันนี้ ผมขอโทษคุณพ่อด้วยครับ ผมไม่ควรจะเขียนสิ่งที่เกี่ยวกับข้อสอบลงบนฝ่ามือ ผมได้รับบทเรียนนี้แล้ว หลังจากนี้ไม่กล้าแล้วครับ แต่ว่าผมก็สามารถรับประกันกับคุณพ่อได้ว่า ตอนที่สอบนั้นผมไม่ได้ดูสิ่งที่เขียนอยู่บนมือเลยจริงๆ ไม่ได้โกง คะแนนสอบในครั้งนี้ก็เป็นของจริงครับ”

หยางหยางแอบมือเล็กไว้ที่ด้านหลัง ทั้งร่างเครียดเกร็งอย่างเห็นได้ชัด

ตอนที่เขาพูดนั้นเสียงเบามาก เบาจนถูกเสียงโทรทัศน์กลบเสียงของเขา

หยางหยางพูดเสร็จแล้ว ก็เงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อยอย่างระมัดระวังเป็นอยากมาก มองเป่หมิงโม่ด้วยสีหน้าตึงเครียด

ห้านาทีหลังจากนั้น เป่หมิงโม่ก็กดปิดโทรทัศน์ด้วยรีโมต

อุณหภูมิในห้องโถงตอนนี้เริ่มลดลงอีกแล้ว กระทั่งกู้ฮอนและเฉิงเฉิงที่ยืนอยู่ด้านหลังหยางหยางก็มองไปยังใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกของเป่หมิงโม่ และเริ่มรู้สึกเป็นกังวลแทนเขาขึ้นมา

สุดท้ายกู้ฮอนก็อดไม่ไหว เอ่ยกับเป่หมิงโม่เสียงเบาว่า “ตอนนี้ลูกก็กลับมาแล้ว เขาก็ยอมรับผิดกับคุณแล้ว คุณก็พูดสักประโยคสิ คุณทำท่าทางแบบนี้ในตอนนี้ ไม่กลัวว่าลูกจะตกใจกลัวหรือ”

ตอนนี้เฉิงเฉิงก็จับมือของคุณแม่แน่น เริ่มเป็นห่วงหยางหยางขึ้นมาบ้างแล้ว

***

เป่หมิงโม่ในตอนนี้หันหน้าไปมองหยางหยาง นัยน์ตาของเขาไม่ได้มีกลิ่นอายเย็นยะเยือกอีกแล้ว

“ลูกมาตรงนี้” เป่หมิงโม่กวักมือเรียกหยางหยางแล้วชี้ไปที่ข้างกายตัวเอง

หยางหยางมองท่าทางของคุณพ่อ ในใจก็กลัวเล็กน้อย เขาไม่กล้าเดินเข้าไปอยู่บ้าง ไม่รู้ว่าคุณพ่อเรียกตัวเองไปแล้วจะฟาดแรงๆสักรอบหนึ่งหรือไม่

กู้ฮอนนั้นมองความคิดของลูกออก เธอเดินไปถึงข้างกายหยางหยางแล้วตบไหล่เล็กเบาๆ “ลูกรัก ไม่ต้องกลัว พ่อลูกให้ลูกเข้าไปหา ลูกก็ไปเถอะ”

คำพูดของกู้ฮอนนั้นเหมือนว่าให้ยาที่เสริมความมั่นใจให้กับเขาเม็ดหนึ่ง เขาเดินซอยเท้าทีละนิดๆไปหาเป่หมิงโม่

รอจนหยางหยางเดินมาถึงด้านหน้าแล้ว เป่หมิงโม่ก็ยื่นมือใหญ่ออกมาคว้าแขนของหยางหยางจับเอาไว้

ร่างกายของหยางหยางตอบสนองด้วยการสั่นเทา เท้าก็ถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว

แต่ว่ามือของเป่หมิงโม่เหมือนกับคีมขนาดใหญ่ หยางหยางนั้นหนีไม่พ้นอุ้งมือเขาแล้ว

ไม่รู้ว่าเป่หมิงโม่จะทำอะไร กู้ฮอนกับเฉิงเฉิงที่อยู่อีกด้านก็เริ่มเป็นกังวลแทนหยางหยางขึ้นมา

เพียงแต่ว่าพวกเขาไม่เคยเห็นสถานการณ์ที่เป่หมิงโม่จับหยางหยางมาตีโดยไม่ยอมรับข้อแก้ตัวแบบนี้

“หยาง พ่อดีใจมากที่ลูกมายอมรับความผิดนี้กับพ่อ สำหรับการขอโทษของลูก พ่อรับเอาไว้แล้ว ช่วงที่ลูกจากไป พ่อก็คิดเช่นกันว่าพ่อกำหนดมาตรฐานให้กับลูกสูงเกินไปหรือไม่ ถึงได้ทำให้ลูกมีความคิดที่จะโกงเพื่อมารับรองว่าสามารถอยู่ในลำดับชื่อในครั้งนี้ได้ ถ้าหากว่าเป็นแบบนี้ล่ะก็ พ่อยอมที่จะให้คะแนนลูกไม่ค่อยดี แต่ไม่ยินยอมที่จะเห็นลูกนอกลู่นอกทาง ถ้าหากพูดว่าครั้งนี้ลูกโกงจริงๆ แล้วพวกเราไม่รู้ล่ะก็ เช่นนั้นก็อยากที่จะรับประกันว่าครั้งหน้าลูกยังคิดที่จะโกงอีกหรือไม่ ทั้งยังไม่ตั้งใจเรียนด้วย เรื่องวันนี้แม้ว่าลูกจะทำผิด แต่กลับทำให้พ่อรู้สึกดีใจมาก เพราะว่าลูกเป็นเด็กที่กล้ายอมรับความผิด ทั้งลูกยังใช้ความสามารถมาแสดงให้เห็นแล้วว่า ที่จริงแล้วลูกก็สามารถเก่งได้เหมือนกับเฉิงเฉิง”

คำพูดของเป่หมิงโม่นั้นทำให้กู้ฮอนและเฉิงเฉิงล้วนรู้สึกตกตะลึง โดยเฉพาะเฉิงเฉิง ตั้งแต่เล็กจนโต เขาไม่เคยได้ยินคุณพ่อพูดอะไรกับตัวเองด้วยท่าทางอ่อนโยนแบบนี้มาก่อน

ตัวเองทำเรื่องผิดพลาด นอกจากถูกคุณพ่อให้บทเรียนแล้วก็ไม่มีอะไรอื่นอีก

หรือว่าคุณพ่อจะเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ

หยางหยางเงยหน้า เบิกตาโตอย่างไม่กล้าเชื่อหูของตัวเองเล็กน้อย “คุณพ่อ ความหมายของคุณพ่อก็คือคุณพ่อให้อภัยในเรื่องที่ผมทำผิดแล้วหรือครับ”

เป่หมิงโม่มองไปที่หยางหยาง พยักหน้าอย่างจริงจัง จากนั้นก็พูดต่อว่า “เรื่องการสอบ พ่อสามารถให้อภัยลูกได้ แต่เรื่องเมื่อครู่ตอนทานข้าวนั้น พ่อกลับไม่สามารถให้อภัยลูกได้”

เดิมใจของหยางหยางที่สงบแล้วก็ไม่สงบขึ้นมาในทันที

“แม้ว่าเรื่องการสอบวันนี้ ตอนนั้นลูกอาจจะได้รับความไม่เป็นธรรมไม่น้อยเลย แต่ว่านี่ก็ไม่ใช่เหตุผลที่ลูกจะหนีออกจากบ้านเข้าใจไหม ครั้งหนึ่ง คุณปู่ของลูกได้มอบธุรกิจครอบครัวของตระกูลเป่หมิงทั้งหมดให้กับพ่อ ลูกในฐานะที่เป็นลูกหลานของตระกูลเป่หมิงนั้น ลูกกับเฉิงเฉิงก็จะต้องเข้ามาดูแลควบคุมธุรกิจครอบครัวนี้เหมือนพ่อในอนาคต เส้นทางหลังจากนี้ ลูกจะต้องเผชิญหน้ากับความอัปยศหรือความเข้าใจผิด เป็นต้น ล้วนเป็นเรื่องที่หนักหนายิ่งกว่าเรื่องในวันนี้หลายเท่า หลายสิบเท่า กระทั่งหลายร้อยเท่า หรือว่า ถึงเวลานั้นลูกจะเหมือนกับวันนี้ ทิ้งคนในครอบครัวแล้วจากไปอย่างนั้นหรือ หยางหยาง นี่ไม่ใช่การกระทำของลูกผู้ชาย ลูกเข้าใจไหม ครั้งหนึ่งตอนพ่อยังเด็ก คุณปู่ของพ่อมอบประโยคหนึ่งให้กับพ่อ ‘ยามที่สวรรค์ต้องการมอบภารกิจอันยิ่งใหญ่ให้กับคนๆหนึ่ง คนผู้นั้นจะต้องผ่านความทุกข์ใจตนเองอย่างแสนสาหัสมาก่อน เหนื่อยล้าจนถึงเอ็นกระดูก หิวโซผอมแห้ง ยากจนไม่มีจะกิน จะกระทำการใดก็ไม่ราบรื่นสมใจปอง แต่เมื่อผ่านพ้นไปแล้ว จิตใจก็จะเปี่ยมไปด้วยความเข้มแข็ง และเพิ่มพูนความสามารถในส่วนที่เราขาดไป’ ตอนนี้พ่อจะมอบประโยคนี้ให้กับลูกและเฉิงเฉิง”

***

คำพูดของเป่หมิงโม่ทำให้กู้ฮอนเริ่มรู้สึกเปลี่ยนแปลงมุมมองที่มีต่อเขาใหม่ คิดไม่ถึงเลยจริงๆว่าเขาจะพูดแบบนี้กับหยางหยางได้

อีกทั้งคำพูดนี้สำหรับเขาแล้ว ในอดีตนั้นไม่มีทางที่จะพูดออกมาได้

เฉิงเฉิงในตอนนี้ก็เดินจากข้างกายกู้ฮอนไปยังข้างกายเป่หมิงโม่ ยื่นมือออกไปจับมือเล็กของหยางหยาง อีกมือหนึ่งก็จับมือใหญ่ของเป่หมิงโม่อย่างระมัดระวัง

“คุณพ่อ การอบรมสั่งสอนของคุณพ่อ ผมกับหยางหยางจะจำเอาไว้ในใจครับ พวกเราสองคนจะตั้งใจเรียน จะไม่ทำให้ธุรกิจที่คุณปู่สร้างขึ้นพังทลายในมือของพวกเราครับ”

เขาพูดแล้วหันหน้าไปส่งสัญญาณให้หยางหยาง