ตอนที่ 815 ความอบอุ่นของคุณแม่

ตอนที่ 815 ความอบอุ่นของคุณแม่

หลังจากถางเทียนจื๋อวางสายโทรศัพท์ได้ 20 นาที กู้ฮอนก็ขับรถมาหยุดที่ลานจอดรถด้านข้างสตรีทพาร์ค ซึ่งอยู่หลังรถออดี้คันสีขาวพอดี

กู้ฮอนจูงมือเล็กของเฉิงเฉิงเดินเข้าไปด้านในของสวนสาธารณะอย่างเร่งรีบ พวกเธอเดินไป พลางมองพิจารณารอบด้านไปพลาง

ครั้งนี้ที่พวกเขามา คนในสวนสาธารณะมีจำนวนน้อยลงเล็กน้อย เหล่าคุณป้าผู้ชราที่เต้นแอโรบิกในสวนสาธารณะนั้นแยกย้ายกลับบ้านกันไปแล้ว

สุดท้ายก็ยังคงเป็นเฉิงเฉิงที่ตาไว เขายื่นนิ้วชี้ไปทางด้านหน้า “คุณแม่ ดูเหมือนว่าด้านหน้าจะมีคนกวักมือเรียกพวกเรา”

กู้ฮอนมองแล้วก็ไม่ใช่เรื่องโกหก แม้ว่าจะมองไม่เห็นรูปร่างหน้าตาของคนคนนั้นได้อย่างชัดเจน แต่เมื่อมองรูปร่างสูงเพรียวแล้วก็สามารถแยกแยะออกว่านั่นคือ Noton

*

“Noton คุณอามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรครับ” เฉิงเฉิงเห็นเขาแล้วก็รู้สึกประหลาดใจ

ถางเทียนจื๋อยิ้มให้เขาบางๆ “นั่นก็เป็นเพราะว่าเมื่อครู่นี้ฉันเป็นคนโทรศัพท์หาคุณแม่เธอไง”

เขาเอ่ยแล้วหันหน้าไปพูดกับกู้ฮอนว่า “ฮอน คิดไม่ถึงเลยว่าคุณจะลบเบอร์โทรศัพท์ของผมทิ้งไปเร็วขนาดนี้”

กู้ฮอนในตอนนี้นั้นไม่มีเวลามาล้อเล่นกับเขา มองไปรอบด้านอย่างคร่าวๆ ก็ไม่เห็นเงาร่างเล็กๆของหยางหยาง

เธอเอ่ยด้วยสีหน้ามึนตึง “ตอนนี้หยางหยางอยู่ที่ไหน”

“ฮอน คุณกับเฉิงเฉิงพักอยู่ตรงนี้ชั่วครู่ก่อน ขับรถมาอย่างเร็วขนาดนี้ร่างกายคงรู้สึกไม่ดี หยางหยางยังสบายดีอยู่มาก เพียงแต่ผมมีเรื่องอยากจะพูดกับพวกคุณก่อนสักเล็กน้อย” เมื่อเอ่ยถึงเรื่องของหยางหยาง รอยยิ้มบนใบหน้าของถางเทียนจื๋อก็หายไป กลายเป็นสีหน้าจริงจัง

กู้ฮอนให้เฉิงเฉิงนั่งบนม้านั่ง ตัวเองกลับยืนเผชิญหน้ากับถางเทียนจื๋อ “พูดมาเถอะ คุณจะพูดเรื่องอะไรหยางหยางกับฉัน”

ถางเทียนจื๋อมองไปที่กู้ฮอน จากนั้นก็สูดลมหายใจลึก พลางเอ่ยว่า “วันนี้เป็นวันสอบของหยางหยาง ส่วนช่วงเวลานี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นระหว่างพวกคุณนั้น เมื่อครู่ตอนผมคุยกับหยางหยางก็รู้หมดแล้ว ผมคิดว่าวิธีการที่พวกคุณปฏิบัติกับเขาไม่ยุติธรรมเป็นอย่างมาก”

***

คำพูดของถางเทียนจื๋อนั้นทำให้กู้ฮอนเงียบสนิทเหมือนคนใบ้ ที่จริงแล้วในใจของเธอก็ชัดเจนเป็นอย่างมากว่าตัวเองทำเกินไปบ้างจริงๆ โดยเฉพาะในฐานะมารดา

แม้ว่าหยางหยางจะไม่น่ารักเชื่อฟังเหมือนกับเฉิงเฉิง สร้างเรื่องวุ่นวายเล็กน้อยเป็นปกติ แต่เมื่อเผชิญหน้ากับการสอบ เขาก็ไม่ได้ทำเรื่องชั่วร้ายหรือไม่ดี

“เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้หากคุณรู้สึกเสียใจหรืออยากขอโทษ ก็เดินเข้าไปพูดกับเขาด้วยตัวเองเถอะ แต่ว่าอย่าให้ศักดิ์ศรีของผู้ใหญ่มาเป็นตัวขัดขวาง ทำผิดแล้วก็กล้าหาญที่จะยอมรับนั้นสามารถเป็นตัวอย่างที่ดีมากตัวอย่างหนึ่งให้กับเด็ก ตอนนี้เขาเล่นอยู่กับเหล่านกพิราบตรงนั้น ทำท่าทางดีๆหน่อย อย่าแสดงท่าทางหยิ่งผยองของคนที่เป็นผู้ใหญ่ออกมาด้วย”

ถางเทียนจื๋อพูดพลางชี้นิ้วไปยังพื้นที่โล่งที่ถูกล้อมรอบด้วยไฟถนนเล็กๆแห่งหนึ่ง ฝูงนกพิราบฝูงหนึ่งกำลังล้อมรอบเด็กผู้ชายคนหนึ่ง มีตัวหนึ่งสองตัวที่กล้าหาญ กำลังกางปีกเตรียมตัวบินไปเกาะบนไหล่ของเด็กชาย

กู้ฮอนมองหยางหยางอยู่ที่ไกลๆ นัยน์ตาอดไม่ได้ที่จะรื้นขึ้นมา

“คุณแม่ พวกเราไปหาหยางหยางด้วยกันเถอะครับ เรื่องนี้หลักๆล้วนเป็นผมทำให้เกิดขึ้นมา” เฉิงเฉิงพูดพลางดึงมือของคุณแม่ หนึ่งผู้ใหญ่หนึ่งเด็กเดินเข้าไปหาหยางหยางที่อยู่ท่ามกลางฝูงนกพิราบ

*

หยางหยางกำลังเล่นกับเหล่านกพิราบอย่างอารมณ์ดี เจ้าตัวเล็กพวกนี้เหมือนกับรู้จักนิสัยของมนุษย์อย่างไรอย่างนั้น รู้ว่าในใจของหยางหยางเศร้า จึงไม่ได้โผเข้ามารุมเหมือนกับช่วงเวลากลางวันที่ได้พบกับคนแบบนั้น

แรกเริ่มพวกมันค่อยๆเดินเข้ามาใกล้ๆหยางหยางไปพลาง ยื่นศีรษะเล็กๆออกมาหยั่งเชิงไปพลาง

ผ่านไปชั่วครู่หลังจากที่คุ้นเคยกันเล็กน้อยพอประมาณแล้ว ก็มีสองสามตัวที่มายืนอยู่ข้างเท้าเขา เงยศีรษะเล็กๆนั้นมองขึ้นมา

สัตว์ตัวเล็กๆนั้นมีพลังวิเศษแบบนี้ ทำให้คนที่โศกเศร้าอยู่อารมณ์ดีขึ้นมาใหม่

หยางหยางค่อยๆย่อตัวลงมาสบตากับเหล่านกพิราบ

ในภายหลังเหล่านกพิราบก็เริ่มกำเริบเสิบสานเล็กน้อย พวกมันเดินมาถึงข้างกายหยางหยาง ตอนที่หยางหยางยื่นมือออกมานั้น พวกมันก็จิกลงบนฝ่ามือของเขาเบา เหมือนกับว่ากำลังหาอาหาร

จิกไปจิกมาจนทำให้หยางหยางรู้สึกคันยุบยิบ “ยังคงเป็นพวกนายที่ดี ไม่มีอคติกับฉัน ยอมที่จะเล่นด้วยกันกับฉัน” หยางหยางพูดแล้วก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ “ถ้าหากว่าพวกเขาเหมือนกันกับพวกนายจะดีขนาดไหนกันนะ”

ในเวลานั้นเองที่หยางหยางพบว่าเหล่านกพิราบเริ่มสับสนวุ่นวายขึ้นมาเล็กน้อย จากนั้นก็เห็นคนคนหนึ่งยืนอยู่ด้านหน้าตัวเอง

คุณแม่มาแล้ว หยางหยางไม่ต้องเงยหน้าก็สามารถรู้ได้

*

กู้ฮอนย่อตัวลงช้าๆ เผชิญหน้ากับหยางหยางที่ก้มหน้าลงต่ำ “ลูกรัก แม่มารับลูกกลับบ้านแล้ว วันนี้ล้วนเป็นเพราะว่าแม่เข้าใจลูกผิดไป แม่ผิดไปแล้ว ขอให้ลูกยกโทษให้แม่ด้วยได้หรือไม่”

เธอเอ่ยแล้วโอบตัวเองเข้าไปในอ้อมกอดแน่น

ความน้อยใจของหยางหยางนั้นแปรเปลี่ยนเป็นหยาดน้ำตาในเวลานี้ “คุณแม่ เรื่องนี้หยางหยางก็มีส่วนต้องรับผิดชอบ ผมไม่ควรคิดเรื่องการโกงตั้งแต่เริ่มต้น ไม่ควรจะไม่เล่าเรื่องนี้ให้พวกคุณแม่ฟังหลังการสอบ”

เฉิงเฉิงก็ยืนมองอยู่อีกด้านหนึ่ง ในใจของเขาก็รู้สึกไม่ดี เขาเดินเข้าไปดึงแขนเสื้อของหยางหยางเบาๆ “หยางหยาง ฉันก็ไม่ดีเช่นกันที่ไม่เชื่อในตัวนาย ทั้งยังบอกเรื่องของนายให้คุณพ่อคุณแม่ฟังด้วย ที่จริงแล้วตอนนั้นเป็นเพราะฉันโกรธนายที่ปฏิบัติกับจ้าวจิ้งอี๋ด้วยท่าทางแบบนั้น ตอนนี้ฉันจะบอกกับนายว่า ขอโทษนะ”

หยางหยางดึงศีรษะออกมาจากอ้อมกอดของคุณแม่ มองไปที่เฉิงเฉิง เห็นเพียงแต่สีหน้าท่าทางละอายใจของเขา “ฉันปฏิบัติกับเธอแบบนั้นก็มีเหตุผลนะ ใครใช้ให้พวกนายล้อเล่นกับฉันในครั้งนั้นกันล่ะ เกือบจะทำให้ฉันขายหน้าต่อหน้าทุกคนแล้ว”

***