ตอนที่ 820 ร้องขอชีวิต

ตอนที่ 820 ร้องขอชีวิต

เธอพูดแล้วก็ผลักกู้ฮอนไปทางถางเทียนจื๋อ “ฉันรู้ว่าคุณโกรธมากที่ฉันหักหลังคุณ ดังนั้นครั้งนี้ที่ฉันมาก็นำบางสิ่งมาขอโทษกับคุณโดยเฉพาะ นี่เป็นแค่สิ่งเล็กๆ หวังว่าคุณจะรับเอาไว้”

ก่อนหน้านี้ถางเทียนจื๋อเคยเจอกู้ฮอนมาก่อน เขาอาศัยเพียงแค่เสื้อผ้าก็สามารถมองออกว่าเป็นเธอแล้ว

เพียงแต่ตอนนี้เขาอยู่ต่อหน้าเฟยเอ๋อ กลับแสร้งทำท่าทางเป็นไม่รู้จักเสียอย่างนั้น

เขายิ้มพลางโบกมือ “เฟยเอ๋อ น้ำใจของคุณผมรับเอาไว้แล้ว แต่คนผมไม่สามารถเอาไว้ได้ ตอนนี้ผมไม่มีอารมณ์มาทำเรื่องพวกนี้”

“เหอะๆ เทียนจื๋อ ฉันคิดว่าคุณคงเข้าใจอะไรผิดไป ฉันมอบให้คุณไม่ใช่เพื่อให้คุณหาความสำราญ แต่ให้คุณแก้แค้นต่างหาก หรือว่าหน้าตาที่ถูกปิดบังทำให้คุณมองไม่ออกว่าเธอคือใคร ถ้าฉันแก้มัดผ้าปิดตาเธอออกแล้วล่ะก็ คุณน่าจะสามารถจำเธอได้สินะ” เฟยเอ๋อพูดพลางยกมือดึงผ้าปิดตาของกู้ฮอนออก

“คุณกู้” ถางเทียนจื๋อยังคงแสร้งทำท่าทีเป็นตกใจหลังจากที่จู่ๆก็เห็นเธอ

ที่จริงแล้วเฟยเอ๋อนั้นงมโข่งไม่รู้เรื่องมาโดยตลอด สำหรับเรื่องระหว่างกู้ฮอนกับถางเทียนจื๋อนั้นเธอไม่รู้เลยแม้แต่น้อย สมาธิและจิตใจของเธอล้วนทุ่มเทให้กับเป่หมิงโม่

เฟยเอ๋อพยักหน้า “ไม่ผิด เป็นเธอนั่นแหละ”

“คุณพาเธอมาหาผมที่นี่เพื่ออะไร เธอเคยช่วยผมให้ชนะคดีความ ถือว่าเป็นผู้มีพระคุณของผม” ถางเทียนจื๋อยังคงแสดงละครต่อหน้าเฟยเอ๋อต่อไป

นี่ทำให้กู้ฮอนรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง ทำไมเขาจะต้องแสดงละครให้เฟยเอ๋อดูด้วย

เธอไม่รู้ว่านี่เกิดจากเป้าหมายอะไร ตัวเองในตอนนี้ก็ไม่มีกะจิตกะใจจะไปสืบหาความจริง จึงรอดูว่าพวกเขาจะแสดงละครเรื่องอะไรออกมากันแน่ที่นี่

“เทียนจื๋อ ฉันคิดว่าคุณยังไม่รู้สินะ สาเหตุที่ฉันไม่สามารถอยู่ด้วยกันกับเป่หมิงโม่ได้ ทั้งหมดล้วนเป็นเพราะสิ่งที่ผู้หญิงคนนี้ทำ เธอเป็นผู้หญิงที่เป่หมิงโม่แคร์มากที่สุด กระทั่งในภายหลัง เป่หมิงโม่ยังไล่ฉันออกจากบ้านตระกูลเป่หมิงก็เพื่อผู้หญิงคนนี้ ฉันนั้นถือว่าหมดรักในตัวผู้ชายคนนั้นแล้ว ที่ฉันพาเธอมาที่นี่ในวันนี้มีอยู่สองวัตถุประสงค์ด้วยกัน ข้อแรกคือ ฉันเกลียดผู้หญิงคนนี้ และก็เกลียดเป่หมิงโม่ด้วย ข้อสอง ฉันรู้ว่าคุณต้องการจะแก้แค้นเป่หมิงโม่ ผู้หญิงคนนี้เป็นคนที่สำคัญสำหรับเขาที่สุด คุณสามารถใช้เธอมาควบคุมเป่หมิงโม่ได้ แบบนี้คุณก็จะสามารถแก้แค้นได้แล้ว ความแค้นของฉันก็ถือว่าหมดไปด้วย”

ถางเทียนจื๋อพยักหน้า “เฟยเอ๋อ ที่จริงแล้วคุณยังมีอีกวัตถุประสงค์หนึ่งที่ยังไม่ได้พูดออกมาสินะ นั่นก็คือนำเธอมาเป็นของขวัญในการพบปะตามมารยาท เพื่อให้ผมปล่อยคุณไป ไม่ตำหนิความผิดที่คุณเป็นพยานชี้ตัวผมตอนอยู่ที่ศาลในอดีตอีกสินะ”

เฟยเอ๋อรีบพยักหน้า “ยังหวังว่าคุณจะเป็นคนใจกว้าง อย่างไรพวกเราก็ถือได้ว่ารู้จักกันมานานมากแล้ว”

ถางเทียนจื๋อขมวดคิ้ว ยกมือขึ้นมาลูบคางตัวเองไปมา

เฟยเอ๋อมองไปทางเขาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเป็นอย่างมาก ขอเพียงแค่เขาพยักหน้า เธอก็จะสามารถหายใจได้ทั่วท้องแล้ว ตัวเองก็ไม่ต้องหลบๆซ่อนๆอีก

ที่จริงแล้วเทียบกับการที่เป่หมิงโม่ตามจับตัวเอง เธอกลับหวาดกลัวถางเทียนจื๋อมากกว่า เพราะว่าในใจของเธอชัดเจนถึงจิตใจที่ต้องการแก้แค้นของถางเทียนจื๋อนั้นมีมากกว่าเป่หมิงโม่

***

กู้ฮอนในตอนนี้ก็กำลังมองถางเทียนจื๋อ ไม่รู้ว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่

ตอนนี้เธอรู้สึกงุนงงงสับสนเล็กน้อย ไม่รู้ว่าถางเทียนจื๋ออยู่ฝ่ายใดกันแน่

ถ้าหากว่าเป็นเหมือนอย่างที่เฟยเอ๋อพูดแบบนั้นจริงๆ อย่างนั้นถางเทียนจื๋อจะใช้ประโยชน์จากตัวเองไปควบคุมเป่หมิงโม่อย่างไร สำหรับความเกลียดแค้นที่มีต่อเป่หมิงโม่ที่เฟยเอ๋อพูดนั้นหมายถึงเรื่องอะไรกันแน่นะ

สุดท้ายแล้ว ถางเทียนจื๋อก็พยักหน้าอย่างที่เฟยเอ๋อรอคอย “คุณพูดมาก็มีเหตุผลอยู่บ้าง อย่างนั้นก็ทิ้งเธอไว้ที่นี่เถอะ ใช้เธอมาควบคุมเป่หมิงโม่นั้นเป็นความคิดที่ค่อนข้างดีความคิดหนึ่ง”

เฟยเอ๋อยิ้มน้อยๆ จากที่เธอมองการค้าระหว่างตัวเองกับถางเทียนจื๋อในครั้งนี้ถือว่าสำเร็จอย่างราบรื่น ก็ควรจะพิจารณาถึงเรื่องระหว่างตัวเองกับเขาสักหน่อยแล้ว

เธอดันกู้ฮอนออกไป โน้มกายไปด้านหน้า “เทียนจื๋อ ในเมื่อฉันช่วยคุณหาคนสำคัญมารับมือกับเป่หมิงโม่แล้ว อย่างนั้นคุณยังโกรธฉันอยู่ไหม”

แน่นอนว่าถางเทียนจื๋อเข้าใจความหมายของเธอ เขาหยิบบุหรี่มวนหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ จากนั้นก็จุดบุหรี่

ในไม่ช้า ใบหน้าของเขาก็ปกคลุมไปด้วยหมอกควันบางๆชั้นหนึ่ง “คุณคิดอยากจะให้บุญคุณความแค้นระหว่างพวกเราสองคนหายไปอย่างง่ายดายหรือ อืม นี่ก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้ อีกทั้งคุณยังช่วยผมครั้งใหญ่ ที่นี่ไม่มีธุระของคุณแล้ว คุณไปเถอะ ไปยิ่งไกลยิ่งดี หลังจากนี้ผมไม่อยากพบคุณอีกแล้ว”

เขาพูดจบก็โบกมือใส่เธอเบาๆ

เฟยเอ๋อรู้สึกเหมือนได้รับการนิรโทษกรรมไปชั่วขณะ โค้งให้กับถางเทียนจื๋อไม่หยุดอย่างยินดีปรีดา “เทียนจื๋อ ฉันรับประกันได้เลยว่าหลังจากนี้จะไม่มาพบคุณอีกแล้ว ฉันจะไปเดี๋ยวนี้เลย”

เธอเอ่ยจบก็หมุนตัวเดินไปทางประตูอย่างเริงร่า ตอนที่เดินผ่านกู้ฮอนไปยังหันหน้ามายิ้มให้กับเธออย่างชั่วร้าย

รอยยิ้มแบบนี้ทำให้กู้ฮอนรู้สึกเย็นยะเยือกขึ้นมาชั่วขณะ เหมือนกับว่าเธอนั้นคาดเดาได้ว่าตัวเองจะได้รับค่าตอบแทนอย่างไร

เฟยเอ๋อเดินออกไปจากประตูอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ปิดประตูลงเบาๆอย่างรอบคอบ

เธอก้าวเดินลงบันไดไปที่ด้านล่างอย่างรวดเร็ว ตอนที่ร่างของเธอเพิ่งจะออกมาจากทางเดินนั้นก็อดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจแห่งอิสระลึกๆครั้งหนึ่ง

เธอตัดสินใจแล้วว่าหลังจากนี้เป็นต้นไปจะไม่กลับมาที่เมืองนี้อีกแล้ว

“ฮ่าๆ......” เธอเงยหน้าหัวเราะ แต่เสียงหัวเราะของเธอแฝงไปด้วยหยาดน้ำตา

สำหรับเธอแล้ว การรักเป่หมิงโม่นั้นเป็นความเจ็บปวด วันนี้เธอยังคงเกลียดเป่หมิงโม่อย่างเจ็บปวดเช่นเคย

เพียงแต่ความเจ็บปวดนี้เธอรู้สึกว่าไม่สามารถให้ตัวเองแบกรับเอาไว้คนเดียว ดังนั้นจึงดึงกู้ฮอนและเป่หมิงโม่ลงน้ำมาด้วยกันเพื่อแบ่งปันกับตัวเอง

ความรักในครั้งนี้ พวกเขาทั้งสามคนล้วนเป็นผู้พ่ายแพ้

ในตอนนั้นเองที่เสียงนาฬิกาดังบอกเวลายามค่ำคืนครั้งที่สิบสอง ตรอกซอยที่เธอเดินอยู่กับตลาดที่ยังคงมีเสียงอึกทึกครึกโครมนั้นถูกกั้นด้วยตึกแห่งหนึ่ง

แต่ว่าที่นี่กลับมีเธอที่เดินอยู่เพียงแค่คนเดียว