ตอนที่ 834 การกลับมาอย่างกะทันหัน

ตอนที่ 834 การกลับมาอย่างกะทันหัน

ขิงยิ่งแก่ยิ่งเผ็ด ประโยคนี้ไม่เกินไปเลยที่จะบรรยายถึงเจียงฮุ่ยซิน แม้ว่าภายในใจของเธอจะมีความสงสัยและความคิดมากมายก็จะไม่เผยมันออกมา เธอจะคอยเฝ้าดูความเป็นไปของสถานการณ์เท่านั้น

***

ในตอนที่เจียงฮุ่ยซินกำลังขึ้นบันไดโดยมีคนรับใช้ประคองเธออยู่ เธอก็ได้ยินเสียงเครื่องรถยนต์ที่อยู่นอกบ้าน เธอหยุดฝีเท้าทันที หันหน้าไปทางประตู

ข้างนอกนั่นไม่ใช่เป่หมิงโม่แน่นอน แค่ฟังเสียงเธอก็รู้ ไม่ว่าจะเป็นเป่หมิงโม่หรือฉิงฮัว พวกเขาจะไม่เร่งเครื่องเช่นนี้หลังจากเข้ามาในลาน

มีเพียงคนเดียวในตระกูลเป่หมิงที่สามารถทำเช่นนี้ได้และนั่นคือลูกชายอวดดีของเธอ เป่หมิงยัน

แต่เธอรู้สึกว่ามันเป็นไปไม่ได้

เหตุผมง่ายๆนั้นก็คือตอนนี้เขาควรจะพาเฉิงเฉิงและหยางหยางไปที่ตงหยางแล้วจะกลับมาได้อย่างไร อย่างไรก็ตามเป่หมิงยันเอารถคันโปรดของเขาฝากส่งไปด้วยกันแล้ว

นอกจากพวกเขาแล้วมีใครอีกที่จะมาคฤหาสน์หลังเก่าของเป่หมิงอย่างตามอำเภอใจ

แต่ไม่นานก็ได้คำตอบ

ตามมาด้วยเสียงดังในสนาม จากนั้นเสียงของเด็กสองคนก็ดังขึ้น

“ดูสิ ฉันกับอาสามก็บอกแล้วที่บ้านไม่มีอะไร นายยังจะอยากกลับมา เยี่ยมมาก ฉันอดถ่ายรูปกับนางฟ้าของฉันแล้ว หลังจากเปิดเรียนนายจะให้ฉันอวดคนอื่นๆยังไง” ฟังแค่เสียงไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นหยางหยาง

หลังจากที่เฉิงเฉิงและพ่อของเขาคุยกันเสร็จ เขาก็ตัดสินใจว่าอย่างไรก็ต้องกลับไปดู

แม้ว่าเป่หมิงยันและหยางหยางจะพยายามเกลี้ยกล่อมให้เฉิงเฉิงอยู่ แต่สุดท้ายก็ไร้ผล

ในที่สุดเป่หมิงยัน ก็ตัดสินใจขับรถกลับบ้าน

ในที่สุดก็กลับถึงบ้าน เมื่อหยางหยางเห็นความสงบที่บ้านเขาก็หยุดทันทีและเริ่มบ่นเฉิงเฉิง

เฉิงเฉิงยังคงสงบนิ่งและเขารู้สึกว่าความรู้สึกของตัวเองไม่ผิดพลาด

“หลานชายที่รักของฉันกลับมาแล้ว ทำไมพวกเธอไม่อยู่เที่ยวเล่นอีกสองสามวันหล่ะ”เจียงฮุ่ยซินต้อนรับด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

“ต้องโทษเฉิงเฉิงเลย เขายืนกรานว่าที่บ้านมีบางอย่างเกิดขึ้น และบังคับให้พวกเรากลับมา” หยางหยางไม่มีเหตุผลนิดหน่อย

“หยางหยาง ไม่ต้องพูดมากหน่า เฉิงเฉิงแค่เป็นห่วงคุณพ่อคุณแม่เขาครับ ไม่มีเรื่องอะไร ไว้ตอนปิดเทอมหน้าหนาวเดี๋ยวอาพาไปเที่ยวอีกดีไหม” ในเวลานี้เป่หมิงยันทำได้แค่เกลี้ยกล่อมหยางหยาง

เฉิงเฉิงไม่พูดอะไร แค่มองไปรอบๆและไม่พบสิ่งผิดปกติ

“คุณยายครับ ช่วงนี้คุณพ่อยังกลับดึกอยู่ไหมครับ” เฉิงเฉิงถาม

เจียงฮุ่ยซินเองก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ในชีวิตที่ดูปกติ ทำไมเฉิงเฉิงถึงถามคำถามแบบนี้ออกมา

เธอพยักหน้า “พ่อหลานก็เหมือนปกตินะ ออกไปแต่เช้ากลับมาก็ดึก”

“ยันยัน พวกลูกไปเจอเรื่องอะไรกันมา” เธอหันไปถามเป่หมิงยัน

เป่ยหมิงยันยักไหล่ “อันที่จริงผมก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่เฉิงเฉิงโทรหาเป่หมิงเอ้อเขาก็จะกลับมาให้ได้”

“เฉิงเฉิงเป็นเพราะห่างจากพ่อแม่นานหรือเปล่า คิดถึงบ้านใช่ไหม ทุกอย่างที่บ้านโอเค เดี๋ยวตอนดึกพวกหลานก็จะได้เจอพ่อแล้ว ตอนนี้พวกหลานไปอาบน้ำให้สะอาดๆ ทานข้าวกันมารึยังล่ะ ให้ยายสั่งคนรับใช้เตรียมอาหารให้ดีไหม”

“พวกเราทานกันมาแล้วครับคุณแม่ ตอนนี้เหนื่อยนิดหน่อย อาบน้ำแล้วพักสักครู่ก็โอเคแล้ว” เป่หมิงยันพูด

หยางหยางเห็นว่าเรื่องจบแล้วก็หยุดไว้แค่นี้

จากเหิงเตี้ยนถึงเมืองAใช้เวลาขับรถค่อนข้างนานพอสมควร เขานั่งรถมานานจนตอนนี้ไม่ไหวแล้ว

สิ่งที่เขาต้องการตอนนี้คือการอาบน้ำจากนั้นก็นอนหลับสบายๆ

รอพบคุณพ่อคุณแม่แล้วค่อยไปฟ้องเรื่องเฉิงเฉิง

เมื่อทุกคนไปพักผ่อน เฉิงเฉิงกลับนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวเองและหยิบแล็ปท็อปออกมา

***

ทั้งหยางหยางและเป่หมิงยันนอนหลับสบาย เมื่อถึงเวลาที่พวกเขาตื่นขึ้นมามันก็มืดแล้ว

เจียงฮุ่ยซินได้เตรียมอาหารเย็นไว้ก่อนเวลาอันควร แต่ต้องการให้ลูกชายของเธอได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ ดังนั้นเธอจึงไม่เรียกพวกเขา

รอจนพวกเขาลงมาทานอาหาร ก็สามทุ่มกว่าแล้ว

เฉิงเฉิงไม่ได้พักผ่อนและถือแล็ปท็อปไว้ตลอด ไม่กี่วันมานี้ที่พวกเขาออกไปเที่ยว เป่หมิงยันแทบจะอยู่ไม่ห่างจากพวกเขาเลย จึงไม่มีโอกาสดูว่าที่บ้านเกิดอะไรขึ้นหรือไม่

เขาใช้ประโยชน์จากช่วงเวลาที่หายากนี้ตรวจสอบสถานการณ์ที่บ้านอย่างรวดเร็ว

น่าเสียดายที่ช่วงเวลาสั้นเกินไปบวกกับช่วงเวลาที่บันทึกไว้ก็นานมาก รีบตรวจสอบอย่างรวดเร็วแต่ก็ไม่พบเบาะแส การบันทึกที่ช้าแบบนี้ตลอด 24 ชั่วโมงในหลายๆวัน ต้องใช้เวลาสองสามวันในการดูให้จบ

ขณะที่พวกเขากำลังทานอาหารอยู่ในห้องอาหาร เสียงฝีเท้าดังมาจากห้องโถง เป่หมิงโม่กลับมาแล้ว

เขาได้ยินเสียงในห้องอาหารจึงเดินเข้าไปดู เห็นลูกชายทั้งสองของเขาและเป่หมิงยันกำลังนั่งทานอาหารกันอยู่

เป่หมิงยันยิ้มและยกมือขึ้นทักทายเขา “ไง ไม่เจอกันนานเลยนะ”

เป่หมิงโม่สบตาเขาจากนั้นจึงถามด้วยสีหน้าบึ้งตึง “พวกนายกลับมาได้ยังไง”

“เฮ้ เรื่องมันยาว ก็คือ…” ขณะที่เป่หมิงยันกำลังตั้งท่าจะอธิบายว่าทำไมพวกเขาถึงกลับมา หยางหยางก็ชิงเปลี่ยนเรื่อง

เขาพูดกับเป่หมิงโม่แบบเดิมกับที่พูดกับเจียงฮุ่ยซินตอนที่เขาเพิ่งถึงบ้าน โดยเริ่มบ่น “หลังจากที่เรากลับมาถึงแล้วพบว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นที่บ้าน ทุกอย่างก็ปกติ คุณพ่อคิดว่าเฉิงเฉิงกังวลเกินไปไหม แค่ได้ยินว่าน้ำเสียงของพ่อไม่เหมือนเดิมก็พูดว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นที่บ้าน”