ตอนที่ 833 ปิดบัง

ตอนที่ 833 ปิดบัง

แต่ก็ไม่ได้หมายความตัวเองไม่ใส่ใจพวกเขา เพราะเขายังต้องติดตามความเคลื่อนไหวของเป่หมิงยัน

เป่หมิงยันมักจะอัปเดทการเดินทางใน FACEBOOK ของเขา นี่ถือได้ว่าเป็นการควบคุมการเคลื่อนไหวของเด็กทางอ้อม

“ลูกๆไปเที่ยวกับอาสามเป็นอย่างไรบ้าง？”

“ฮ่าๆ แน่นอนว่าดีมากเลย แต่พวกเรารู้สึกเสียดายอยู่นิดหน่อยครับคุณพ่อ”หยางหยางในตอนนี้ไม่ได้ระวังเป่หมิงโม่

เป่หมิงโม่เลิกคิ้ว“ได้ไปเที่ยวเกือบครึ่งเดือนแล้วยังมีอะไรให้เสียดายอีกล่ะ ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตามควรอยู่ในความพอเหมาะพอดีนะ ”

***

หยางหยางหัวเราะแห้งๆ“ผมว่าคุณพ่อเข้าใจผิดแล้ว ที่ผมหมายถึงคือเพราะคุณพ่อกับคุณแม่ไม่อยู่ ก็ไม่นับว่าเป็นครอบครัวสิ”

นับว่าหยางหยางเป็นเด็กหัวไวที่ตอบกลับอย่างหัวชนฝา

ในตอนนี้เองเขาได้ยินเสียงของเป่หมิงยันเล็ดลอดเข้ามา“หยางหยาง อาเป็นอาสามของเรานะ ทำไมถึงไม่นับว่าเป็นครอบครัวละ”

“แน่นอนว่าไม่นับสิ พวกเรามีความเกี่ยวข้องกันทางสายเลือด แม้ว่าอาจะเป็นอาสามของพวกเรา แต่เราไม่มีความเกี่ยวข้องกันทางสายเลือดเลย......เฮ้ๆ อาสามอย่าแย่งโทรศัพท์ไปสิ......”

จากนั้นได้ยินเสียงเซ็งแซ่ดังออกมาจากลำโพงที่คาดว่าเป็นเสียงของทั้งสองคนที่กำลังยื้อแย่งกันอยู่

เป่หมิงโม่เอาโทรศัพท์ออกห่างจากตัวเองเล็กน้อย

เขาขมวดคิ้วแอบถอนหายใจ เมื่อสองหนุ่มเป่หมิงยันกับหยางหยางอยู่ด้วยกัน ทำไมถึงดูไม่น่าไว้ใจแบบนี้

กู้ฮอนไม่ได้ยินว่าเด็กๆพูดอะไรในโทรศัพท์ แต่แค่เห็นสีหน้าที่หลากหลายของเป่หมิงโม่ก็เดาว่า 80% คนที่โทรเข้ามาคือหยางหยาง

“เด็กๆสบายดีกันไหม”

เป่หมิงโม่ได้ยินเสียงในโทรศัพท์ยังคงเอะอะโวยวายกันเหมือนเดิม บางครั้งก็มี2-3ประโยคจากหยางหยางดังออกมา บ้างก็เป็นเสียงพูดของเป่หมิงยัน

“พวกเขาสบายดี แต่ทีหลังให้พวกเขาคลุกคลีกับเจ้าสามให้น้อยกว่านี้จะดีกว่านะ”

กู้ฮอนได้ยินอย่างนั้น แน่นอนว่าเธอรู้ดีอยู่แล้ว

นั่นคือความรู้สึกที่ติดตรึงของกู้ฮอน คนในตระกูลเป่หมิงล้วนแตกต่างจากคนทั่วไป

“พ่อครับ”ตอนนี้เสียงเฉิงเฉิงดังออกมาจากลำโพงของโทรศัพท์

ในที่สุดโทรศัพท์ก็กลับมาเป็นปกติ เป่หมิงโม่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง“เฉิง เวลาอยู่ข้างนอกต้องดูแลหยางดีๆนะ อย่าให้เขาเรียนรู้ทุกอย่าง เข้าใจไหม”

เฉิงเฉิงออกแรงพยักหน้า“คุณพ่อสบายใจได้ครับ จริงด้วย คุณแม่กับคุณยายสบายดีกันใช่ไหมครับ”

“อืม คุณแม่ของลูกสบายดีมากๆ ส่วนคุณยายเธอ......”เป่หมิงโม่ลังเลเล็กน้อย ไม่รู้จะบอกเรื่องนี้กับลูกอย่างไร

เขาหันหน้ามองไปที่กู้ฮอน เห็นเธอยกมือป้องปาก เมื่อครู่เธอได้ยินว่าเด็กๆถามถึงคุณยาย

แค่เพียงนึกถึงเรื่องที่แม่จากไป เธอก็แทบจะทนไม่ไหว

ในช่วง2-3เดือนมานี้ เด็กๆผ่านช่วงเวลาของการพรากจากมากเกินไปแล้ว

คุณป้าฟาง คุณพ่อ......และตอนนี้ก็คุณยายอีก

เด็กๆจะเที่ยวเล่นอย่างมีความสุขได้ยาก ดังนั้นควรจะแจ้งให้รู้เรื่องนี้ในภายหลัง

“เธอสบายดี คุณแม่ของลูกมักจะพาคุณยายออกไปเดินเล่นข้างนอก เอาล่ะ พวกเรามีธุระนิดหน่อย ยังไม่เหมาะจะคุยกับลูก จำไว้นะเวลาอยู่ข้างนอกลูกต้องระวังความปลอดภัยให้ดีๆ เที่ยวให้สนุกล่ะ”เป่หมิงโม่กดวางสายหลังจากที่พูดจบ

เมื่อถึงตอนนี้ ในที่สุดกู้ฮอนก็กลั้นเสียงร้องไห้เอาไว้ไม่ไหว

เป่หมิงโม่ยื่นมือมากอดเธอไว้ในอ้อมแขน ในใจไม่สบอารมณ์เลยแม้แต่น้อย

เฉิงเฉิงวางสายโทรศัพท์ ตามหลักแล้วเขาควรจะดีใจเพราะได้รู้ว่าคุณแม่และคุณพ่ออยู่ด้วยกัน

แต่จากน้ำเสียงของคุณพ่อ ดูเหมือนจะมีบางอย่างผิดปกติ

“เฉิงเฉิง หลานเป็นอะไรไป ได้คุยกับคุณพ่อคุณแม่แล้วไม่ดีใจเหรอ”เป่หมิงยันที่เจี๊ยวจ๊าวอยู่กับหยางหยางไปพักหนึ่งก็อุ้มขึ้นพาดบ่า เดินมาด้านข้างของเฉิงเฉิง

เขาเห็นว่าเฉิงเฉิงดูเหมือนจะมีบางอย่างอยู่ในใจ แตกต่างจากหยางหยางที่มีความสุขหลังจากได้คุยกับคนเป็นพ่อ

เฉิงเฉิงส่ายหัวเบาๆ มองไปที่เป่หมิงยัน“อาสาม ผมก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เมื่อกี้ฟังคุณพ่อจากโทรศัพท์ รู้สึกว่าน้ำเสียงของคุณพ่อดูจะผิดปกติอยู่ตลอด ”

***

สีหน้าของเป่หมิงยันดูคลุมเครือ พูดกับหยางหยาง“80% เพราะหลานๆโทรไปผิดเวลาไง”

เฉิงเฉิงส่ายหัว“สิ่งที่ผมแน่ใจคือเห็นได้ชัดว่าเสียงของคุณพ่อตอนรับโทรศัพท์ไม่ได้โกรธ เสียงของเขาฟังดูจริงจัง อย่างกับมีเรื่องอะไรไม่สบายใจอยู่ ยิ่งไปกว่านั้นผมยังรู้สึกคุ้นๆกับน้ำเสียงนี้ เหมือนตอนที่คุณปู่เสีย คุณพ่อก็พูดแบบนี้ ”

“ครอบครัวของเรามีใครตายอย่างนั้นเหรอ？”หยางหยางพูดออกมาตรงๆ

หลังจากที่เฉิงเฉิงพูดความคิดนี้จบ ในสมองของเป่หมิงยันก็เกิดความคิดทันที เพียงแต่ว่าเขาไม่เลินเล่อเหมือนหยางหยางที่พูดเรื่องไร้สาระออกมา

เขาตีหยางหยางเบาๆ“ทำไมถึงปากไม่ดีแบบนี้ อย่าพูดเรื่องที่ไม่เป็นมงคลสิ ตอนนี้ในบ้านเราจะมีใครได้อีก นอกจากแม่ของหลานแล้วก็เหลือแค่แม่ของอา มันไม่ใช่เรื่องดีสำหรับพวกเราหากเกิดอะไรขึ้นกับทั้งคู่”

“อาสาม เบามือหน่อยสิ มันเจ็บมากนะรู้ไหม”หยางหยางเหลือบมองไปที่เป่หมิงยัน

สิ่งที่เขาคิดในใจคือถ้าเกิดอะไรขึ้นกับแม่ขึ้นมาล่ะก็ยุ่งแน่ๆ แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับแม่ของอา บางทีโลกอาจจะสงบสุข

แต่แค่เขาพูดแบบนี้ออกไปไม่ได้ เขายังจำที่เฉิงเฉิงบอกกับเขาได้ว่าระหว่างที่กำลังสืบหาความจริง ห้ามบอกเรื่องนี้กับใครเด็ดขาด