ตอนที่ 832 ต่อยเขาสักหมัด

ตอนที่ 832 ต่อยเขาสักหมัด

ส่วนอีกคนหนึ่ง ดูค่อนข้างจะมีอายุ อีกทั้งยังรู้สึกคุ้นหน้า เพียงแต่ว่านึกไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหน

การปรากฏตัวของถังเทียนจื๋อ ทำให้เป่หมิงโม่รู้สึกว่าเรื่องนี้ดูเหมือนจะไม่ง่าย

นอกจากนี้ตอนที่กู้ฮอนอยู่ต่อหน้าพวกเขาสองคน โดยเฉพาะชายอาวุโสคนนั้นก็ไม่มีท่าทีว่าจะเป็นคนแปลกหน้า

เมื่อกล้องวงจรปิดเริ่มเล่นซ้ำ เห็นได้ชัดว่ากู้ฮอนเป็นคนโทรศัพท์เรียกสองคนนี้ให้มาหา

ยิ่งไปกว่านั้นถังเทียนจื๋อยังเดินตามหลังชายอาวุโส นี่มันหมายความว่าอย่างไร

เป็นไปได้ว่าถังเทียนจื๋อคือลูกน้องของคนๆนี้

ถ้าหากเป็นอย่างนั้นล่ะก็...

เมื่อเป่หมิงโม่สรุปได้ถึงตรงนี้ ไม่ช้าก็สามารถไขข้อข้องใจก่อนหน้านี้ของเขาไปได้

เมื่อก่อนเขาสงสัยว่าการที่ถังเทียนจื๋อเข้าใกล้กู้ฮอนและพวกเด็กๆก็เพราะจะใช้เป็นเหยื่อล่อเพื่อการแก้แค้นของตัวเอง

ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะมีเป้าหมายอย่างอื่น

เขาเคยฟังเรื่องราวชีวิตของกู้ฮอนจากหวีหรูเจี๋ยและก็รู้ด้วยว่าเธอมีพ่อที่ทิ้งแม่ไปหลังจากที่เธอหายไป

ภารกิจที่แท้จริงของถังเทียนจื๋อคือการตามหาลูกสาวที่หายไปนานแทนชายอาวุโสคนนี้

เพียงเพราะเรื่องบังเอิญ จากเดิมทีที่ถังเทียนจื๋อคิดจะใช้กู้ฮอนให้เป็นประโยชน์ และไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะค้นพบเรื่องราวชีวิตของเธอ

***

สุดท้ายแล้วสิ่งที่ถังเทียนจื๋อมีอยู่ในกำมือ ไพ่ใบสุดท้ายที่ตัวเขาสามารถใช้ข่มขู่กลับกลายเป็นว่าไร้ประโยชน์ไปโดยปริยาย

ในขณะที่วิดีโอเล่นซ้ำอยู่นั้น เขาเห็นภาพกู้ฮอนฟุบหน้าลงบนร่างของลู่ลู่ ร้องไห้ด้วยความเสียใจ

ริมฝีปากที่ปิดสนิทของเป่หมิงโม่ กล้ามเนื้อแก้มทั้งสองข้างตึง

ณ ตอนนั้น กู้ฮอนดูเสียใจมาก หลังจากที่แม่เสียไปก็ราวกับหมดหนทาง

มาถึงช่วงท้ายที่เป็นจุดสำคัญ เมื่อลู่ลู่ถูกพยาบาลนำตัวไป กู้ฮอนอยากจะตามไปด้วย แต่ถูกถังเทียนจื๋อห้ามไว้ ดูเหมือนว่าเธอจะเสียใจมากจนเป็นลมล้มไป

ถังเทียนจื๋ออุ้มเธอขึ้นมา รีบออกจากห้องฉุกเฉินพร้อมกับชายอาวุโส

ตอนนี้ดูเหมือนว่าการหายตัวไปของกู้ฮอนอาจเกี่ยวข้องกับถังเทียนจื๋อ

“พวกคุณมีข้อมูลกล้องวงจรปิดที่อยู่ใกล้ๆกับห้องฉุกเฉินอีกไหม รีบเอาออกมาที”เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ของเป่หมิงโม่เริ่มวิตกกังวลเล็กน้อย

คนของโรงพยาบาลไม่กล้าเพิกเฉย รีบตรวจสอบข้อมูลกล้องวงจรปิดที่อยู่รอบๆอย่างรวดเร็ว

เพียงแต่ว่ามันทำให้เขาผิดหวัง เพราะไม่มีอะไรที่สามารถบันทึกเส้นทางตอนพวกเขาออกไป

เป่หมิงโม่เดินออกจากห้องควบคุม จุดบุหรี่สูบ

เขาย่นคิ้วพลางสูบบุหรี่ ในขณะเดียวกันก็เดินไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมายในโรงพยาบาล

เป็นไปไม่ได้ที่ผู้ใหญ่สามคนจะหายไปในโรงพยาบาลอย่างกับหายไปในอากาศแบบนี้

ท้ายที่สุดแล้วพวกเขาไปที่ไหนก็กลายเป็นอีกหนึ่งปริศนา

ขณะนี้ เขาเดินไปตามทางเดินที่คาดว่าจะเป็นทางไปแผนกผู้ป่วยใน เงยหน้าขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ

มองไปยังทางเดินที่อยู่ข้างหน้า เห็นชายร่างสูงเดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ลักษณะของผู้ชายคนนี้เป็นเอกลักษณ์มาก ด้านหลังศีรษะถักเปียเล็กที่ดูกระฉับกระเฉง

ไม่ใช่ใครที่ไหน เขาคือถังเทียนจื๋อ！

เขาอยู่กับกู้ฮอนเมื่อคืน หลังจากนั้นก็หายไป

ถึงแม้เขาจะรู้ว่าถังเทียนจื๋อไม่ทำอันตรายใดๆกับกู้ฮอน แต่ยังคงรู้สึกเป็นห่วงเธออยู่ดี

เป่หมิงโม่รีบไล่ตาม เพราะกลัวว่าเขาจะคลาดสายตาไปอีกครั้ง หากเป็นอย่างนั้นการตามหาที่อยู่ของกู้ฮอนจะยิ่งยากขึ้น

เพื่อไม่ให้ถังเทียนจื๋อเห็นตัวเอง เขาจึงพยายามที่จะรักษาระยะห่าง

เห็นแค่เขาเดินมาถึงหน้าประตูห้องคนไข้และเปิดประตูเดินเข้าไป

เป่หมิงโม่เดินไปอย่างรวดเร็ว สังเกตสถานการณ์โดยรอบ

ที่ตั้งของห้องคนไข้อยู่ห่างจากห้องอื่นๆ อีกทั้งยังไม่ค่อยชัดเจน

เหตุผลที่ถังเทียนจื๋อเลือกห้องนี้ คงเพราะกำลังปกปิดบางอย่าง อาจเพราะว่าเขาต้องการกีดกันไม่ให้ตัวเองค้นพบ ถึงได้เจาะจงเลือกที่นี่

เขายืนอยู่หน้าห้องคนไข้ ฟังเสียงในห้องที่ดูจะไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ

คาดว่าในห้องคนไข้ นอกจากถังเทียนจื๋อแล้ว กู้ฮอนก็น่าจะอยู่ข้างในนั้นด้วย

เป่หมิงโม่ในเวลานี้ไม่มัวคิดอะไรให้มากความ มือกำลูกบิดแน่น ประตูเปิดออกด้วยแรงบิดเบาๆ

ถังเทียนจื๋อไม่ได้ล็อคประตู เพราะน่าจะคิดว่าคงไม่มีใครสังเกตที่นี่

เป่หมิงโม่เข้าไปในห้องคนไข้อย่างที่อีกฝ่ายคาดไม่ถึง

ภาพแรกที่เขาเห็นคือกู้ฮอนกำลังนอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาล ดวงตาของเธอปิดสนิทที่ดูเหมือนว่ากำลังหลับอยู่

ถังเทียนจื๋อนั่งอยู่บนโซฟาที่อยู่ไม่ไกลจากเตียงของเธอ

เขานิ่งอึ้ง ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้เตรียมรับมือกับการปรากฏตัวอย่างฉับพลันของเป่หมิงโม่

หลังจากที่เห็นว่าเป็นเป่หมิงโม่ เขายังคงแปลกใจอยู่“คิดไม่ถึงว่าคุณจะเจอที่นี่ได้เร็วอย่างนี้”

“แกทำอะไรเธอ”ตอนนี้เป่หมิงโม่กำลังลุกโชนไปด้วยไฟความโกรธ หากกู้ฮอนได้รับบาดเจ็บแม้เพียงเล็กน้อย มันสามารถทำให้เขาคลุ้มคลั่งได้

***

ถังเทียนจื๋อค่อยๆลุกขึ้นยืน รอยยิ้มที่เคยชินของเขากลับมาบนใบหน้าตามเดิม

เขาทำมือให้เป่หมิงโม่ลดเสียงลง จากนั้นก็พูดเบาๆ“คุณช่วยเบาเสียงหน่อยได้ไหม เดี๋ยวเธอก็ตื่นหรอก”จากนั้นก็ชี้ไปที่ประตู“มีอะไรก็ออกไปคุยกันข้างนอก”