ตอนที่ 837 แจ้งเปิดประชุม

ตอนที่ 837 แจ้งเปิดประชุม

ถ้าหากว่าถามเธอเรื่องนี้ล่ะก็ ปัญหาจะต้องถูกแก้ไขได้อย่างง่ายดายแน่นอน

แต่ถ้าหากเป็นแบบนั้นล่ะก็ ในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง เขาจะใจร้ายส่งคุณแม่ไปขึ้นศาลได้อย่างไรกัน

เบื้องหน้าของเขาในตอนนี้นั้นมีทางเลือกอยู่สองทาง หนึ่งคือเข้าคุกแทนคุณแม่ แต่บริษัทเป่หมิงที่บิดาของเขาสร้างขึ้นมาอาจจะพังพินาศโดยสิ้นเชิง

อีกทางก็คือรักษาบริษัทเป่หมิงเอาไว้ แต่คุณแม่ก็ต้องได้รับโทษจำคุก

ตอนนี้อายุอานามของเธอก็ไม่น้อยแล้ว จะทนรับวิถีชีวิตแบบนั้นได้อย่างไรกัน

หลายปีมานี้ หวีหรูเจี๋ยใช้ชีวิตเกือบจะใกล้เคียงกับคำว่าสันโดษ ส่วนในโลกภายนอกนั้นเธอเสียชีวิตไปแล้ว

ไม่ใช่เพราะว่าตอนนี้มีคนต้องการจะฆ่าเธอ

แม้ว่าสภาพการณ์ในตอนนั้น แม้ว่าในใจของเป่หมิงโม่ยังคงเกลียดชังเธออยู่ แต่กลับไม่ใจร้ายมากพอที่จะพูดเรื่องที่เธอยังมีชีวิตอยู่ออกไป

ตอนนั้นเขาสามารถทำแบบนั้นได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนนี้เลย

ช่างเป็นการเลือกที่ยากลำบากจริงๆ

เพียงแต่ เขาก็ดูเหมือนว่าจะตัดสินใจเลือกได้แล้วอย่างรวดเร็ว

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรหาฉิงฮัว “พรุ่งนี้เช้า นายแจ้งผู้รับผิดชอบทุกแผนกให้มาประชุมที่ห้องประชุมของโรงแรมแมนดารินด้วย ฉันมีเรื่องจะประกาศให้ทราบ”

สำหรับเรื่องราวในสองวันนี้ ฉิงฮัวนั้นรู้เพียงแค่คร่าวๆ การเสียชีวิตอย่างกะทันหันของลู่ลู่ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

ในเวลาเดียวกันเขาก็รู้สึกเศร้าแทนกู้ฮอน และก็ตัดสินใจเช่นเดียวกันกับแอนนิว่า เรื่องนี้ไม่สามารถบอกลั่วเฉียวกับเด็กๆได้

แต่สำหรับเรื่องที่เป่หมิงโม่ตกเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีความนี้นั้น เขากลับไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่น้อย

หลังจากเขาฟังเจ้านายสั่งงานแล้ว ก็หยั่งเชิงถามไปประโยคหนึ่งว่า “จำเป็นต้องแจ้งให้คุณผู้หญิงมาด้วยไหมครับ”

เป่หมิงโม่พยักหน้า “พรุ่งนี้เธอก็จำเป็นต้องมาเข้าร่วมประชุมเช่นกัน จำเอาไว้ว่า ต้องแจ้งทนายความของบริษัทด้วย”

ไม่เพียงแต่กู้ฮอนที่ต้องมา แม้กระทั่งทนายความก็ต้องมาด้วย เจ้านายต้องการทำอะไรกัน

การประชุมปกติทั่วไปนั้นไม่จำเป็นต้องใช้อำนาจและอภิสิทธิ์ขนาดนั้น

เพียงแต่ในเมื่อมีคำสั่งแบบนี้แล้ว อย่างนั้นตัวเองก็ทำได้เพียงแค่ต้องทำตามแล้ว

ฉิงฮัววางสายโทรศัพท์แล้วก็เริ่มจัดการเรื่องการประชุมในวันพรุ่งนี้ รวมถึงแจ้งให้ผู้รับผิดแต่ละแผนกไปเข้าร่วมด้วย

*

นับตั้งแต่เป่หมิงเฟยหย่วนสองสามีภรรยาเข้ามาทำงานในบริษัทเป่หมิงแล้ว เป่หมิงยี่เฟิงก็ย้ายกลับไปอาศัยอยู่ที่บ้าน เพื่อความสะดวกในการทำงานของคุณพ่อคุณแม่

แบบนี้ทางหนึ่งก็สามารถกำหนดแผนการของตัวเองนอกเหนือจากเวลาทำงานได้ อีกทางหนึ่งก็สะดวกในการไปรับส่งคุณพ่อคุณแม่ในเวลาทำงานและเลิกงาน

กลางคืน เขาอาบน้ำเสร็จแล้วเพิ่งจะเดินออกมาอย่างสบายกาย ก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์มือถือของตัวเองดังขึ้น

เขาหยิบขึ้นมาอ่านก็เห็นว่าเป็นฉิงฮัวที่โทรศัพท์มาจึงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อย

***

สำหรับเขาแล้วการที่ฉิงฮัวโทรศัพท์มาหาตัวเองนั้นไม่ใช่เรื่องดี

นี่หมายความว่าเป่หมิงโม่มีแนวโน้มที่จะจัดการปรับปรุงบริษัทอีกครั้งหนึ่ง

จนถึงวันนี้ เป่หมิงยี่เฟิงนั้นทาบทามผู้รับผิดชอบดูแลแต่ละแผนกมาได้หลายคนแล้ว

อาศัยกำลังของเขาในตอนนี้ แม้จะไม่ถึงขั้นที่พูดได้ว่าครอบครองบริษัทเป่หมิงได้ทั้งหมด แต่สิ่งที่เขาทำนั้นก็เริ่มประสบความสำเร็จไปแล้วเล็กน้อย

แน่นอนว่า สาเหตุที่เขามีแรงผลักดันมากขนาดนี้ ก็เพราะว่าเบื้องหลังเขามีบริษัทยักษ์ใหญ่ดันเขาอยู่

อ้างอิงจากสัญญาระหว่างพวกเขาในตอนแรก พวกเขาเสนอเงินช่วยให้เขามีตำแหน่งในบริษัทเป่หมิงแล้วไล่เป่หมิงโม่ลงจากตำแหน่ง จากนั้นก็รับช่วงต่อบริษัทเป่หมิงทั้งหมด

ส่วนสิ่งที่เป่หมิงยี่เฟิงจะได้รับเป็นการตอบแทนก็คือ เขาจะได้ครอบครองสิทธิ์ของผู้ถือหุ้นบริษัทเป่หมิง 51%

เป่หมิงยี่เฟิงกดรับโทรศัพท์ “สวัสดีครับผู้ช่วยพิเศษฉิง ไม่ทราบว่ามีเรื่องสำคัญอะไรถึงได้โทรศัพท์มาดึกดื่นขนาดนี้กันครับ”

สำหรับคำเรียกที่เขาใช้เรียกตัวเองนั้น ฉิงฮัวมักจะรู้สึกถึงความประชดประชัน “คุณชายยี่เฟิง ขอเชิญคุณมาเข้าร่วมการประชุมที่ห้องประชุมของโรงแรมแมนดารินในวันพรุ่งนี้เช้าด้วยนะครับ ใช่แล้ว ขอให้คุณช่วยเชิญคุณชายใหญ่เป่หมิงและคุณผู้หญิงมาเข้าร่วมแทนผมด้วยนะครับ นี่เป็นการประชุมที่ผู้รับผิดชอบในบริษัทเป่หมิงทั้งหมดจะเข้าร่วมซึ่งมีความสำคัญเป็นอย่างมาก”

“พอแล้ว ผมรู้แล้ว เรื่องที่คุณแจ้งมา ผมจะต้องพาไปอย่างแน่นอน พวกเราพบกันที่ห้องประชุมในวันพรุ่งนี้แล้วกัน” เป่หมิงยี่เฟิงเอ่ยจบแล้วก็ปิดโทรศัพท์มือถือ

เขาถือโทรศัพท์มือถือเดินออกไปจากห้องของตัวเอง แล้วก็ไปปรากฏตัวที่ห้องรับแขกอย่างรวดเร็ว

ในเวลานี้เป่หมิงเฟยหย่วนและหลันเนี่ยนกำลังนั่งกูโทรทัศน์อยู่ในห้องรับแขก

โต๊ะน้ำชาด้านหน้าของพวกเขามีผลไม้ น้ำชา และขนมนานาชนิดวางอยู่

“ยี่เฟิง มาทานขนมสักหน่อยลูก มัฟฟินไส้หมูหยองนี่รสชาติไม่เลวเลย” หลันเนี่ยนหันหน้ามามองลูกชาย

เป่หมิงยี่เฟิงนั่งบนโซฟาที่อยู่ด้านข้างพวกเขาอีกตัวหนึ่ง “คุณพ่อ คุณแม่ เมื่อครู่นี้ผมได้รับโทรศัพท์จากฉิงฮัว แจ้งว่าพวกเราจำเป็นต้องไปเข้าร่วมประชุมที่ห้องประชุมของโรงแรมแมนดารินตอนเช้าวันพรุ่งนี้ อีกทั้งการประชุมในครั้งนี้จะมีผู้รับผิดชอบในแต่ละแผนกของทั้งบริษัทเข้าร่วมด้วย”

เป่หมิงเฟยหย่วนและหลันเนี่ยนสบตากันอย่างตะลึงชั่วครู่ จากนั้นก็หันไปมองเป่หมิงยี่เฟิงทั้งคู่ “บริษัทเป่หมิงเกิดเรื่องใหญ่อะไรหรือ ทำไมโม่ถึงได้ใช้อำนาจและอภิสิทธิ์มากขนาดนี้”

เป่หมิงยี่เฟิงยักคิ้วเล็กน้อย “อารองนั้นดำเนินการโดยพลการมาตลอด ทำอะไรเสรีโดยไม่สนใจผู้อื่น พวกเราเดาความคิดของเขาไม่ออก เพียงแต่ว่าช่างเขาเอะ คุณพ่อคุณแม่ ผมไปพักผ่อนก่อนนะครับ พวกคุณก็พักผ่อนเร็วหน่อยเถอะ”

เขาเอ่ยจบก็ลุกขึ้นยืน เดินกลับไปยังห้องของตัวเอง

*

“นายแจ้งให้ทุกคนทราบแล้วหรือไม่” เป่หมิงโม่นั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานของตัวเอง ในมือถือโทรศัพท์เอาไว้

“ครับเจ้านาย ผมแจ้งให้ผู้รับผิดชอบของแต่ละแผนกทราบเรียบร้อยแล้วครับ” ฉิงฮัวตอบกลับ

“อืม ถ้าอย่างนั้นก็เท่านี้แหละ” เป่หมิงโม่วางสายโทรศัพท์ คิ้วขมวดพลางยื่นมือไปหยิบปากแท่งหนึ่งจากโต๊ะทำงานมาหมุนเล่น

บางทีพรุ่งนี้ตอนที่เขาประกาศการตัดสินใจในครั้งนี้ออกไป ก็หวังว่าจะเป็นวิธีที่ดีที่สุดที่จะสามารถช่วยบริษัทเป่หมิงให้ไม่พังพินาศเป็นเสี่ยงๆ

*

ค่ำคืนนี้สำหรับเป่หมิงโม่นั้นผ่านไปอย่างยาวนานมากเป็นพิเศษ เขาแทบจะไม่ได้พักผ่อนทั้งคืน