ตอนที่ 839 เข้าร่วมงานเลี้ยง

ตอนที่ 839 เข้าร่วมงานเลี้ยง

เธอส่ายหน้าเบาๆ “คุณก็พูดแล้วว่าฉันเป็นตัวแทนท่านประธาน อย่างนั้นฉันก็ไม่จำเป็นต้องนั่งที่นั่งของเขา บางทีหลังจากนี้สองสามวัน ฉันอาจจะไม่ใช่ประธานบริษัทของที่นี่อีกแล้ว รอประธานบริษัทคนใหม่มาแล้ว ก็ไม่จำเป็นจะต้องวุ่นวายเปลี่ยนที่นั่งอีกครั้ง ที่นั่งที่ฉันนั่งอยู่ตอนนี้ก็ดีอยู่แล้ว”

ฉิงฮัวเห็นว่าในเมื่อกู้ฮอนมีการตัดสินใจเป็นของตัวเอง อย่างนั้นก็ไม่จำเป็นต้องฝืนบังคับเธออีก

“ก๊อกๆ.......” ประตูห้องทำงานถูกเคาะเสียงเบา

“ผมจะไปเปิดประตู” ฉิงฮัวหมุนตัวเดินไปเปิดประตู

เมื่อประตูเปิดออกก็เห็นว่าเป่หมิงยี่เฟิงยืนอยู่ด้านนอก ด้านหลังของเขายังมีพนักงานคนหนึ่งตามมาด้วย ในมือถือกระเช้าผลไม้อยู่หนึ่งใบ

“คุณชายยี่เฟิง” ฉิงฮัวเรียกอย่างเคารพนบนอบ

เป่หมิงยี่เฟิงพยักหน้า จากนั้นก็เดินตรงเข้าไปในห้องทำงาน

กู้ฮอนจัดการโต๊ะตัวเองเล็กน้อย ไม่ว่าอย่างไร ตอนนี้ตัวเองก็เป็นตัวแทนประธานบริษัทเป่หมิงแล้ว อย่างน้อยก็ต้องเก็บกวาดสิ่งที่กองวุ่นวายไม่เป็นระเบียบอยู่บนโต๊ะให้เรียบร้อยสักหน่อย

อย่างน้อยมาตรฐานความสะอาดก็ไม่สามารถด้อยกว่าโต๊ะของเป่หมิงโม่มากนัก

เธอเงยหน้าเห็นเป่หมิงยี่เฟิงที่เดินยิ้มแย้มเข้ามาตัวเองก็รีบนั่งตัวตรงแน่ว

“ฮอน ครั้งนี้ผมมาแสดงความยินดีกับคุณด้วยที่ถูกเลื่อนตำแหน่งขึ้นเป็นประธานบริษัทเป่หมิง นี่เป็นน้ำใจเล็กๆน้อยๆ ขอให้คุณรับเอาไว้ สำหรับเรื่องการทำงานในภายหลังนั้น......คงต้องขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ”

เป่หมิงยี่เฟิงพูดพลางยกมือขึ้น พนักงานที่ตามหลังเขามาก็วางกระเช้าผลไม้ลงบนโต๊ะของกู้ฮอนที่แต่เดิมตัวก็ไม่ได้ใหญ่นัก

กู้ฮอนมองพนักงานคนนั้นแล้วก็ขมวดคิ้วนิดๆ แสดงออกอย่างเห็นได้ชัดเจนว่าไม่พอใจต่อการกระทำของเขาเป็นอย่างมาก

เป่หมิงยี่เฟิงชอบสร้างปัญหามาก เขาหันหน้าไปถลึงตาใส่คนคนนั้นครั้งหนึ่ง “คุณทำอะไรของคุณ วางกระเช้าลงบนโต๊ะทำงานของท่านประธานตรงๆเลยได้อย่างไรกัน รีบเอาลงมาเร็วเข้า”

เอ่ยจบก็หันไปมองกู้ฮอน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มขออภัย “ฮอน ขอโทษด้วยนะ เขาเป็นแค่พนักงานมาใหม่ ยังไม่เข้าใจระเบียบอะไรเท่าไร”

***

กู้ฮอนยิ้มบางๆ “ไม่เป็นไร ฉันก็แค่ดำรงตำแหน่งเพียงชั่วคราวเท่านั้นเอง คุณมาที่นี่คงไม่ใช่เพื่อส่งมอบกระเช้าผลไม้ให้ฉันอย่างเดียวหรอกใช่ไหมคะ”

เป่หมิงยี่เฟิงยิ้มเล็กน้อย “ฮอน คุณพูดได้ถูกต้อง เป้าหมายของผมในการมาที่นี่ในครั้งนี้ก็คือเชิญคุณไปทานข้าวมื้อหนึ่ง และสามารถถือว่าเป็นคำอวยพรของผมในการขอให้คุณดำรงตำแหน่งประธานบริษัทเป่หมิงได้อย่างราบรื่นด้วย”

“คือตัวแทนประธานค่ะ ไม่ใช่ประธาน” กู้ฮอนรีบแก้ไขในทันที เพราะเธอไม่ได้ต้องการดำรงตำแหน่งนี้ แต่ถูกเป่หมิงโม่บีบบังคับให้ขึ้นมาต่างหาก

เป่หมิงยี่เฟิงหัวเราะเบาๆ มองกู้ฮอนที่บนใบหน้าเต็มไปด้วยความจริงจัง จากนั้นก็ผายมือเป็นท่าทาง ‘เชิญ’ ไปที่ประตู “อย่างนั้นก็เชิญตัวแทนท่านประธานไปร่วมงานเลี้ยงกับผมด้วยครับ”

กู้ฮอนคิดว่าไม่ควรหักหน้าเป่หมิงยี่เฟิงต่อหน้าบุคคลอื่น

ถึงอย่างไรก็ได้รับความไว้วางใจจากผู้อื่นมา ก็ต้องจัดการทำเรื่องราวให้สำเร็จไปได้ด้วยดี ไม่ว่าอย่างไร ก่อนที่เป่หมิงโม่จะตัดใจเลือกใครมาเป็นประธานบริษัท ตัวเองก็ยังต้องฝืนอดทนแบกรับหน้าที่อันใหญ่หลวงนี้ไปก่อน

“ในเมื่อคุณให้การต้อนรับฉันอย่างอบอุ่นแล้ว อย่างนั้นฉันก็จะไปสักรอบแล้วกันค่ะ” หลังกู้ฮอนตัดสินใจเรียบร้อยแล้วก็มองไปที่ฉิงฮัว “คุณก็ไปด้วยกันกับฉันเถอะค่ะ”

ฉิงฮัวนั้นรู้แน่นอนว่าการกระทำเช่นนี้ของเป่หมิงยี่เฟิงนั้นสักแปดส่วนก็เพื่อดึงกู้ฮอนมาเป็นพวกด้วย

เพียงแต่ว่าตอนนี้บนบ่าของตัวเองก็ยังมีภาระหน้าที่อันหนักหน่วงอื่นๆอยู่ การร่วมมือกันระหว่างบริษัทเป่หมิงและบริษัท GT กำลังดำเนินการไปได้อย่างราบรื่น ยังมีงานอีกมากมายที่ตัวเองจำเป็นต้องไปจัดการให้เรียบร้อย

จะถือว่าเป็นการพยายามช่วยเจ้านายและคุณผู้หญิงแก้ไขเรื่องราวบางส่วนอย่างสุดความสามารถของตัวเองก็ได้

สำหรับความตั้งใจของเป่หมิงยี่เฟิงนั้นคิดว่ากู้ฮอนน่าจะชัดแจ้ง เธอน่าจะควบคุมของสถานการณ์ของตัวเองเป็นอย่างดี

*

กู้ฮอนนั่งอยู่บนรถของเป่หมิงยี่เฟิง

เธอหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างตลอดทาง หนุ่มสาวที่เดินอย่างเร่งรีบบนท้องถนน

“ฮอน ที่จริงแล้วผมมีความคิดที่ดีมากอยู่อย่างหนึ่ง คืออยากจะส่งเสริมให้บริษัทเป่หมิงเจริญรุ่งเรือง นี่เป็นความรับผิดชอบและภาระหน้าที่ของผมให้ฐานะที่เป็นหลานชายคนโตของตระกูลเป่หมิง”

เป่หมิงยี่เฟิงขับรถ พลางเอ่ยออกมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความใฝ่ฝัน

กู้ฮอนหันหน้ามามองเขาครู่หนึ่ง “ที่จริงแล้วความคิดของคุณกับเป่หมิงโม่นั้นเหมือนกัน เป้าหมายของพวกคุณก็เหมือนกัน แต่จะต่อสู้กันไปเพื่ออะไร คุณไม่รู้จักหลักการที่ว่า ‘เกิดจากรากเหง้าเดียวกัน ใยต้องจองล้างจองผลาญกันเอง’ หรือ”

“ผมจะไม่รู้จักหลักการนี้ได้อย่างไรกัน เพียงแต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับปัญหานี้ คนที่ ‘จ้องล้างจ้องผลาญ’ นั้นไม่ใช่ผมแต่เป็นเขา ในอดีตเพื่อที่จะควบคุมดูแลบริษัทเป่หมิง ไม่เสียดายที่จะแย่งชิงสิทธิ์ผู้ถือหุ้นทั้งหมดของคุณพ่อผมไป ทั้งยังไล่เขาออกจากบ้านตระกูลเป่หมิงด้วย สำหรับเรื่องนี้แล้ว ผมก็เป็นหนึ่งในคนที่ได้รับความเสียหายไม่ใช่หรือ” เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้คิ้วของเป่หมิงยี่เฟิงก็โกรธจนคิ้วแทบจะตั้ง

สำหรับเรื่องนี้นั้น ในใจกู้ฮอนก็ชัดเจนมาก ทั้งยังรู้สึกไม่พอใจการกระทำของเป่หมิงโม่เป็นอย่างมาก

แต่ภายหลังที่ค่อยๆได้ทำความเข้าใจเป่หมิงโม่มากขึ้นเรื่อยๆแล้ว เธอก็คิดว่าเงามืดในวัยเด็กนั้นมีส่วนในการทำให้เขามีนิสัยใจคอเป็นเช่นนี้อย่างมาก

เพียงแต่ว่าเรื่องราวในอดีตเหล่านี้ เขาล้วนเก็บซ่อนแล้วแช่แข็งมันไว้ในใจของตัวเอง

จนกระทั่งวันหนึ่ง น้ำแข็งในใจก้อนนี้ของเขาก็เริ่มที่จะละลายแล้ว

เขาเริ่มที่จะไม่มีความเกลียดแค้นมากมายเช่นนั้นแล้วอย่างช้าๆ เริ่มที่จะมีความรักและเรียนรู้ที่จะเป็นห่วงผู้อื่น

เพียงแต่ว่าน้ำแข็งหนาสามฟุต มิใช่จากความหนาวเพียงวันเดียว คนอื่นๆนั้นยังคงจดจำภาพความทรงจำเขาในอดีตอยู่ จึงทำให้ไม่สามารถเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงของเขา

กู้ฮอนก้มหน้า ยื่นมือออกมาจับคางตัวเองเบาๆ เธอจมเข้าสู่ภวังค์แห่งความคิด

***

“ฮอน พวกเราถึงจุดหมายแล้ว” รถของเป่หมิงยี่เฟิงนั้นจอดนิ่งแล้ว

ดูเหมือนว่าสติของกู้ฮอนนั้นยังไม่กลับมาเต็มที่ “ที่นี่คือที่ไหน”

เป่หมิงยี่เฟิงปลดเข็มขัดนิรภัยของตัวเองออก พลางยิ้มให้กับกู้ฮอนบางๆ “อย่างไร คุณไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหนหรือ พวกเราเพิ่งจะประชุมและกำหนดให้คุณเข้ารับตำแหน่งประธานบริษัทในการประชุมที่นี่ไปเอง”

กู้ฮอนเพิ่งจะดึงสติกลับคืนมาได้ก็มองไปรอบๆด้าน

ไม่ผิดเลย ที่นี่ก็คือโรงแรมแมนดารินนั่นเอง