ตอนที่ 840 คุณเปลี่ยนไปแล้ว

ตอนที่ 840 คุณเปลี่ยนไปแล้ว

กว่างานเลี้ยงที่ดูเหมือนว่าจัดเตรียมเพื่อกู้ฮอนจะสิ้นสุดลงก็สองชั่วโมง

กู้ฮอนทานอาหารในงานเลี้ยงมากมายหลากหลายรสชาติ

*

“ยี่เฟิง อาหารมื้อกลางวันในวันนี้เป็นความคิดของคุณหรือ” กู้ฮอนนั่งอยู่บนรถของเป่หมิงยี่เฟิง ตัวรถกำลังแล่นอยู่บนถนนซึ่งมุ่งหน้าไปยังบริษัทเป่หมิง

มือทั้งคู่ของเป่หมิงยี่เฟิงจับพวงมาลัย นัยน์ตาสองข้างจ้องเขม็งไปยังท้องถนนเบื้องหน้า

เขาพยักหน้า “ใช่แล้ว ผมเตรียมขึ้นมาในเวลากระชั้นชิด เป็นอย่างไร คุณพอใจไหม”

“คุณหมายความว่าอะไร จัดงานเลี้ยงต้อนรับที่ฉันได้เลื่อนตำแหน่ง หรือว่าเฉลิมฉลองที่เป่หมิงโม่ได้จากบริษัทเป่หมิงไปกันแน่” กู้ฮอนรู้สึกถึงความหนาวเหน็บภายในใจ

เป่หมิงยี่เฟิงชะลอความเร็วของรถลงเล็กน้อย “ฮอน คุณถามมาแบบนี้แล้วจะให้ผมตอบคุณอย่างไรดี แน่นอนว่าเป็นงานเลี้ยงต้อนรับ แม้ว่าตอนนี้พวกเราจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่ผมก็ยังรู้สึกดีใจกับความสำเร็จแทนคุณในวันนี้”

“ยี่เฟิง นับตั้งแต่พวกเราแยกทางกันไป คุณกับฉันล้วนเปลี่ยนไปแล้ว ที่จริงแล้วงานเลี้ยงวันนี้ มองเผินๆเหมือนจัดเตรียมเพื่อฉัน แต่ความจริงแล้วกลับเป็นการลงทัณฑ์ฉันด้วยไม้พลองชาเวยต่างหาก

เป่หมิงยี่เฟิงฟังถึงตรงนี้แล้วรอยยิ้มบนใบหน้าก็หายไปในทันที เขาเริ่มรู้สึกใจไม่สงบเล็กน้อย แต่ยังคงพยายามอธิบายต่อว่า “ฮอน คุณอ่อนไหวมากเกินไปหรือไม่ เรื่องในวันนี้จะเป็นเหมือนอย่างที่คุณคิดได้อย่างไรกัน บางทีวันนี้อาจจะเกิดเรื่องมากเกินไป สภาพจิตใจของคุณจึงยังปรับไม่ทัน”

***

กู้ฮอนมองเป่หมิงยี่เฟิงครู่หนึ่ง “ยี่เฟิง ตอนนี้บนรถมีแค่พวกเราเพียงแค่สองคน คุณยังมีอะไรต้องปิดบังอีกกัน”

“ฮอน ผมปิดบังอะไรหรือ เป็นเพราะเมื่อครู่ผู้รับผิดชอบเหล่านั้นดื่มเหล้าแสดงความเคารพผม ไม่ได้ซื่อสัตย์ภักดีต่อคุณหรือ”

เป่หมิงยี่เฟิงแสดงท่าทางไม่ได้รับความเป็นธรรมอย่างเห็นได้ชัด

“ยี่เฟิง ฉันไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อยเช่นนั้น ยิ่งไม่ได้รู้สึกไม่พอใจจากการที่พวกเขาดื่มเหล้าเคารพคุณ ฉันก็แค่พูดไปตามเนื้อผ้า คุณคิดดูนะ นับตั้งแต่วันนี้ตอนเช้าที่เป่หมิงโม่เรียกฉันไปรับช่วงต่อในตำแหน่งประธานบริษัท ฉันก็บังเอิญเหลือบไปเห็นสีหน้าท่าทางที่ผิดปกติของคุณโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่ในภายหลังที่ผู้รับผิดชอบแผนกท่านอื่นเสนอให้คุณเป็นประธานบริษัท ใบหน้าของคุณกลับเผยแววยินดีปรีดาออกมา ฉันไม่ใช่คนโง่ ฉันมีตาที่มองเห็นทั้งคำพูดไปจนถึงการกระทำทางกายของพวกคุณ ว่าแต่เดิมก็ไม่ได้สนใจฉัน หรือจะพูดได้ว่า ไม่เห็นฉันที่อยู่ตำแหน่งนี้ในสายตาเลย ฉันเข้าใจว่าในใจของคุณไม่พอใจ แต่ตอนนี้เป็นเรื่องที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้แล้ว ทำไมคุณจะต้องทำให้ทุกคนอารมณ์ไม่ดีด้วยล่ะ หรือว่ากระทั่งตำแหน่งประธานบริษัทชั่วคราวของฉันในตอนนี้นั้นคุณก็ยังปรารถนาอยากได้ด้วย”

กู้ฮอนเอ่ยจบก็เห็นว่าสีหน้าของเป่หมิงยี่เฟิงมีการเปลี่ยนแปลงอีก

“ถูกต้อง ในใจของผมไม่พอใจเป็นอย่างมาก อาศัยโครงการที่ผมช่วงชิงมาให้กับบริษัทเป่หมิง คุณูปการที่ทำให้กับบริษัทเป่หมิง แต่เขากลับไม่สนใจไยดี ขนาดตอนที่เขากำลังจะถูกจับไปสถานีตำรวจ ก็ยังยอมที่จะให้คุณที่ไม่มีความรู้ความเข้าใจในหนทางการทำธุรกิจมารับช่วงต่อในตำแหน่งประธานบริษัทของเขา สำหรับวันนี้ ไม่ว่าจะเป็นสถานที่จัดงานประชุมหรือในงานเลี้ยง การกระทำทั้งหมดของเหล่าผู้รับผิดชอบแผนกต่างหากถึงจะเป็นการออกหน้าเรียกร้องความไม่เป็นธรรมให้กับผม”

เป่หมิงยี่เฟิงเอ่ยถึงตรงนี้แล้วก็หันหน้ากลับมามองกู้ฮอน “ฮอน ที่จริงแล้วผมไม่ได้อยากได้ตำแหน่งประธานชั่วคราวหรอกนะ เพราะว่าบริษัทเป่หมิงจะต้องเป็นของผมในไม่ช้าก็เร็วอยู่แล้ว ถ้าหากว่าคุณอยากให้บริษัทเป่หมิงสงบสุขในช่วงระหว่างที่คุณดำรงตำแหน่งแล้วล่ะก็ ทางที่ดีให้เชื่อฟังผมแล้วเหล่าคนรับผิดชอบแผนกต่างๆพวกนั้นก็จะไม่ไปทำอะไรให้คุณลำบากใจ”

“เหอะๆ......” กู้ฮอนฟังถึงตรงนี้แล้วก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเสียงเย็น

“ยี่เฟิง ฉันไม่รู้จริงๆว่าตัวคุณในอดีตหรือตัวคุณในปัจจุบัน ตัวตนไหนที่เป็นคุณจริงๆกันแน่ คุณคิดว่าพวกคนที่เสนอคุณขึ้นมานั้นจริงใจต่อคุณอย่างนั้นหรือ ก่อนหน้านี้พวกเขาเป็นลูกน้องใต้บังคับบัญชาของเป่หมิงโม่ ตอนนี้กลับมาพึ่งพาอาศัยคุณ และก็เป็นได้ว่าเมื่อไรที่มีคนอีกคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นมา พวกเขาก็จะเปลี่ยนไปพึ่งพาอาศัยคนคนนั้นด้วย แท้จริงแล้วเป่หมิงโม่รู้มาตลอดว่าคุณแอบกระทำการดึงคนเหล่านั้นให้มาเข้าพวกกับคุณ คุณรู้ไหมว่าทำไมเขาถึงให้ฉันมาเป็นผู้ช่วยพิเศษในภายหลัง นั่นก็เป็นเพราะว่าเขาอยากจะส่งคำเตือนให้คุณว่าอย่าทำให้บริษัทเป่หมิงทั้งบริษัทพังพินาศเพียงเพราะบุญคุณความแค้นส่วนตัว คุณอย่าลืมเสียล่ะว่าบริษัทนี้ถูกสร้างขึ้นมาจากมือของคุณปู่คุณ ถ้าหากว่าคุณไม่สามารถส่งเสริมบริษัทในเจริญรุ่งเรืองได้แล้วล่ะก็ อย่างนั้นก็อย่าทำลายมันด้วยมือของคุณเอง”

เป่หมิงยี่เฟิงตัดสินใจจอดรถที่ข้างทาง พลางหันหน้ามามองกู้ฮอน สีหน้าของเขาทำให้เธอรู้สึกแปลกหน้าไม่คุ้นเคยอยู่บ้าง

“ฮอน ในฐานะที่พวกเราเคยเป็นเพื่อน เป็นคนรักกันมาก่อน ผมถึงได้พูดกับคุณมากมายขนาดนี้ ตอนนี้คุณยืนอยู่ฝั่งเดียวกับเป่หมิงโม่แล้วใช่หรือไม่ คุณลืมไปแล้วหรือว่าในตอนแรกเขาใช้สัญญาแผ่นหนึ่งมาแยกผมกับคุณออกจากกัน จากนั้นก็ส่งคุณเดินไปบนเส้นทางที่ไม่สามารถเงยหน้าขึ้นมาได้อีก หรือจะพูดว่าตอนนี้คนที่ไม่เหมือนกับแต่ก่อนก็คือคุณ ไม่ใช่ผม แต่ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร ผมก็ยังคงจะพูดกับคุณสักประโยคอยู่ดี คล้อยตามผมแล้วจะรอด ขวางทางผมนั้นคือตาย ผมจะต้องได้ครอบครองบริษัทเป่หมิงอย่างแน่นอน!”

***

กู้ฮอนถอนหายใจ พลางยื่นมือไปเปิดประตูรถ ก่อนเธอจะจากไปก็พูดกับเป่หมิงยี่เฟิงว่า “ฉันจะไม่ยอมมองคุณทำให้กิจการของคุณท่านเป่หมิงพินาศอย่างเด็ดขาด ในฐานะที่เคยเป็นเพื่อนกันมาก่อน ฉันจะเตือนคุณเป็นครั้งสุดท้าย ไม่ว่าในอนาคตคุณจะตัดสินอะไรออกมา กรุณาคิดให้รอบคอบก่อนลงมือทำ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดการผิดพลาดครั้งใหญ่”

เธอเอ่ยจบก็ลงจากรถพร้อมกับปิดประตู จากนั้นก็ถูกกลืนหายไปในฝูงชนอย่างรวดเร็ว

เป่หมิงยี่เฟิงมองเงาร่างของกู้ฮอนที่จากไป นัยน์ตาของเขากลับเผยแววทุกข์ทรมานออกมา

แต่ก็เป็นเพียงแค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น

จากนั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา “คุณย่าครับ ผมมีเรื่องอยากจะพูดคุยกับคุณย่าสักหน่อย”

*

สถานที่ยังคงเป็นห้อง VIP ที่มีชื่อว่า ‘ลม’ ของโรงน้ำชาแห่งนั้นเช่นเคย

เจียงฮุ่ยซินกับเป่หมิงยี่เฟิงนั้นนั่งตรงข้ามกัน

ใบหน้าของเธอยังคงมีรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเมตตาเช่นเคย “ยี่เฟิง ทำไมวันนี้ถึงได้นึกอยากมาดื่มชากับย่ากัน ย่าเห็นว่าสีหน้าของหลานไม่ค่อยดีเท่าไร เกิดเรื่องอะไรขึ้นอย่างนั้นหรือ”

เป่หมิงยี่เฟิงหยิบป้านจื่อซาที่วางอยู่ด้านหน้าขึ้นมา รินน้ำชาให้กับคุณย่าเต็มถ้วยชา จากนั้นก็รินให้ตัวเองถ้วยหนึ่ง