ตอนที่ 845 ประกาศหาคู่แต่งงาน

ตอนที่ 845 ประกาศหาคู่แต่งงาน

เธอคลำหาอยู่นานสองนาน สุดท้ายก็หาหมอนมาได้ใบหนึ่ง จากนั้นก็โยนไปทางหยางหยาง

เพียงแต่ว่าหยางหยางยังอายุน้อย ตาไวมือเร็วรับหมอนเอาไว้ได้ “ฮิฮิ คุณป้าเฉียวเฉียว คุณป้าก็ออมแรงไว้หน่อยเถอะครับ นี่มันอันตรายเกินไปแล้วจริงๆ ข้าขอตัวไปก่อนแล้วนะ......”

หยางหยางพูดพลางเลียนแบบท่าทางของซุนหงอคงจากในโทรทัศน์ วิ่งอ้อมโซฟามุ่งหน้าไปยังบันไค

“หยางหยาง เธอจะไปไหน ไม่กินข้าวแล้วหรือเธอ” แอนนิรีบเรียกหยางหยางให้หยุด

จากนั้นก็ยิ้มให้กับลั่วเฉียว พลางเอ่ยว่า “ลั่วเฉียว เธอก็จริงๆเลยนะ มาทะเลาะตบตีอะไรกับเด็กกัน”

ลั่วเฉียวส่งเสียงหึเบาๆ “พูดแบบนี้ไม่ได้นะ ระหว่างพวกเราผู้หญิงไม่มาสนใจเรื่องพวกนี้หรอกนะ ต้องเทียบกันว่าใครเก่งกว่าด้อยกว่าออกมา”

“เอาเถอะ เอาเถอะ เธอก็เปลี่ยนความโกรธให้เป็นความหิวแล้วกัน ไป พวกเราไปทานข้าวกันเถอะ” แอนนิพูดพลางประคองลั่วเฉียวให้ลุกขึ้นจากโซฟา

“น้องสาว พี่ชายจะพาเธอไปทานข้าวนะ” เฉิงเฉิงยื่นมือออกไปจับมือเล็กของจิ่วจิ่วเอาไว้แล้วเดินตามไปห้องอาหาร

ผ่านความปั่นป่วนเหมือนกับละครเรื่องหนึ่งมาเมื่อครู่แล้ว จิ่วจิ่วก็ถูกหยางหยางทำให้หัวเราะอารมณ์ดีขึ้นมาไม่น้อย

*

หลังจากทานข้าวแล้ว จิ่วจิ่วก็ตามติดอยู่ข้างกายเฉิงเฉิงและหยางหยางเป็นเงา ไม่ยอมห่างแม้แต่ครึ่งก้าว

นับตั้งแต่ที่พวกเขามาถึงที่นี่ จิ่วจิ่วก็ไม่ได้ไปเดินวนอยู่รอบๆแอนนิทั้งวันอีกแล้ว กระทั่งตอนที่เฉิงเฉิงและหยางหยางทำธุระของตัวเอง ไม่มีเวลาว่างไปสนใจจิ่วจิ่ว แต่เธอก็ยังยินดีที่จะอยู่รอบตัวพวกเขา

ความอดทนของเด็กนั้นมีขีดจำกัด ช่วงเวลาหนึ่งนั้นจิ่วจิ่วรู้สึกทนไม่ไหวขึ้นมาบ้างแล้ว เธอไม่หวังว่าพี่ชายมาแล้วจะไม่สนใจตัวเอง เหมือนกับว่าตัวเองไม่เคยมีตัวตนมาก่อนอย่างไรอย่างนั้น

เธอเดินมาถึงข้างโต๊ะเรียนหนังสือของเฉิงเฉิง เฉิงเฉิงในตอนนี้นั้นเริ่มทบทวนบทเรียนของเทอมหน้าแล้ว

“พี่เฉิงเฉิง เล่นกับหนูสักครู่หนึ่งเถอะนะ” เธอเอ่ยพลางยื่นมือเล็กๆออกไปดึงชายเสื้อของเฉิงเฉิง

เฉิงเฉิงวางหนังสือลง ยิ้มให้กับจิ่วจิ่วบางๆ “จิ่วจิ่วเด็กดี พี่ชายกำลังเรียนอยู่นะ อีกสักครู่จะไปเล่นกับน้องดีไหมคะ ไม่อย่างนั้นน้องก็ไปหาหยางหยางเถอะ ปกติเขาไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว น่าจะมีเวลาว่างมาเล่นกับน้องนะ”

เพียงแต่เมื่อสิ้นสุดประโยค หยางหยางก็โต้กลับมาจากอีกมุมหนึ่งของห้อง “นายรู้ได้อย่างไรว่าฉันไม่มีอะไรทำ”

***

สามารถทำให้หยางหยางพูดออกมาได้ว่ามีเรื่องให้ทำนั้นทำให้เฉิงเฉิงตกตะลึงอยู่บ้าง

เขาลุกขึ้นจากที่นั่งของตตัวเอง ยื่นมือไปจับมือของน้องสาวแล้วเดินไปหาหยางหยาง เขาอยากจะดูว่าหยางหยางทำอะไรอยู่กันแน่

เห็นเพียงแค่เขาพิมพ์ตัวหนังสืออยู่หน้าคอมพิวเตอร์อย่างรวดเร็ว บางครั้งก็เงยหน้าขึ้นมากลอกตามองบน เหมือนกับว่ากำลังคิดอะไรอยู่

รอจนพวกเขาเดินมาถึงข้างกายหยางหยางแล้ว เฉิงเฉิงก็มองไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ชั่วขณะนั้นบนหน้าผากของเขาก็มีเส้นเอ็นปูดขึ้นมาหลายเส้น

เมื่อเห็นว่าเว็บไซต์ที่แสดงผลอยู่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ของหยางหยางก็คือเว็บหาคู่ที่มีชื่อเสียงภายในประเทศเว็บไซต์หนึ่ง

ส่วนหยางหยางนั้นกำลังแก้ไขตัวอักษรในนั้นอยู่

เขาอยู่ห่างจากหยางหยางไกลเล็กน้อย จึงไม่สามารถอ่านบทความทั้งหมดนั้นได้ แต่ก็สามารถมองเห็นบางส่วนเช่น “ต้องการหาชายหนุ่มที่สุขภาพแข็งแรง หน้าตาดูดีมาเป็นคู่คนหนึ่ง......” ประเภทนี้

“หยางหยาง นายกำลังทำอะไร” เฉิงเฉิงรู้สึกได้ในทันทีว่า แปดส่วน เจ้าหมอนี่กำลังสร้างเรื่องอีกแล้ว

หยางหยางไม่ตอบอะไร หลังจากที่พิมพ์ตัวอักษรอย่างรวดเร็วแล้วก็ใช้เมาส์คลิกปุ่ม ‘ส่ง’ บนหน้าเว็บไซต์

หน้าเว็บไซต์เปลี่ยนไป มีคำว่า “อัพโหลดข้อมูลสำเร็จ” ปรากฏขึ้นมาในทันที

ในตอนนี้ หยางหยางถึงจะพยักหน้ามองหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างพออกพอใจ จากนั้นก็ปรบมือแล้วกระโดดลงมาจากที่นั่งของตัวเอง “ฮิฮิ ในที่สุดก็สำเร็จแล้ว”

จากนั้นก็เอ่ยกับเฉิงเฉิงว่า “นายลองดูสิว่ายังมีตรงไหนที่ไม่เหมาะสมหรือไม่”

เฉิงเฉิงเดินไปถึงหน้าเครื่องคอมพิวเตอร์ด้วยสีหน้าเย็นเยียบ เห็นว่าบนเว็บไซต์มีรูปภาพของคุณแม่แสดงอยู่รูปหนึ่ง ด้านล่างยังมีตัวอักษรเล็กๆอยู่หลายบรรทัด

หลังจากดูหน้าเว็บไซต์ทั้งหมดแล้ว เฉิงเฉิงก็เกือบจะอดรนทนไม่ได้ที่จะบ้องหูเขาไปสักทีจริงๆ

เขาชี้ไปที่หน้าจอพลางเอ่ยถามว่า “นายอธิบายให้ฉันฟังหน่อยสิว่า นายกำลังทำอะไร!”

หยางหยางนั้นกลับพูดด้วยสีหน้าท่าทางไม่สนใจ “นายไม่รู้หนังสือหรือไงกัน แน่นอนว่าเป็นการประกาศหาคู่แต่งงาน”

เฉิงเฉิงหรี่ตาลงเล็กน้อย ค่อยๆเอ่ยว่า “ประกาศหาคู่แต่งงาน....”

จิ่วจิ่วที่ยืนอยู่ข้างกายเฉิงเฉิงถามหยางหยางอย่างอยากรู้อยากเห็นเล็กน้อยว่า “พี่หยางหยาง ประกาศหาคู่แต่งงานคืออะไรหรือคะ”

หยางหยางหัวเราะฮ่าๆ พลางอธิบายให้จิ่วจิ่วฟังว่า “ประกาศหาคู่แต่งงานก็คือพวกเราจะเลือกสามีให้กับคุณแม่คนหนึ่ง และก็เลือกคุณพ่อคนใหม่ให้กับพวกเราคนหนึ่ง”

“ปึก.....”

เฉิงเฉิงในตอนนี้นั้นสุดที่อดรนทนได้แล้วจริง เขาไม่อยากได้คุณพ่อคนใหม่อะไรนั่น ยิ่งไม่อยากให้คุณแม่หาสามีคนใหม่ด้วย เขารู้สึกว่าคุณพ่อของตัวเองดีมากอยู่แล้ว

หมัดหนึ่งของเขาต่อยลงที่หัวไหล่ของหยางหยาง

หยางหยางที่ไม่ได้ตั้งรับก็ถูกเขาต่อยจนถอยร่นไปหลายเมตรจนเกือบจะล้มลง

ตอนนี้เองที่หยางหยางสีหน้าเปลี่ยน ดวงตาเขาเบิกโต “เป่หมิงซีเฉิง นายทำอะไรของนายกัน”

“ฉันทำอะไรหรือ ฉันก็จะสั่งสอนนายเหมือนพี่ชายคนหนึ่งน่ะสิ!” เขาเดินไปทางหยางหยางอย่างโมโห