ตอนที่ 848 อารมณ์และเหตุผล

ตอนที่ 848 อารมณ์และเหตุผล

ตอนที่กู้ฮอนเห็นพวกเขาบุกเข้ามานั้นก็รู้สึกว่าพวกเขามาเพราะเรื่องของคุณแม่เสียแปดส่วน

คลื่นลูกหนึ่งยังไม่ทันสงบ คลื่นอีกลูกก็ม้วนมาอีกระลอกแล้วเสียอย่างนั้น ตัวเองยังกลัดกลุ้มปัญหาของบริษัทเจียเม้าอยู่เลย พวกเขาก็มาแล้ว

แต่ในเมื่อคนก็มาแล้วจึงไม่มีเหตุผลที่ต้องปิดประตูไม่รับแขก

ฉิงฮัวได้ยินคำพูดของกู้ฮอนแล้วก็จำใจต้องขยับกายไปด้านข้าง เปิดทางให้กับพวกเขาออกมาเส้นหนึ่ง

“ฉิงฮัว คุณนำเอกสารพวกนี้ออกไปจัดการให้เรียบร้อยสักหน่อย ฉันจะพูดคุยธุระกับพวกเขาเล็กน้อย”

“คุณผู้หญิง.....” ฉิงฮัวยังอยากจะพูดอะไร แต่ก็เห็นว่ากู้ฮอนยื่นเอกสารกองหนึ่งมาทางเขาแล้ว

เขาจึงจำใจรับเอกสารมา “คุณผู้หญิง ผมอยู่ด้านนอกประตู หากมีเรื่องอะไรจะมอบให้ผมไปทำแล้วล่ะก็ สามารถเรียกผมได้ตลอดเวลาครับ”

ด้านหนึ่งเขาก็พูดให้กับกู้ฮอนที่อยู่ตรงข้ามฟัง บอกเธอว่า ตัวเองอยู่ข้างนอก มีอะไรผิดปกติสามารถเรียกตัวเองได้เลย

อีกด้านหนึ่งก็พูดให้พวกหลี่เชินฟัง บอกพวกเขาว่าอย่าทำอะไรซี้ซั้ว

***

ฉิงฮัวเดินออกมาจากห้องทำงานแล้วก็ปิดประตูห้องทำงานจากด้านนอกอย่างเคารพนบนอบ

กู้ฮอนมองพวกเขาแล้วชี้ไปยังโซฟาที่ใช้รับแขกที่อยู่ไม่ไกลนัก “ทั้งสองท่านเชิญนั่งค่ะ พวกคุณมีเรื่องอะไรถึงได้มาหาฉันคะ”

คราวนี้หลี่เชินจะนั่งได้อย่างไรกัน เขาเอ่ยว่า “คุณแม่ของลูกเสียชีวิตไปแล้วใช่หรือไม่”

เป็นอย่างที่คิดจริงๆเลยว่ามาเพื่อเรื่องนี้ เธอพยักหน้านิ่งๆ “ใช่ค่ะ คุณแม่เสียชีวิตอย่างกะทันหันไปก่อนหน้านี้ไม่กี่วัน”

“อย่างนั้นทำไมลูกถึงไม่บอกพ่อให้เร็วกว่านี้ เธอไม่เพียงแต่เป็นคุณแม่ของลูก ยังเป็น.....” หลี่เชินเอ่ยถึงตรงนี้แล้วจู่ๆคำพูดของเขาก็หยุดลง

กู้ฮอนมองเขาอย่างเย็นชา “คุณเป็นอะไรของเธอคะ สามีหรือว่าคนรัก หลังจากที่คุณจากเธอไปในปีนั้น คุณก็ไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับคุณแม่ของฉันอีกแล้วค่ะ หลายวันมานี้ อย่าคิดว่าฉันปฏิบัติต่อคุณดีเล็กน้อยแล้วฉันจะยอมรับคุณนะคะ ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะก็ คุณคิดผิดแล้วค่ะ ฉันจะบอกคุณให้นะคะว่าที่ฉันทำแบบนั้นก็เพียงแค่อยากให้คุณแม่รู้สึกดีบ้างเท่านั้นเอง ฉันไม่อยากให้เธอเห็นความแตกแยกระหว่างพวกเรา วันนี้จบแล้ว คุณแม่จากไปแล้ว ฉันก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังอะไรอีกแล้ว

คำพูดของกู้ฮอนนั้นเหมือนกับปลายดาบเล่มหนึ่งแทงลึกเข้ามาในหัวใจของหลี่เชิน

หลี่เชินกัดฟันแน่น คิ้วขมวด เขาพบว่าตัวเองไม่มีอะไรจะโต้กลับไปได้แล้ว

ถังเทียนจื๋อที่เห็นท่าทางเจ็บปวดของอาจารย์ในตอนนี้นั้นก็คิดว่าดูเหมือนคราวนี้กู้ฮอนจะทำเกินไปหน่อยแล้ว

“ฮอน ถึงอย่างไรอาจารย์ก็อายุมากแล้ว คุณก็อย่าใช้คำพูดพวกนั้นมาทำให้เขาสะเทือนใจได้หรือไม่ เป้าหมายที่พวกเรามาในครั้งนี้ก็เพียงแค่ต้องการถามว่าการเสียชีวิตของคุณแม่คุณเกี่ยวข้องกับเป่หมิงโม่หรือไม่ เป็นเป่หมิงโม่ที่ทำให้คุณแม่คุณเสียชีวิตใช่หรือไม่ ถ้าหากว่าใช่แล้วล่ะก็ ผมจะให้คนทั้งหมดในตระกูลเป่หมิงต้องชดใช้ชีวิตให้กับเธอ”

ถังเทียนจื๋อพูดไปพูดมาก็เริ่มเอ่ยถึงการกระทำอันโหดร้ายขึ้นมา

ประโยคนี้ทำให้กู้ฮอนตะลึงไม่น้อย เพียงแต่เธอก็สงบนิ่งได้อย่างรวดเร็ว เธอยิ้มอย่างเย็นชา มองไปที่ถังเทียนจื๋อ “ให้คนทั้งหมดในตระกูลเป่หมิงต้องชดใช้ชีวิตให้กับคุณแม่ของฉันหรือ อย่างนั้นเฉิงเฉิง หยางหยาง ยังมี......” ชื่อของจิ่วจิ่วยังไม่ทันถึงริมฝีปากเธอก็ถูกกลืนลงไปทั้งอย่างนั้น จากนั้นก็เอ่ยต่อว่า “พวกเขาก็ต้องชดใช้ด้วยชีวิตให้กับคุณแม่ของฉันเช่นกันใช่หรือไม่”

ถังเทียนจื๋อที่ได้ยิน บนหน้าผากก็ผุดเม็ดเหงื่อเย็นๆออกมา เขาโบกมือไปมา “ฮอน คุณเข้าใจความหมายของผมผิดไปแล้ว แม้ว่าเฉิงเฉิงและหยางหยางจะเป็นลูกของเป่หมิงโม่ แต่ก็เป็นลูกของคุณนะ อีกทั้งยังเป็นหลานแท้ๆของอาจารย์ด้วย ผมจะทำอะไรที่ไม่ดีต่อพวกเขาได้อย่างไร ผมก็เพียงแค่.....”

“พอได้แล้ว!” กู้ฮอนไม่รอให้ถังเทียนจื๋อเอ่ยพูดจนจบก็เอ่ยปากตะคอกใส่เขา

“เป่หมิงโม่ถูกจับไปนั้นไม่ใช่เรื่องโกหก การเสียชีวิตของคุณแม่ก็เป็นเรื่องเหนือความคาดหมาย ถึงทางตำรวจจะมีหลักฐานที่สงสัยว่าเป่หมิงโม่เป็นผู้ก่อคดี แต่ก่อนที่ทางตำรวจจะสรุปคดีนั้นล้วนไม่สามารถยืนยันได้ว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเป่หมิงโม่”

กู้ฮอนยังคงพยายามรักษาความสงบเยือกเย็นของตัวเองเอาไว้หลังจากที่ได้รับความสะเทือนใจจากการเสียชีวิตของคุณแม่

หลี่เชินหลับตา ส่ายศีรษะเบาๆ จากนั้นก็ลืมตาขึ้นในเสี้ยววินาที นัยน์ตาดุร้ายราวกับนกอินทรีถลึงมองกู้ฮอน “คำพูดที่ว่า เมื่อบุตรสาวโตขึ้นแล้วก็ต้องออกเรือน ประโยคนี้ไม่ผิดจากคิดไว้เลย เป่หมิงโม่ทำกับแม่ของลูกถึงขนาดนี้แล้ว ตอนนี้ลูกยังจะพูดแทนเขาอีก ลูกทำแบบนี้ ไม่กลัวว่าคุณแม่ที่อยู่บนสรวงสวรรค์จะผิดหวังเจ็บปวดหรือ เหอะๆ......”

หลี่เชินโกรธจนตัวสั่นไปทั้งร่าง พลางไอออกมาไม่หยุด

***

ถังเทียนจื๋อรีบยื่นมือเข้าไปประคองร่างของหลี่เชิน “อาจารย์ ระวังสุขภาพด้วยครับ”

หลี่เชินอยากจะออกแรงสะบัดมือของถังเทียนจื๋อที่ประคองตัวเองเอาไว้ แต่ตอนนี้เขาโกรธจนไม่เหลือแรงอะไรอีกแล้ว

“ฮอน ไม่ว่าลูกจะยอมหรือไม่ยอมรับพ่อ ล้วนไม่สำคัญ พ่อก็ไม่เคยหวังอะไรอยู่แล้ว แต่ว่าลูกอย่าลืมเสียล่ะว่าใครที่ทำให้คุณแม่ของลูกต้องตาย! พ่อจะบอกให้ลูกฟังเอาไว้ว่า พ่อจะไม่ยอมรามือกับเรื่องนี้ ทางที่ดีก่อนที่พ่อจะลงมือเคลื่อนไหวอะไร ลูกเลือกให้เรียบร้อยว่าจะยืนอยู่ฝ่ายไหนกันแน่ ถ้าหากว่าลูกเลือกผิดฝ่ายแล้วล่ะก็ พ่อก็ไม่สนหรอกนะว่าลูกจะเป็นลูกสาวของพ่อ ขอเพียงแค่สามารถแก้แค้นให้กับลู่ลู่ได้ พ่อจำเป็นต้องทำ”

หลี่เชินเอ่ยจบก็หมุนตัวเดินกลับไปทางประตู

ถังเทียนจื๋อหันหน้ากลับไปมองกู้ฮอน คิ้วขมวดเล็กน้อย พลางถอนหายใจเสียงเบา แล้วเดินตามหลี่เชินออกไปจากห้องทำงาน

พวกเขาเพิ่งจะออกไป ฉิงฮัวก็เดินเข้ามา

เขาเห็นสีหน้าท่าทางโกรธเป็นอย่างมากของหลี่เชิน อีกอย่างเขายืนเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูตลอดเวลา ทำให้ได้ยินบทสนทนาระหว่างพวกเขามาไม่มากก็น้อย จึงอดไม่ได้ที่จะปาดเหงื่อแทนกู้ฮอน

เขาไม่รู้ว่าหลี่เชินจะใช้วิธีการอะไร แต่กลับรู้ว่าวิธีการของถังเทียนจื๋อนั้นต่ำช้ามากเพียงใด

เขามองมาที่กู้ฮอนอย่างตึงเครียด “คุณผู้หญิง คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ”

สีหน้ากู้ฮอนนั้นจริงจังอยู่บ้าง คำพูดที่หลี่เชินทิ้งรอยลึกเอาไว้ในใจของเธอ

เธอมองไปที่ฉิงฮัวแล้วส่ายศีรษะเบาๆ “ฉันไม่เป็นอะไร”

*

หลี่เชินเดินนำถังเทียนจื๋อออกมาจากอาคารเป่หมิง

ถังเทียนจื๋อขับรถได้นิ่งมาก เขาเหลือบมองกระจกหลังอย่างระมัดระวังก็เห็นว่าสีหน้าของหลี่เชินนั้นไม่น่าดูเป็นอย่างมาก