ตอนที่12 จิตใจของคนในคุก

ตอนที่12 จิตใจของคนในคุก

เธอดุลูกไปหนึ่งครั้ง หยางหยางเบะปากยิ้ม แล้วแลบลิ้นเล็กๆออกมาอย่างไม่รู้สึกรู้สา กู้ฮอนเหลือบไปเห็นสีหน้าที่ลำบากใจของหยูฟืน

เธอลุกขึ้นจากโซฟา

แล้วโยนเด็กน้อยกลับสู่อ้อมกอดหยูฟืน เหมือนเดิม

เธอเดินเข้าไปในห้องน้ำพลางพูดว่า “แม่ ยังไงก็ให้หนูไปนะ แม่อยู่บ้านคอยดูหยางหยางเถอะค่ะ”

หยูฟืน มองเด็กดื้อที่อยู่ในอ้อมกอด แล้วถอนหายใจยาว

“ก็ได้ ถ้าได้เรื่องยังไงก็รีบโทรกลับมานะ”***เรือนจำเฉิงหนานเมืองA

กำแพงสูงจนเกือบถึงท้องฟ้า

เมฆสีดำมืด ลมเย็นโชยพัดผ่าน

เหมือนเป็นสัญญาณว่าฝนกำลังจะตก

ผู้คุมพากู้ฮอนเดินผ่านทางเดินยาวผ่านประตูเหล็กหนาหลายบาน

ในที่สุดก็มาถึงห้องเงียบเล็กๆห้องหนึ่ง

“เธอนั่งก่อน อีกสักพักนักโทษจะเข้ามา” ผู้คุมชี้ไปที่เก้าอี้ตรงข้ามโต๊ะ

กู้ฮอนพยักหน้า แล้วนั่งลง

รู้สึกหนักใจขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

ปลายนิ้วของเธอสั่นเล็กน้อยเอี๊ยด~เสียงประตูเปิด

ประตูเหล็กถูกเปิดออก ผู้คุมอีกคนเดินเข้ามา

ประคองร่างชายแก่ไว้ข้างๆตัว

“กู้เซิงเทียน ลูกสาวของคุณมาเยี่ยม นั่งลงซะ”

กู้ฮอนเงยหน้าขึ้นมองพอมองเห็นคนผมขาว ผ้าพันแผลที่พันรอบๆหัว ใบหน้าแก่ชรา โหนกแก้ม รอยช้ำที่มุมปาก บนมือ บนขา และอีกหลายที่ที่มีผ้าพันแผลพันอยู่

ดวงตาเธอก็ร้อนผ่าว

ห้าปีที่ไม่ได้เจอ ไม่คิดเลยว่าพ่อจะแก่ขึ้นมากขนาดนี้“พ่อ……”

ผู้คุมช่วยประคองกู้เซิงเทียน นั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามกู้ฮอน

ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวเพราะความเจ็บปวด เหลือบมองกู้ฮอนแวบหนึ่ง ก็ปรากฏความรู้สึกไม่พอใจในแววตาของชายแก่

“นังตัวซวย”

เสียงที่เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง พอเอ่ยปากก็เริ่มด่าอย่างรุนแรงทันที

กู้ฮอนหัวใจเต้นรัว

เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของพ่อ