ตอนที่311 ถ้าคำพูดไม่ทำให้รู้สึกทึ่ง ก็จะไม่ยอมหยุด1

ตอนที่311 ถ้าคำพูดไม่ทำให้รู้สึกทึ่ง ก็จะไม่ยอมหยุด1

ฉิงฮัวรู้ว่าเธอจะมีปฏิกิริยาเช่นนี้ ก่อนที่กู้ฮอนจะปิดประตู เขาจึงรีบยัดกล่องของขวัญเข้าไปในมือของเธอ: “คุณกู้ฮอน คุณจะโยนทิ้งก็ได้ จะทำยังไงก็เป็นเรื่องของคุณ ฉิงฮัวจะไม่ก้าวก่าย แต่ว่ายังไงคุณก็ต้องรับกล่องของขวัญชิ้นนี้ ไม่เช่นนั้นฉิงฮัวกลับไปแล้วจะรายงานยังไง”

พูดจบ เขาก็รีบถอยออกมา เตรียมตัวจากไป……

เพิ่งก้าวออกไปได้ไม่กี่ก้าว ทันใดนั้นเขาก็นึกอะไรขึ้นได้: “คุณกู้ฮอน คืนนี้เจ้านาย……ไม่กลับมานะครับ……”

“เขาจะกลับหรือไม่กลับมันเกี่ยวอะไรกับฉัน” เธอขมวดคิ้ว เหมือนว่าเธอได้วาดเส้นแบ่งเขตที่ชัดเจนระหว่างตัวเธอเองกับผู้ชายคนนั้นเอาไว้แล้ว “ฉิงฮัว นายกลับไปบอกเขาด้วยว่า อีกเดี๋ยวฉันจะโยนกล่องนี้ทิ้งเหมือนขยะชิ้นหนึ่งเลย”

ฉิงฮัวหน้าซีด ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดถึงพูดความจริง: “คุณกู้ฮอนที่จริงแล้ว……เจ้านายเกิดอุบัติเหตุเล็กน้อย ตอนนี้ยังอยู่ที่โรงพยาบาลครับ……”

เธอตะลึงไปครู่หนึ่ง

จากนั้นเธอก็เบ้ปาก จ้องฉิงฮัวแล้วพูดออกมาสองคำอย่างไม่พอใจ: “สมควร”

ปัง~

ต่อหน้าฉิงฮัว ประตูก็ถูกปิดอย่างไร้ความปรานี

ฉิงฮัวจ้องประตูที่ปิดสนิท เขาตะลึงไปสามวินาที สุดท้ายก็ทำได้แค่ส่ายหัวแล้วถอนหายใจจากไป……

พอเห็นท่าทีคุณกู้ฮอนแบบนี้ เห็นได้ชัดว่ายังโกรธเจ้านายอยู่

แต่เจ้านายตัดสินใจแล้วว่าจะแต่งงานกับคุณเฟยเอ๋อ……

เห้อ……ฉิงฮัวก็ทำได้แค่ถอนหายใจ

เรื่องราวมันหลุดออกจากลู่ทางไปแล้ว กำลังจะสูญเสียการควบคุม เจ้านาย……ต่อไปจะทำยังไง

หลังจากปิดประตู กู้ฮอนก้มมองกล่องของขวัญที่อยู่ในมือ

เธอกัดริมฝีปาก จากนั้นก็เดินตรงไปที่ถังขยะแล้วโยนทิ้งอย่างเด็ดเดี่ยว——

“ให้ของโดยไม่มีเหตุผล ต้องการอะไรกันแน่ บอกว่าให้ ฉันก็ต้องรับไว้หรือไง ฉันไม่เอาหรอก”

เธอมองกล่องของขวัญที่อยู่บนพื้นอย่างไม่พอใจ เธอนิ่งเงียบไปสักครู่

เธอขมวดคิ้ว สุดท้ายดวงตาสีดำสนิทก็ปรากฏความรู้สึกอาลัยอาวรณ์……และความอยากรู้ อยากรู้ว่าที่จริงแล้วเขาให้ของขวัญอะไรแก่เธอกันแน่

“เป่หมิงคนโง่ นายมันปีศาจ ถ้าฉันรู้ว่านายส่งระเบิดมานะ ต่อให้ตกนรกไปแล้วฉันก็จะไม่ปล่อยนายไปแน่……”

เธอพึมพำกับตัวเอง พลางเดินไปหยิบมีดเปิดซองจดหมายที่ห้องครัว

เธอเดินกลับมาที่กล่องของขวัญ สุดท้ายเธอก็ใช้มีดเปิดกล่องออก——

“คงไม่ได้เล่นพิเรนทร์หรอกนะ ไม่อยากเชื่อเลยว่าคนโง่แบบนั้นจะให้ของฉัน พระอาทิตย์จะขึ้นทางทิศตะวันตกหรือไง……”

เธอทำแก้มป่อง เพิ่งจะพูดจบ วินาทีที่กล่องถูกเปิดออก เธอช็อกทันที……

เธอเบิกตากว้าง มองของที่อยู่ในกล่องเงียบๆอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง……

ไม่นะ พูดให้ถูกเลยก็คือ เป็นชุดราตรีที่ดูมีราคาชุดหนึ่ง

สีขาวงาช้าง……

เหมือนชุดในห้องลองเสื้อวันนั้น ที่เป่หมิงโม่เลือกออกไม่มีผิด……

มือสั่นเทาของเธอ หยิบชุดราตรีออกมา

“……” เธอรู้สึกจุกที่ลำคอ เป็นชุดกระโปรงที่เธอใส่แล้วเหมือนเทพธิดาแสงจันทร์จริงๆ……

พระเจ้า ผู้ชายคนนั้นจะทำอะไรกันแน่

ตอนแรกมาแย่งจากเธอไป ตอนนี้กลับให้ฉิงฮัวส่งกลับมาให้

ปลายนิ้วของเธอสั่นเทา รีบหยิบเสื้อผ้าแล้วไปที่หน้ากระจก แล้วลองเทียบดู……

ไม่ผิดแน่ เหมือนกันทุกอย่าง

มันคือชุดแสงจันทร์ตัวนั้นจริงๆ

นึกไม่ถึงว่าเขาจะส่งมาให้เธอ

เธอมองดูตัวเองในกระจก น้ำตาที่เอ่อคลอในดวงตาทั้งสองข้าง ความรู้สึกสูญเสียที่ได้กลับมา ทำให้คนทั้งรู้สึกเจ็บปวดและหัวเราะในคราวเดียวกันได้จริงๆ……