ตอนที่436 ทำให้คนโมโห2

ตอนที่436 ทำให้คนโมโห2

“แล้วทำไมพ่อต้องไปเรียนไกลขนาดนั้นด้วยล่ะครับ พ่อบังคับให้ไปหรือ​ คุณย่าไม่ทำกับข้าวให้กินหรือ” หยางหยางกิน​ พลางถามไปด้วย​ ในความเข้าใจของหยางหยาง​ คือพ่อคือคนที่บังคับให้เขาเรียนหนังสือ​ แม่คือคนที่ทำอาหารให้เขากิน

เป่หมิงโม่ชะงัก

สีหน้ากู้ฮอนไม่ดี​ เธอมองหน้าของเป่หมิงโม่​ เธอรู้ดีว่าคุณย่าที่หยางหยางพูด​ เขาต้องนึกถึงหวีหรูเจี๋ยแน่นอน​ นั่นคือจุดอ่อนของเขา​

แต่หยางหยางหมายถึงเจียงฮุ่ยซิน

เธอรีบพูดขึ้น​ “หยางหยาง​ ตอนกินข้าวห้ามพูดเยอะนะจ๊ะ​ เดี๋ยว​จะสำลักเอา”

นึกไม่ถึง​ เป่หมิงโม่กลับตอบกลับด้วยเสียงเรียบ——

“คุณปู่ของลูกๆไม่ได้บังคับพ่อหรอก​ พ่อไปเอง แล้วก็พ่อไม่คุ้นเคยกับอาหารที่คุณย่าของลูกๆทำด้วย”

เฉิงเฉิงสงสัยเล็กน้อย​ “บนโลกนี้มีประเทศตั้งมากมาย​ ทำไมพ่อต้องเลือกไปที่สเปนด้วยครับ”

“ใช่ๆ​ ผมคิดว่าออสเตรเลียสนุกดีออก……” หยางหยางยังไม่ลืมช่วงเวลาที่ได้ไปออสเตรเลียกับแม่เมื่อสองปีก่อน​มาจนถึงวันนี้

“……” มุมปากเป่หมิงโม่กระตุกขึ้นเล็กน้อย​ “เพราะว่าสเปน​ สามารถทำให้ความฝันเรื่องสถาปัตยกรรม​ของพ่อเป็นจริง”

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาพูดเกี่ยวกับเรื่องสเปนต่อหน้าแม่ลูกทั้งสามคน มันไม่ได้กดดันเหมือนที่เขาคิด เขากลับพูดมันออกมาอย่างเป็นธรรมชาติเสียด้วยซ้ำไป

เฉิงเฉิงมองพ่ออย่างตั้งใจ จริงๆแล้วในใจของเขา พ่อเป็นคนที่เขายกย่องมาโดยตลอด “ผมเองก็อยากเป็นเหมือนพ่อ เป็นคนที่มีความฝัน”

เป่หมิงโม่มองเฉิงเฉิงแวบหนึ่ง “งั้นความฝันของลูกคืออะไร”

นึกไม่ถึงว่าพ่อจะเป็นคนถามเขาด้วยตัวเอง เฉิงเฉิงตอบกลับด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย “ความฝันของผมคือ……หวังว่าจะมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ”

พอเฉิงเฉิงจะพูดจบ

บรรยากาศก็แปลกไปในทันที

แม้เป่หมิงโม่จะไม่แสดงสีหน้าอะไร แต่แววตาของเขามันทรยศความรู้สึกสั่นไหวที่อยู่ภายในจิตใจของเขา

นึกไม่ถึงเลยว่าความฝันของลูก จะเหมือนกับเขาตอนเป็นเด็กไม่มีผิด

เขาเองก็เคยเป็นเหมือนเฉิงเฉิง หวังว่าจะมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ

แต่สุดท้ายโชคชะตา ก็ทำให้เขาต้องไปสเปนเพียงลำพัง เดินทางอย่างโดดเดี่ยว

ผ่านไปหลายปีแล้ว ความฝันเรื่องสถาปัตยกรรมได้ก็เป็นจริงแล้ว แต่ความฝัน‘ครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ’ กลับกลายเป็นเศษซากที่กระจัดกระจายอยู่ในสายลม……

ตะเกียบในมือกู้ฮอนสั่น

เธอมองใบหน้าเล็กที่คาดหวังของเฉิงเฉิง เธอทนที่จะทำลายความฝันของลูกไม่ได้

เพราะสามสัปดาห์จากนี้ ครอบครัวนี้ก็จะแยกออกอย่างสมบูรณ์

“โอ้เย ผมก็มีความฝันนะ” หยางหยางพูดอย่างอวดดี “ความฝันของผมก็คือเป็นตำรวจ แล้วก็มีสาวๆมากมาย”

คำพูดที่ไม่คิดอะไรของหยางหยาง ช่วยบรรเทาบรรยากาศที่ตึงเครียดลงในทันที

เฉิงเฉิงกลอกตาใส่: “ถ้านายอยากมีสาวๆมากมาย ควรเป็นดาราดังอย่างอาสาม ไม่ใช่เป็นตำรวจ”

“ชิ ยังไงฉันก็จะเป็นตำรจที่ร่าเริง”

“เชอะ” เฉิงเฉิงดูถูก “น่าตลก”

“นายว่าใครน่าตลกห้ะ”

“นายไง”

“ตำรจที่ร่าเริงน่าตลกขนาดนั้นเลยหรือไง”

“ไม่ใช่ ตัวนายเองต่างหากที่น่าตลก”