ตอนที่481 ลูกๆที่ไม่ได้พบกันนาน 1

ตอนที่481 ลูกๆที่ไม่ได้พบกันนาน1

เธอถูกเขาบิดจนเจ็บ และถูกบังคับให้สบตากับดวงตาสีดำอันเย็นชาของเขา เธอเห็นเงาสะท้อนของตัวเองอย่างชัดเจนในม่านตาของเขา มีความรู้สึกราวกับเปล่าเปลี่ยวอย่างน่าสงสาร

อย่างที่คาดไว้ มันไปสะกิดโดนต่อมโมโหของเขา ซึ่งเป็นสิ่งต้องห้ามที่เขาเกลียดที่สุด

เธอถึงขั้นแน่ใจว่า ถ้าเขามีเขี้ยว คงจะขย้ำเธอตายอย่างไม่ลังเลไปแล้ว

กู้ฮอนอดที่จะตัวสั่นเทาไม่ได้

แขนเรียวบางชนกับหน้าอกหนาของเขา เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างระวัง แล้วกล่าวขึ้นด้วยความกลัว: “เป่หมิงโม่……นายอธิบายเหตุผลหน่อยได้ไหม ความแค้นของคนรุ่นก่อน ทำไมนายต้องเอาไปพัวพันกับคนรุ่นหลังด้วยล่ะ หา……”

เขากระชากเธอเข้าไปในอ้อมกอดของเขา อ้อมแขนแข็งแรงทำให้เธอแทบหายใจไม่ออก

ไม่ทันที่เธอจะได้โต้ตอบ เขาจับมือของเธอ แล้วเอามาทาบบนหน้าอกของตัวเอง——

“งั้นเธอเห็นหรือยัง เห็นรอยแผลนี้ชัดหรือยัง ทำไมไม่ถามเธอแทนฉัน ว่าทำไมต้องเอาความแค้นของตัวเองมาพัวพันกับคนรุ่นหลังด้วย”

นิ้วมือเธอสัมผัสกับกล้ามหน้าอกของเขา เธอสั่นเทาเล็กน้อย เหมือนสัมผัสกับกระแสไฟฟ้า

จากนั้น ในหน้าอกเปลือยของเขา เธอก็เห็นรอยแผลเป็นที่ไม่ค่อยชัดเจน……

บางทีรอยแผลเป็นนี้อาจจะมีมานานมาก บางทีในตอนนั้นเขาอาจจะยังเด็ก บาดแผลหายสนิทดีแล้ว มันจึงไม่สามารถทำให้ความสมบูรณ์แบบของเขาในตอนนี้ลดลงไปเลย……แต่ก็ยังคงเป็นจุดด่างพร้อยอยู่เล็กน้อย

เมื่อก่อนเธอไม่เคยสังเกตเห็นมันเลย ทุกครั้งที่อยู่กับเขาก็มักจะเป็นสภาพที่ถูกกระทำ ยิ่งไปกว่านั้นผู้ชายคนนี้เอาแน่เอานอนไม่ได้ เธอจึงไม่กล้าถามที่มาของแผลเป็น

เธอนึกถึงตอนที่อยู่เมืองซาบาห์ ตอนที่เป่หมิงโม่เห็นหวีหรูเจี๋ย แววตาเขาเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น คำกล่าวโทษหวีหรูเจี๋ยที่บอกว่า “เลือดเย็นจนถึงขั้นลงมือฆ่าลูกชายของตัวเองได้” มันน่าตกใจจริงๆ

หรือว่ารอยแผลเป็นนี้เป็นสิ่งที่หวีหรูเจี๋ยทิ้งไว้ในตอนนั้น

“……” ทันใดนั้นเธอก็จุกที่ลำคอ รู้สึกเศร้าเสียใจ

ปลายนิ้วที่สั่นเทาลูบที่รอยแผลเป็นเล็กๆอีกครั้งอย่างระมัดระวัง เป็นความแค้นแบบไหนกันแน่ ผู้เป็นแม่ถึงได้ลงมืออย่างโหดร้ายเช่นนี้

ดวงตาคมของเขา มองเห็นแววตาที่สงสารภายในสายตาของเธอ

ดวงตาลึกหดลงอย่างรวดเร็ว มือใหญ่ของเขาผลักเธอออกไปอย่างแรง

กู้ฮอนเซไปสองก้าว แล้วล้มลงข้างเตียง

เขาหมุนตัวด้วยความอึดอัดใจอย่างรวดเร็ว การกระทำนี้สามารถที่จะพิสูจน์ได้ว่า เขา——ไม่ต้องการความสงสารจากเธอ

“หวีหรูเจี๋ยก็สำนึกผิดแล้ว ตอนนั้นที่เมืองซาบาห์ ฉันดูออก เธอรู้สึกเสียใจและทุกข์ทรมาน……จะพูดยังไง เธอก็เป็นแม่ของนาย ทำไมนายถึงไม่ยอมให้อภัยเธอล่ะ มันก็ผ่านมานานแล้ว นายเอาแต่โกรธแค้น ไม่เหนื่อยบ้างหรือไง”

ดวงตาประกายของเธอ จ้องมองแผ่นหลังที่ยโสของเขา

แผ่นหลังนี้ แทบจะเป็นที่พอใจในจินตนาการของผู้หญิงทุกคน มันแข็งแกร่ง หนักแน่น เผด็จการ และดุร้าย แต่กลับเซ็กซี่จนน่าใจหาย

ทันใดนั้น รอยกระสุนปืนที่บริเวณหัวไหล่ของเขาก็บีบหัวใจของเธอไว้แน่น

ชั่วพริบตาความทรงจำก็หวนกลับเข้ามาในหัว เธอจำได้ ตอนที่อยู่เมืองซาบาห์ เขาเคยพุ่งตัวเข้ามาบังกระสุนให้เธออย่างไม่เกรงกลัว