ตอนที่753 จากไปอย่างเร่งรีบ

โม้จิ่งเฉิงมองหน้าหวีหรูเจี๋ย สายตาของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย เขากำลังรอเธอยอมรับเรื่องนี้จากปากของเธอเอง

เวลานี้หวีหรูเจี๋ยพูดอะไรไม่ออกอีกแล้ว แค่มองหน้าโม้จิ่งเฉิงและพยักหน้า

กู้ฮอนมองหน้าหวีหรูเจี๋ย นัยน์ตาของเธอก็เปียกชื้นเช่นกัน:"ตอนที่ป้าจากไปอย่างไม่มีเยื่อใย ไปใช้ชีวิตที่สุขสบายในเมืองซาบาห์ ป้ารู้รึเปล่าว่าหลายปีมานี้แม่ของหนูต้องทุกข์ทรมานแค่ไหนถึงผ่านมันมาได้ แม่อยู่ที่เมืองSมาตลอด บ้านที่เก่าโทรมในอดีต ได้ผ่านไปเป็นยี่สิบกว่าปีแล้ว ทำไมแม่ไม่ยอมย้ายบ้าน นั่นเป็นเพราะว่าแม่ยังมีความหวังว่าลูกสาวตัวเองต้องกลับมาหาแม่สักวันแน่นอน แม่ใช้ชีวิตที่แสนลำบากป้าไม่สามารถจินตนาการออกมาได้หรอก แต่ว่าป้าหล่ะ หลายปีมานี้เคยไปหาแม่บ้างรึเปล่า เคยช่วยเหลือแม่บ้างไหม....... "

ขณะนี้กู้ฮอนพูดจาจนเกือบจะหมดแรง เธอช่วยแม่เรียกร้องความยุติธรรม เพื่อชีวิตที่แสนลำบากของแม่เธอจึงตะคอกมันออกมา

โม้จิ่งเฉิงกอดหวีหรูเจี๋ยด้วยมือข้างเดียว เขามองหน้ากู้ฮอนในใจเจ็บปวดทรมานมาก เขาก็รู้จักกับลู่ลู่ ที่สำคัญความสัมพันธ์ของพวกเขาถือว่าไม่เลวทีเดียว

"ฮอน ความจริงเรื่องนี้ไม่ได้เป็นอย่างที่หนูคิด ตอนนั้นที่พ่อบุญธรรมต้องพาป้าซินจากไปก็เพราะถูกบีบบังคับที่สำคัญถ้าไม่จากไปแล้วละก็ มีอันตรายถึงชีวิตได้ทุกวินาที สำหรับเรื่องแย่ๆที่แม่หนูเจอพ่อบุญธรรมก็เจ็บปวดใจมาก ในเมื่อเราได้กลับมาครั้งนี้ พ่อบุญธรรมจะทดแทนให้เธออย่างสุดความสามารถ"

กู้ฮอนใช้มือเช็ดน้ำตาบนใบหน้า เธอลุกขึ้นมา มองหน้าโม้จิ่งเฉิงและหวีหรูเจี๋ยอย่างหยิ่งยโส เรามีชีวิตความเป็นอยู่ของเราเอง ป้าก็อยู่ที่นี่เป็นคุณนายโม้ดีๆเถิดยังไงซะคนนอกก็มองว่า ป้าเป็นคนที่ได้ตายไปแล้ว"

เธอพูดคำนี้จบ จากนั้นพูดกับโม้จิ่งเฉิงว่า:"พ่อบุญธรรม ขอบคุณความช่วยเหลือที่ผ่านมาในหลายปีนี้ หนูคิดว่าหนูไม่สามารถทำงานให้กับท่านได้อีกแล้ว การร่วมงานระหว่างเราจบกันแค่นี้เถอะ"

เธอหันหลังเดินไปที่หน้าประตู หลังเปิดประตูก็วิ่งออกไป

"ฮอน ฟังป้าอธิบายหน่อย...... "

ต่อให้หวีหรูเจี๋ยต้องการพูดความจริง แต่ว่ากู้ฮอนก็ไม่ให้โอกาสกับเธออีกแล้ว

โม้จิ่งเฉิงกอดหวีหรูเจี๋ยที่ร้องไห้เจ็บปวดรวดร้าวไว้ในอ้อมกอด ไม่ว่ายังไง เธอคือคนรักคนห่วงของเขา ไม่ว่าในอดีตเธอเคยทำเรื่องอะไรไว้ เขาก็เจ็บปวดใจเพื่อเธอเสมอ ที่สำคัญเขาคิดว่า หวีหรูเจี๋ยไม่ใช่คนที่ใจร้ายใจดำ

***

กู้ฮอนเดินออกมาจากห้องพิเศษ อารมณ์ของเธอเสียและแย่สุดๆ

ความจริงเธออยากร้องไห้ฟูมฟาย แต่ว่าพอออกมาก็ไม่มีแรงขับเคลื่อนนั้นแล้ว

ไม่รู้ว่าสิ่งเลวร้ายที่เธอพบเจอในอดีต ทำให้เธอเข้มแข็งรึเปล่า พอมาเผชิญกับคนที่เคยทอดทิ้งเธอไปในอดีตนั้น และคนที่ทำร้ายคุณแม่อย่างหวีหรูเจี๋ย ความแค้นในใจเธอก็ไม่ได้รุนแรงขนาดนั้นแล้ว

หรือว่าตัวเองถือซะว่าเธอเป็นคนที่ตายไปแล้ว จะได้สบายใจขึ้นมา

เธอลงจากตึกอย่างเร่งรีบ สงบสติอารมณ์สักครู่

หลังมาถึงห้องทำงานของตัวเอง จากนั้นก็เข้าไปล้างหน้า จนกว่าจะเห็นว่าหน้าตาตัวเองไม่ต่างจากก่อนทำงาน

ออกมาจากห้องน้ำ กลับไปที่ห้องทำงาน เก็บสิ่งของเครื่องใช้บนโต๊ะทำงานอย่างเรียบง่าย

ของพวกนี้เธอเป็นคนเอาไว้ที่นี่เอง เป็นของที่เอื้ออำนวยต่อสะดวกสบายในการทำงานของตัวเอง เก็บให้เรียบร้อยแล้วใส่มันเข้าไปในกล่อง

จากนั้นถือกล่องแล้วเดินออกจากห้องรับแขก มาถึงที่ทำงานGTซึ่งอยู่ห่างจากห้องตัวเองไม่ไกล

"ทนายกู้ คุณทำอะไรเนี้ย? ผมเห็นสีหน้าคุณวันนี้ไม่ค่อยดีนัก" เห็นว่ากู้ฮอนถือกล่องเข้ามา

เขาถามอย่างไม่เข้าใจ ต่อมาหยุดทำงานของตัวเอง

กู้ฮอนยิ้มแย้มให้กับเขา:"หัวหน้าปี้ ขอโทษจริงๆ ฉันมีเรื่องนิดหน่อย ไม่สามารถทำงานให้กับบริษัทGTอีกต่อไปแล้ว แต่ว่าสบายใจได้ ฉันจะให้เพื่อนร่วมงานของฉันมารับงานต่อให้เร็วที่สุด สำหรับเรื่องที่ฉันทำให้วุ่นวายฉันต้องขออภัยอย่างยิ่ง"

ปี้เหอพยักหน้า เขาปะติดปะต่อเรื่องที่เกิดขึ้นในหอประชุมเมื่อวานทันที

คนนะไม่ใช่ผักปลา เขาเข้าใจความรู้สึกของกู้ฮอนดี ที่สำคัญ บวกกับความสัมพันธ์ที่ลมๆแล้งๆของเธอและท่านประธาน

สุดท้ายเขาก็พยักหน้า:" ทนายกู้ไปแบบเร่งรีบจริงๆ ทำให้ผมไม่ทันเตรียมตัว แต่ว่ายังไงก็ต้องขอบคุณคุณที่ช่วยจัดการเรื่องวุ่นวายให้กับเรา"

พูดถึงตรงนี้ ปี้เหอยื่นมือไปเปิดลิ้นชักขวามือที่ทำงานของตัวเอง หยิบใบเช็คออกมา เขียนตัวเลขไว้ข้างบนแล้วฉีกมันออกมายื่นให้กับกู้ฮอน:

"นี่เป็นค่าตอบแทนที่ผ่านมาในช่วงนี้ ตัวเลขไม่มาก หวังว่าคุณจะไม่ถือสานะ"

กู้ฮอนคิดว่าตัวเองก็แค่จะอำลาเฉยๆ จากนั้นก็ไปแล้ว ไม่คิดเรื่องค่าตอบแทนเลยสักนิด

ปี้เหอให้เช็คกับเธอ กลับทำให้เธอตกใจ เธอไม่ได้ยื่นมือไปรับ แต่กลับผายมือปฎิเสธหลายครั้งติดต่อกันพูดว่า:"หัวหน้าปี้ ฉันทำงานที่นี่แค่ไม่กี่วัน ไม่จำเป็นต้องเอาค่าตอบแทน"

"ทนายกู้คุณเกรงใจไปแล้ว คุณช่วยจัดการเรื่องการร่วมงานที่สำคัญของบริษัทเป่หมิง ถือสิทธิ์ข้อนี้คุณก็สมควรได้รับมันแล้ว รบกวนอย่าทำให้ผมต้องลำบากใจเลย" สีหน้าปี้เหอเผยรอยยิ้มที่ใจดีออกมา

กู้ฮอนมองหน้าเขา เห็นว่าปฎิเสธไม่เป็นผล จึงได้แต่ยื่นมือไปรับเช็คนั้นมา

เธอก้มหน้าดูตัวเลขข้างบน สูดลมหายใจเข้าลึกๆ

"ห้าแสนหยวน"เธอพูดออกมาโดยไม่รู้ตัว จากนั้นมองหน้าปี้เหอ:" นี่ นี่มันเยอะเกินไปแล้ว ตัวเลขที่มากขนาดนี้ฉันรับไว้ไม่ได้"

"ทนายกู้ นี่เป็นสิ่งที่คุณควรได้ รบกวนอย่าปฏิเสธเลย เราก็แค่ปฎิบัติตามกฎของระดับโลก" “ปี้เหอรีบอธิบาย

กู้ฮอนเห็นว่าปฎิเสธไม่เป็นผล จึงยิ้มแย้มอย่างเก้อเขิน เอาใบเช็คใส่เข้าไปในกระเป๋าตัวเอง ตัวเลขนี้สำหรับเธอมันมากเกินไป

“หัวหน้าปี้ ขอบคุณที่ดูแลฉันในช่วงนี้ ฉันไปหล่ะ แล้วพบกันใหม่"

หลังจากเธออำลากับปี้เหอเรียบร้อยแล้วหันหลังและเดินออกไปจากที่ทำงานบริษัทGT

***

ความคิดเห็น