ตอนที่​752 ให้อภัย​

ตอนที่​752 ให้อภัย​

การที่โม้จิ่งเฉิงปรากฏ​ตัวออกมาทำให้เธอตื่นตกใจ​ไม่น้อย​ ถึงแม้เธอคิดว่าหวีหรูเจี๋ยได้ตายไปแล้ว​ แต่ว่าการปรากฏ​ตัวของโม้จิ่งเฉิงและยังร่วมงานกับตระกูล​เป่หมิงอีก เป้าหมายของเขาคงไม่ใช่ง่ายๆแค่นี้​แน่

เธอพูดกับเป่หมิงโม่ที่นั่งอยู่หน้าจอทีวี​ในห้องรับแขกว่า:"โม่​ นายร่วมงานกับโม้จิ่งเฉิงต้องระมัดระวัง​ตัวด้วยนะ"

"ป้าซิน ผมรู้ว่าควรทำยังไง​ ป้าอย่าห่วง​เลย" เป่หมิงโม่พูดจบก็ลุกขึ้นมาจากโซฟา​ หันหลังเดินเข้าไปในห้องหนังสือ​ตัวเอง

มองดูข้างหลังของเป่หมิงโม่ที่เดินจากไป​ เจียงฮุ่ยซินถอนหายใจ​ จากนั้นเธอก็ปิดทีวี​ ลุกขึ้นมา

คนรับใช้ได้พยุง​เธอเข้าไปในห้องนอนตัวเอง

พอประตู​ห้องนอนปิดปุ๊บ​ สีหน้าเจียงฮุ่ยซินก็เปลี่ยนไป​

เธอรีบโทรหาเป่หมิงยันที่ถ่ายหนังอยู่ในต่างแดน

"แม่​ แม่อย่าเร่งสิ​ ตอนนี้ผมกำลังถ่ายหนังอยู่​ รอให้ผมถ่ายหนังเสร็จ​ก็กลับไปแล้ว" เป่หมิงยันนอนพิงอยู่บนโซฟาที่ชายหาด​ กำลังอาบแดดอยู่ที่ชายหาดอย่างสบายใจ

อยู่​ห่างจากเขาไม่ไกล​ ที่ชายหาดมีสาวสวยเซ็กซี่​กำลังเล่นวอลเลย์​บอลอยู่ที่นั่น

ถึงแม้หนังทั้งเรื่องยังถ่ายไม่จบ แต่ว่าในส่วนของเป่หมิงยันได้จบเรียบร้อย​แล้ว​ ตอนนี้ก็แค่ถ่ายฉากเพิ่มนิดๆหน่อยๆ

เขาไม่อยากกลับบ้านเร็วขนาดนี้​ คือไม่อยากกลับไปฟังแม่จู้จี้​ขี้บ่น​

สีหน้าเจียงฮุ่ยซินเปลี่ยนไป​อย่างเข้มขรึม​ เธอตะคอก​ลูกชายว่า:"ยันยัน​ เมื่อก่อนลูกโกหกแม่​ แม่ถือว่าเอาหูไปนาเอาตาไปไร่​ แม่รู้ว่าในส่วนของลูกถ่ายเสร็จ​แล้ว​ แม่เร่งลูกกลับมาครั้งนี้ก็เพื่อต้องการปรึกษา​เรื่องที่สำคัญ​กับลูกนะ"

เป่หมิงยันรู้ตัวว่าคำโกหกตัวเองถูกเปิดเผย​แล้ว​ รีบเปลี่ยน​สีหน้าทันที​ หัวเราะ​ตอบไปว่า:" คุณ​แม่เก่งกาจ​จริงๆ​ คิดไม่ถึงขนาดอยู่ในกองถ่ายยังมีสายลับของคุณแม่​อยู่​ด้วย​ เอาหล่ะ ผมจะกลับไปเร็วๆนี้แหละ"

แจ้งให้ลูกชายตัวเองเป่หมิงยันทราบเรียบร้อย​แล้ว​เธอขมวดคิ้วนั่งอยู่ข้างเตียงคิดๆดู​ จากนั้นลังเล​สักพัก​แล้วก็โทรไปหาเป่หมิงเฟยหย่วน

เป่หมิงเฟยหย่วนกับภรรยา​ตัวเองหลันเนี่ยนพักอยู่ที่บ้านเดี่ยว​ส่วนตัว​ เป็นเวลานานมากแล้ว

หลังจากนั้น​มานอกจากเคยปรากฏ​ตัวในวันที่ส่งศพของเป่หมิงเจิ้งเทียนแล้ว ก็ไม่มีข่าวคราว​อะไรอีกเลย

ช่วงนี้เขาอยู่​ที่ข้างสระน้ำทุกวัน​ คันเบ็ด​กกปลาอันนึง​ เก้าอี้ตัวเล็กๆตัว​นึง เป็นแบบนี้จนผ่านไปอีกวัน

"ป้าซิน ป้าโทรหาผมมีธุระ​อะไรหรือ?" เขารับโทรศัพท์​ขึ้นมา​ น้ำเสียงเหมือนหมดอาลัยตายอยาก​

"เฟยหย่วน​ นายว่างเมื่อไหร่​ ฉันอยากนัดนายออกมาคุยกันหน่อยได้ไหม?" ปฏิกิริยา​ที่เจียงฮุ่ยซินมีต่อเป่หมิงเฟยหย่วนนั้นเธอใจดีมาตลอด​ ความจริงลูกทั้งสองของเมียหลวง​ เธอก็มีปฏิกิริยา​ที่​ดี​ต่อพวกเขาเช่นกัน

เพราะว่าตอนนั้นเป่หมิงเจิ้งเทียนยังมีชีวิต​อยู่​ เธอไม่อยากถูกตราหน้า​ว่าเป็นแม่เลี้ยง​ใจร้าย

โดยเฉพาะการปฏิบัติต่อครอบครัวเป่หมิงเฟยหย่วนทั้งบ้าน​ เพราะเธอรู้ดีนี่ถึงจะเป็นจุดอ่อน​ของเป่หมิงเจิ้งเทียน

ขอแค่ทำดีต่อพวกเขา​ เป่หมิงเจิ้งเทียนถึงจะตามใจตัวเอง​ ฐานะในบ้านตระกูล​เป่หมิงของตัวเองถึงจะมั่นคง

***

แต่ว่าตอนนี้​ เจียงฮุ่ยซินรู้สึก​ว่าการร่วมงานของ​เป่หมิงโม่และโม้จิ่งเฉิงต้องเป็นเรื่อง​ที่​อันตราย​มาก

เป่หมิงเฟยหย่วนฟังออก​ น้ำเสียงของเจียงฮุ่ยซินไม่ได้ใจดีเหมือนปกติ​ แต่กลับมีความกดดัน​

เขารู้สึก​ได้ว่า เหมือนที่บ้านเกิดเรื่อง​ เขาหัวเราะ​แบบขมขื่น​พูดว่า:"ป้าซิน ถ้าแค่ชวนผมดื่มชาเฉยๆ​ ผมมีเวลา​ แต่ถ้ามีเรื่องเกี่ยวกับ​ที่บ้านและตระกูล​เป่หมิง​งั้นผมรู้สึก​ว่าไม่มีความจำเป็นที่ผมต้องไป​ ป้าน่าจะจำได้ว่าผมถูกไล่ออกจากบ้าน​แล้ว"

เจียงฮุ่ยซินจะไม่รู้​ได้ไง​:"เฟยหย่วน​ นายอย่าพูดแบบ​นี้​ นี่อยากทำให้คนแก่ทรมาน​ใจ​ใช่ไหม​ นายวางใจได้เลยแค่ชวนนายออกมาดื่มชาเฉยๆ​ ถึงแม้​ป้าจะเป็นแม่เลี้ยงของนาย​ แต่ว่าป้ารู้สึก​ว่าความสัมพันธ์​ระหว่าง​เราสองคนแม่ลูกก็เหมือนแม่ลูกกันแท้ๆ​ ถึงเวลาป้าจะแจ้งที่อยู่​ให้กับนายเอง​ อ๋อ​ ใช่แล้ว​ อย่าลืมเรียกหลันเนี่ยนและยี่เฟิงมาด้วย​ ป้าไม่ได้เจอพวกเขานานมากแล้ว​ คิดถึง​พวกเขาเหลือ​เกิน"

"ได้เลยป้าซิน​ ผมจะรอโทรศัพท์​จากป้า"

*

กู้ฮอนมองแม่ที่กำลังโมโห​อยู่​ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็น

เธอก้มหน้าเเละเงียบไปสักพัก​ ตาค่อยๆแดงขึ้น​เรื่อยๆ​ นัยน์ตา​ได้เปียกชื้น​ไปแล้ว:" แม่​ สำหรับเรื่องของหนูความจริง​แล้วไม่อยากบอกกับแม่เลย​ หนูรู้สึก​ว่ามันผ่านไปแล้ว​ ไม่มีความจำเป็นต้องกล่าวถึง​มันอีกครั้​ง​ แต่ว่าในเมื่อแม่อยากฟัง​ หนูก็จะเล่านิทานของหนูให้แม่ฟังเอง"

กู้ฮอนถือว่าตอนนั้นตัวเองทำเพื่อช่วยหยูฟืน ผ่านการแนะนํา​จากคนอื่นมาร่วมงานกับเป่หมิงโม่จนสำเร็จ เเละได้เป็นแม่อุ้ม​บุญไปเป็นที่​เรียบร้อย​ และหลังจากนั้นเรื่องที่เธอคิดว่าไม่สำคัญ

เธอไม่เอาเจียงฮุ่ยซินเข้ามาเกี่ยวข้อง​ด้วย​ นั่นเป็นเพราะว่าไม่ง่ายเลยกว่าที่คุณ​แม่จะหาเจียงฮุ่ยซินจนเจอ จึงไม่อยากลากเธอเข้ามาเกี่ยวข้อง​ มิเช่นนั้นเธอไม่รับรองว่าคุณ​แม่จะเกลียด​เจียงฮุ่ยซินเหมือนกับที่หวีหรูเจี๋ยเกลียด​ไหม

พอกู้ฮอนเล่านิทานตัวเองจบ​ แสงของพระอาทิตย์ก็​ค่อยๆถูกความมืดครอบงำแล้ว

ลู่ลู่ในขณะนี้น้ำตานองหน้า​ เธอคิดไม่ถึงว่าใต้ความสุขของลูกนั้น​ ยังมีเรื่องราวที่น่าเศร้า​เช่นนี้อยู่ด้วย

ช่างเป็น​ลูกสาวที่ชีวิต​รันทด​จริงๆ

เธอหันหลังไปกอดกู้ฮอน สองแม่ลูกร้องไห้​อย่างเจ็บปวด​ทรมาน​

หลังกู้ฮอนเล่านิทานตัวเองจบ​ รู้สึก​ว่าสบายใจขึ้น​มา​อย่างกะทันหัน​ ในที่สุด​ก้อนหินในอกก็ถูกย้ายออกไปแล้ว

เธอในเวลานี้ก็คือคนที่สู้ชีวิต​อยู่​ข้างนอกมาตั้งหลายปี ในที่สุดก็เหมือนกับเด็กที่ได้ลากร่างกายอันบอบช้ำกลับมาในบ้าน

ความลำบาก​ ความน้อยใจ​ ความทรมาน​มันหลอมละลาย​กับน้ำตา​ ตกลงมา​ ประเด็น​จนกลายเป็นดอกไม้คริสทัล​ใส่ๆ

ร้องไห้ไปตั้งนาน​ ลู่ลู่หยุดร้องไห้​:"ลูก​ ทำให้ลูกต้องลำบากแล้ว​ มันช่างเป็นความสัมพันธ์​สมรสที่เป็นเวรกรรม"

กู้ฮอนน้ำตานองหน้า​ เงยหน้าขึ้นมามองหน้าแม่:"แม่​หนู​เลวมากเลยใช่ไหม"

ลู่ลู่ใช้มือที่เเก่​ เช็ดน้ำตาบนใบหน้าของลูกสาวอย่างเบาๆ​:"ฮอน​ ลูกเป็นเด็กที่มีจิตใจ​ดี​ ลูกทุ่มเท​ทุกอย่างเพื่อคนในครอบครัว​ตัวเอง​ ไม่ว่าตอนนี้จะใช่หรือไม่​ แต่เมื่อก่อนเคยใช่​ ลูกทำให้แม่ภูมิใจ​ในตัวลูก"