ตอนที่751 เซอร์ไพรส์ที่คาดไม่ถึง

"พ่อบุญธรรม หนูเองฮอน หนูอยากถามว่ากระเป๋าหนูยังอยู่ที่หอประชุมใช่ไหม?"

เวลานี้โม้จิ่งเฉิงโล่งใจมาก เขาปิดมือถือพูดกับหวีหรูเจี๋ยว่า:"ตอนนี้โม้อยู่กับฮอนฮอน คุณอย่าห่วงเลย"

จากนั้นก็พูดกับกู้ฮอนว่า:"ตอนนี้กระเป๋าหนูอยู่ที่พ่อ หนูวางใจเถอะ"จากนั้นก็ถามขึ้นมาอีกคำว่า:" ฮอน หนูไม่เป็นอะไรนะ? "

สีหน้ากู้ฮอนตกใจเล็กน้อย จะไม่กระทบต่อเธอได้ไงหล่ะ แต่ว่าเพื่อให้พ่อบุญธรรมสบายใจ เธอก็ได้แต่พูดอย่างฝืนยิ้มว่า:"พ่อบุญธรรม ท่านสบายใจได้เลย หนูไม่เป็นไร รบกวนท่านเก็บกระเป๋านี้ให้หนูหน่อย พรุ่งนี้หนูค่อยมาเอา ถ้ามีสายโทรเข้ามา ท่านช่วยรับให้หน่อย"

กู้ฮอนวางสายไป "ขอบคุณ" เธอเอามือถือคืนให้กับเป่หมิง

"ทำไมคุณมองฉันแบบนี้?" กู้ฮอนเห็นเป่หมิงโม่มองตัวเองด้วยสายตาแปลกๆ

เรื่องนี้ไม่มีผลกระทบต่อคุณจริงๆหรือ? งั้นทำไมคุณต้องวิ่ง แต่เอาเถิดยังเป็นคำพูดเดิม เรื่องนี้ผมได้จัดการเรียบร้อยแล้ว เรื่องที่หอประชุมในวันนี้ก็แค่น้ำจิ้มๆ เวลาผ่านไปนานพอไม่มีคนพูดถึงก็จะถูกลืมแล้วจางหายไปเอง" เป่หมิงโม่พูดอย่างชัดถ้อยชัดคำ สีหน้าท่าทางเหมือนเป็นคนมีเหตุมีผลมาก

กู้ฮอนเห็นสีหน้าท่าทางที่ได้ใจของเขา มองบนใส่เขา:" ใครใช้ให้คุณจัดการให้ฉัน ฉันสามารถใช้กฎหมายเป็นอาวุธเพื่อมาปกป้องศักดิ์ศรีของฉันเอง"

เป่หมิงโม่เห็นสีหน้าเธอแบบนี้ ไม่รู้จริงๆว่าจะว่าเธอยังไงดี:"ผมไม่ได้ช่วยคุณจัดการ ผมแค่ต้องการกู้ชื่อเสียงโรงแรมของผมกลับมาแค่นั้นเอง เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาถือเป็นเรื่องที่น่าอาบอาย ต่อให้เป็นเรื่องเท็จก็ไม่ได้"

คำพูดคำนี้กู้ฮอนฟังไม่เข้าหู:"ดูท่าฉันคงจะทำให้ชื่อเสียงโรงแรมของคุณเปรอะเปื้อนซะแล้ว งั้นฉันมานั่งรถของคุณก็ทำให้รถคุณเปรอะเปื้อนเช่นกัน ฉิงฮัวจอดรถข้างทาง ฉันต้องการลงไป"

ฉิงฮัวขับรถอยู่ข้างหน้า ตอนแรกฟังทั้งสองคนคุยกันยังปกติอยู่เลย แต่ทำไมหลังๆถึงทะเลาะกันอีกแล้ว

เป็นอย่างที่พูดไว้จริงๆ:" ไม่ใช่ศัตรูไม่พบปะกัน พวกเขาสองคนอยู่ด้วยกันต้องไม่เกินในระยะเวลาที่กำหนดเอาไว้ มิเช่นนั้นก็จะเกิดเรื่อง

มองจากกระจกหน้ารถ ฉิงฮัวใช้สายตาที่ได้โปรดมองหน้าเป่หมิงโม่

ตอนนี้เป่หมิงโม่กำลังขมวดคิ้ว เสียใจกับคำล้อเล่นที่เกินไปเมื่อสักครู่

ถูกต้อง กู้ฮอนพูดถูกแล้ว ถ้าเป็นอย่างที่เธอพูด:เธอได้คลอดลูกชายให้กับตัวเองตั้งสองคน งั้นก็ทำให้ตัวเองเปรอะเปื้อนอย่างนั้นหรือ?

แต่ว่ามันกลับตรงกันข้าม เวลาผ่านไป ความสัมพันธ์ที่เป่หมิงโม่มีต่อลูกค่อยๆเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ความสัมพันธ์ที่เพิ่มขึ้นมาแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้สึกเลย

เขาแค่รู้สึกว่าเรื่องอะไรก็ตามที่พัวพันถึงลูกตัวเองโดยเฉพาะเรื่องร้ายๆ เขาก็จะตื่นตระหนกมากๆ และจะปรากฏตัวทันที ช่วยบังลมบังฝนให้กับพวกเขา

"เจ้านาย?" ฉิงฮัวเห็นเป่หมิงโม่ไม่พูดจา จึงลองถามขึ้นมา

เป่หมิงโม่เป็นคนเอาหน้า ถึงจะรู้ตัวว่าตัวเองพูดผิดไปแล้วก็ตาม

แต่ก็ยังพูดไปด้วยเสียงต่ำว่า:"นายไปจอดข้างๆไป"

ฉิงฮัวฟังออก น้ำเสียงเจ้านายซ่อนความเสียใจไว้

เรื่องนี้เขาได้จัดการให้กับคุณหนูแล้วแท้ๆ แต่สุดท้ายเรื่องก็กลายเป็นแบบนี้ไปได้

นี่มันเรียกว่าอะไรนะ? ทำคุณบูชาโทษปลดสัตว์ได้บาป？เปรียบเทียบเจ้านายแบบนี้ เหมือนไม่ค่อยเหมาะสม

***

ฉิงฮัวจอดรถไว้ข้างทาง กู้ฮอนเดินลงจากรถอย่างโมโห

ถูกเป่หมิงโม่ทำให้โมโห เธอลืมเรื่องน่าอับอายเกือบหมดสิ้นไปแล้ว เรื่องที่นักข่าวคนนั้นได้นำคลิปวิดีโอตัดต่อออกมา ที่หอประชุมก่อนหน้านี้

มันก็ต้องเป็นแบบนี้อยู่แล้ว แค่เราทำในสิ่งที่ถูกต้องต่อให้ใครหน้าไหนมาใส่ร้ายป้ายสีเธอ ก็ไม่ควรกระทบถึงจิตใจของตัวเอง คนฉลาดย่อมไม่สนคำนินทา

"คุณหนูระวังความปลอดภัยด้วย" ก่อนไปฉิงฮัวไม่ลืมกำชับ

เห็นว่ารถยนต์ของเป่หมิงโม่ได้ขับไปไกลแล้ว ความโมโหของกู้ฮอนก็ค่อยๆจางหายไป ยังไงซะ เขาก็ได้จัดการเรื่องที่ตัวเองไม่สามารถจัดการได้เรียบร้อยไปแล้ว

เดินอยู่บนถนนที่มีผู้คนมากมาย ขณะที่เดินผ่านร้านหนังสือพิมพ์ บังเอิญได้ยินผู้คนกำลังถกเถียง:

"เฮ้ย คุณดูหนังสือพิมพ์วันนี้หรือยัง เมื่อคืนที่โรงแรมแมนดารินผู้ชายผู้หญิงคู่นึงถูกจับได้ สงสัยว่าเป็นการค้าขายที่ไร้คุณธรรม สุดท้ายเป็นเรื่องที่ตำรวจเข้าใจผิด ก็นี่ไง จึงเขียนจดหมายขอโทษผ่านทางหนังสือพิมพ์"

"กู้ฮอนหยุดเดินทันที หันหลังเดินไปที่ร้านหนังพิมพ์:"รบกวนให้หนังสือพิมพ์วันนี้แก่ฉันหนึ่งฉบับ"

กู้ฮอนรับหนังสือพิมพ์มา หาจดหมายขอโทษที่มาจากสาขาเฉิงหนานสถานีตำรวจ

ส่วนใหญ่พูดว่า:"พวกเขาไม่ได้ตรวจสอบดีๆก็จับตัวทนายความที่กำลังปฏิบัติการเข้าไป เกิดความเข้าใจผิด จึงเขียนจดหมายขอโทษผ่านทางหนังสือพิมพ์ หวังได้รับการยกโทษจากทนายความทั้งสองคน

กู้ฮอนเห็นเช่นนี้ ก้อนหินที่อยู่ในอกได้ยกออกไปซะที

"คุณหนู หนังสือพิมพ์ฉบับนี้คุณจะเอาไหม?" เจ้าของร้านหนังสือพิมพ์ถามขึ้นมา

กู้ฮอนกำลังจะควักเงิน คิดถึงกระเป๋าตัวเองอยู่ที่พ่อบุญธรรมอย่างกะทันหัน กระเป๋าตังค์ก็อยู่ข้างในด้วย

เธอยิ้มแย้มขอโทษให้กับเจ้าของร้าน ส่ายหน้า วางหนังสือพิมพ์ลงหันหลังแล้วเดินออกไปทันที

แต่ว่าตลอดทาง ยังคงได้ยินคนอื่นถกเถียงถึงเรื่องนี้

บางคนพูดว่าที่ทนายความทั้งสองคนนี้ถูกคนอื่นใส่ร้าย ก็เพราะมีเรื่องบาดหมางกับคนอื่น เพราะฉะนั้นคนอื่นจึงฉวยโอกาสแก้แค้น

ยังมีบางคนพูดว่า ตำรวจเก่งมาก ที่ต้องขอโทษผ่านทางหนังสือพิมพ์ก็เพราะเกรงกลัวทนายความ

สรุปแล้วต่างคนต่างความคิด

ความจริงก็เป็นเช่นนี้แหละ มีคำนึงพูดกันว่า:คนอ่านหนึ่งพันคนก็จะมีHamletหนึ่งพันคน

เป็นไปไม่ได้ที่ทุกคนจะมีความคิดเห็นเป็นหนึ่งเดียวกัน ช่างมันเถอะช่างพวกมันเถอะ อย่างน้อยความบริสุทธิ์ของตัวเองก็ได้เปิดเผยต่อสาธารณะแล้ว

กู้ฮอนก้มหน้ามองนาฬิกาที่แขน เวลายังเช้าอยู่เลย วันนี้ไม่สามารถกลับไปทำงานที่โรงแรมแมนดารินแล้ว งั้นก็ให้วันหยุดกับตัวเองซะเลย