เด็กดื้อ | 3

ร่างของคุณป๋าเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉันอย่างตั้งใจ “อายุเธอไม่ควรที่จะเข้ามาเที่ยวในที่แบบนี้”

“แต่นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่หนูออกมาดื่มที่คลับกับเพื่อนนะคะ” ฉันตอบไปตามความจริง ซึ่งคุณป๋าก็น่าจะรู้ดีอยู่แล้ว

“ฉันคงตามใจเธอมากเกินไปจนทำให้เธอกล้าเถียงแบบนี้สินะ” คุณป๋าพูดด้วยใบหน้าที่นิ่งขรึม แต่น้ำเสียงนั้นกลับแฝงไปด้วยความน่ากลัว “ใครอนุญาตให้เธอมาที่นี่ ?” คุณป๋าถามต่อ

“หนูส่งข้อความไปบอกคุณป๋าแล้วนะคะ” พอฉันพูดจบคุณป๋าก็พูดสวนขึ้นมา “แล้วฉันอนุญาตหรือยัง”

“ผมเป็นคนชวนเมลมาเองครับอาหิรัญ อย่าว่าเมลเลยครับ” เป็นฟาร์นที่ออกหน้าแทนฉัน ส่วนฉันก็เบือนหน้าหนีคุณป๋าอย่างเบื่อหน่าย เบื่อที่คุณป๋าชอบวางอำนาจใส่ตลอดทุกครั้ง

“อย่าดุเมเบลเลยนะคะ”

คุณป๋าเงียบ ก่อนจะใช้สายตาสำรวจมองชุดที่ฉันใส่อยู่ สายตาคู่นั้นมันยากที่จะคาดเดาว่าในตอนนี้คุณป๋ากำลังคิดอะไร จากนั้นคุณป๋าก็เดินกลับไปโดยที่ไม่ได้พูดอะไรเลยสักคำ

“ทำไมอาหิรัญถึงทำหน้าเหมือนโกรธแกมากขนาดนี้นะ” หลังจากคุณป๋าเดินห่างออกไปแล้ว เอวาก็ลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะถามออกมาอย่างสงสัย

“...มีครั้งไหนบ้างล่ะที่คุณป๋ายิ้มให้ฉัน”