เด็กดื้อ | 86 หนีไปซะ!!

“ต้องเป็นมันแน่ๆ” คุณป๋าที่สังเกตการมาสักพักพูดขึ้น

“ทะ ทำยังไงดีคะ” มือไม้ของฉันมันสั่นไปหมด เพราะไม่เคยตกอยู่ในสถานการณ์ที่มันเลวร้ายแบบนี้

“ฉันจะขับรถเข้าไปในเมือง” คุณป๋าหันหน้ามาสั่ง “เธอปรับเบาะเอนลงไปให้สุด แล้วนอนลงไปห้ามลุกขึ้นนั่ง”

“ตะ แต่จากนี้ไปในเมืองไม่ใช่ใกล้ๆ เลยนะคะ”

“ทำตามที่ฉันสั่ง ปรับเบาะแล้วนอนลงไปซะ!!” คุณป๋าตวาดสั่งเสียงกร้าวด้วยสีหน้าที่จริงจัง

ฉันค่อยๆ ปรับเบาะให้เอนลงแล้วนอนราบลงไปติดกับเบาะรถตามที่คุณป๋าสั่ง ในตอนนี้ฉันไม่ควรที่จะอคติหรือต่อปากต่อคำอะไรทั้งนั้น

ในตอนนี้ในใจมันเต็มไปได้ความหวาดกลัว กลัวว่าคนที่ตามมาจะเป็นพี่เบส ถึงคุณป๋าจะบอกว่าใช่พี่เบสแน่ๆ แต่ฉันก็ยังไม่ได้ปักใจเชื่อไปเต็มร้อย

แต่ถ้าเกิดเป็นพี่เบสขึ้นมาจริงๆ จะทำยังไง คะ คุณป๋าจะไม่เป็นอันตรายใช่มั้ย แล้วฉันล่ะ ฉันจะตายหรือเปล่า

มันกลัวทุกอย่างจริงๆ ทั้งที่ตอนแรกฉันปากเก่ง ทั้งที่คุณป๋าก็บอกตั้งแต่แรกแล้วว่าพี่เบสกลับมาไทย และเขากำลังตามหัวตัวฉันอยู่

ทำไมฉันถึงเอาแต่ใจตัวเองนักนะ สุดท้ายก็ไม่ใช่แค่ฉันที่เดือดร้อน ยิ่งในตอนนี้ไม่มีลูกน้องของคุณป๋าคอยตามมาด้วย

มาคิดอะไรได้ตอนนี้มันก็อาจจะไม่ทันแล้ว

ปัง!!! ปัง!! สะ เสียงปืน เฮือก!! ฉันสะดุ้งตัวแรงเ มื่อได้ยินเสียงปืนดังขึ้นมา และไม่ใช่คุณป๋าที่ยิง แต่เป็นรถที่ขับตามหลังเรามา ครั้งนี้คุณป๋าเหยีบคันเร่งจนมิดเพื่อขับหนี

“พะ พี่เบสจริงๆ หรอคะ” ฉันถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่สั่นระริกๆ

“มีแค่มันคนเดียว ถ้าไม่ใช่มันคงไม่มีทางยิ่งเราแบบนี้แน่ๆ” คุณป๋าตอบเสียงเย็น แล้วโผล่ตัวออกไปใช้ปืนยิงสาดใส่รถคันด้านหลัง

ปังๆๆๆ

เป็นพี่เบสจริงๆ พอได้ยินแบบนั้นมันก็ทำให้ฉันสะตั้นจนทำอะไรไม่ถูกไปพักใหญ่

ทำไมพี่เบสถึงตามเราเจอได้ แล้วพี่เบสรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่ไหน ทั้งที่คุณป๋าตามหาตัวฉันเป็นเดือนๆ กลับไม่เจอ แต่นี่พี่เบสเพิ่งจะกลับมาไทยเองไม่ใช่หรือไง

ในสมองของฉันมันเต็มไปด้วยความกลัว ความสับสนและความคิดฟุ้งซ่าน

“อ่า!! เวรเอ้ย” จู่ๆ คุณป๋าก็สบถออกมาอย่างหัวเสีย

“มะ มีอะไรหรอคะ” ฉันทำท่าจะลุกขึ้นนั่งแต่ถูกห้ามไว้ “ห้ามลุกขึ้น!!”

“นะ หนูถามว่ามีอะไร” ฉันถามย้ำอีกครั้ง

“น้ำมันรถจะหมด”

หัวใจของฉันมันแทบจะหยุดเต้น เมื่อได้ยินคำพูดของคุณป๋า ถ้าเป็นแบบนั้นพี่เบสต้องตามมาทันแน่ๆ แล้วอะไรจะเกิดขึ้นต่อจากนั้น…

จู่ๆ ภาพในความฝันของฉันมันก็ผุดเข้ามาในหัว จากที่ฉันกำลังจิตตก ในตอนนี้มันยิ่งกว่าจิตตก ภาวนาขอให้เรื่องในความฝันไม่เกิดขึ้น

บรรยากาศถายในรถกลับมาเงียบสนิทอีกครั้ง แต่ยังมีเสียงปืนที่ดังสนั่นขึ้นมาติดกันหลายต่อหลายครั้ง

“สัญญาอะไรกับฉันสักอย่างได้มั้ย” คุณป๋าหันหน้ามาถาม

“อะ อะไรคะ” ฉันค่อยๆ เงยหน้สขึ้นมองคุณป๋า

“ถ้าเกิดว่าฉันเป็นอะไรไปเธอต้องให้อภัยฉันนะ” คุณป๋าพูดขึ้นด้วยสีหน้าที่จริงจัง แต่แววตาคู่นั้นมันกลับเต็มไปด้วยความเศร้า

มันใช่เวลามาพูดเรื่องนี้หรือไงกัน

ปัง!! เสียงปืนดังขึ้นมา ครั้งนี้ลูกกระสุนมันอัดกระจกข้างของรถจนแตกกระจาย ทำให้ฉันกรี๊ดออกมาจนสุดเสียง

“ตอบมาสิเมเบล รีบตอบ” เสียงคุณป๋าเร่งเร้าให้ฉันรีบตอบคำถามของตัวเอง