เด็กดื้อ | 87 นี่มันอะไรกัน

“ขอบคุณนะ ขอบคุณที่ให้อภัยฉัน…”

คุณป๋าก้มลงมาจูบฉันอีกครั้ง ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถ ฉันมองตามแผ่นหลังของคุณป๋าแล้วร้องไห้สะอื้นออกมาอย่างหนัก ตอนนี้ฉันรู้แล้ว รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร

ฉันไม่กล้าหันไปมองว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง ทุกอย่างมันเงียบมาก ไม่มีเสียงอะไร คุณป๋าบอกให้ฉันรีบหนีไป แต่ฉันจะไม่หนี ฉันจะรออยู่ในรถ

ทะ ทำไมถึงไม่มีเสียงอะไรเลยนะ หรือกำลังเจรจากันอยู่ แต่อย่างพี่เบสน่ะหรอจะยอมเจรจาดีๆ คงไม่มีทาง

หรือว่าฉันควรเปิดประตูลงไปจากรถดี ไม่!! ฉันจะรอคุณป๋า

ฉันนั่งอยู่ในรถท่ามกลางความเงียบประมาณห้านาทีได้ จนเริ่มเอะใจ แต่ยังไม่ทันที่จะได้สงสัยอะไรมาก ประตูรถก็ถูกเปิดออก ทำเอาฉันสะดุ้งร้องกรี๊ดออกมาเสียงดัง พร้อมกับหลับตาปี๋

“เมเบล นี่ฉันเอง”

สะ เสียงของคุณป๋า ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้น เมื่อเห็นว่าเป็นคุณป๋าจริงๆ จึงโผล่เข้ากอด

“จัดการพี่เบสได้แล้วใช่มั้ยคะ เรารอดแล้วใช่มั้ย…” ฉันร้องไห้ออกมาอย่างหนักอีกครั้ง แล้วกอดคุณป๋าไว้แน่น ครั้งนี้คุณป๋าก็กอดฉันตอบเหมือนกัน

“ไม่มีอะไรแล้วเมเบล เธอหยุดร้องไห้ได้แล้ว”

“อึก~ คุณป๋าเจ็บตรงไหนมั้ยคะ” ฉันผละกอดแล้วแล้วสำรวจดูร่างกายของคุณป๋าว่ามีบาดแผลอะไรหรือเปล่า แต่ตัวของคุณป๋าไม่มีบาดแผลเลยสักจุด แปลกจัง

คุณป๋ายิ้มแล้วยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาออกจากแก้มให้ฉัน “เป็นห่วงฉันมากขนาดนั้นเลยหรือไง หื้ม”

“คนบ้า!! อึก~ ถามมาได้ ก็ต้องเป็นห่วงสิ” ฉันตีแขนคุณป๋าเบาๆ มันรู้สึกโล่งใจมากที่ทุกอย่างจบลงด้วยดีแบบนี้