เด็กดื้อ | 88 เห็นความรู้สึกหนูเป็นของเล่นหรอคะ

ฉันงุนงงกับเหตุการณ์ตรงหน้า ไหนล่ะพี่เบสฉันไม่เห็นเขาเลย เห็นแต่อาเหนือกับพี่กล้า แล้วสองคนนี้มาได้ยังไง ไหนรถ ในตอนนี้ฉันกำลังใช้สมองประมวลเหตุการณ์อย่างหนัก

คุณป๋าจับมือฉันขึ้น “ฉันขอโทษที่ต้องทำแบบนี้ แต่ถ้าไม่ทำเธอก็คงจะใจแข็งไปอีกนาน”

“มะ หมายความว่าทุกอย่างเป็นแค่แผนอย่างนั้นหรอคะ”

คุณป๋าถอนหายใจออกมาเบาๆ “สัญญามั้ยว่าจะไม่โกรธ ?”

“ตอบหนูมาสิคะ”

“ใช่! นี่คือแผนของฉันเอง รถที่ตามมาไม่ใช่รถของไอ้เบส แต่เป็นรถของไอ้เหนือต่างหาก”

“…..”

“ไอ้เบสมันถูกเก็บไปแล้ว ที่ฉันบอกเธอว่าฉันไปซื้อชุดมา วันนั้นฉันไปจัดการมัน แต่ที่ฉันไม่ยอมบอกว่าจัดการมันได้แล้ว ก็เพราะอยากใช้มันเป็นข้ออ้างให้เธอกลับกรุงเทพไปกับฉัน แต่สุดท้ายเธอก็ใจแข็ง ไม่ยอม”

“…..”

“ฉันต้องทำแบบนี้ เพราะอยากรู้ว่าความจริงแล้วเธอไม่คิดอะไรกับฉันแล้วจริงๆ ใช่มั้ย สุดท้ายเธอก็…”

“เห็นความรู้สึกหนูเป็นของเล่นอย่างนั้นหรอคะ!!”

บอกตามตรงว่าในตอนนี้ฉันโกรธ โกรธมาก มันใช่เรื่องที่เอามาหลอกกันหรือไง ความเป็นความตายเนี่ย แถมปืนที่ยิงกราดยังเป็นของจริง รถก็เสียหาย

ทุกอย่างที่เกิดขึ้น ทำเพียงเพราะอยากรู้ว่าฉันจะให้อภัยตัวเองหรือเปล่าอย่างนั้นน่ะหรอ

แย่ที่สุด!!

“ฉันรู้ว่าถ้าเธอรู้ความจริงคงจะโกรธ แต่ถ้าฉันไม่ทำ….”

“ที่บอกว่ารถน้ำมันหมด ก็โกหกอย่างนั้นหรอคะ ?”

“อื้ม ฉันโกหก” สีหน้าของคุณป๋าดูเป็นกังวลพอสมควร

“พอใจแล้วนะคะกับคำตอบ” ฉันพูดขัดขึ้นแล้วมองพี่กล้ากับอาเหนือ “ร่วมมือกันดีจริงๆ เลยนะคะ”

ฉันไม่ได้รอให้ใครตอบ และไม่รับช่อดอกไม้จากมือของคุณป๋ามาด้วย พูดจบก็เดินกลับมาขึ้นรถทันที

อยากจะเอาหัวกระแทกกับพื้นแรงๆ ฉันเป็นห่วงคุณป๋าจริงๆ นะ มาล้อเล่นกับความรู้สึกของฉันแบบนี้หรือไง อยากได้ยินคำว่าให้อภัยมากขนาดนั้นเลยหรือไง

ผ่านไปสักพักฉันก็เห็นรถของอาเหนือขับผ่านไป ก่อนที่ประตูรถทางฝั่งคนขับจะถูกเปิดตามด้วยร่างของคุณป๋าที่เข้ามานั่งด้านในรถ กุหลาบช่อโตถูกเอามาวางไว้ตรงหน้าตักของฉัน

“มันเป็นของเธอนะ จะไม่หยิบขึ้นมาหน่อยหรือไง หื้ม” คุณป๋าถามเสียงเรียบ แต่ฉันทำเมินไม่สนใจ บรรยากาศภายในนถเงียบสนิท คุณป๋าไม่ยอมสตาร์ทเครื่องสักที

“เธอโกรธฉันอีกแล้วหรือไง เมื่อกี้ยังร้องไห้ ยังจูบฉัน บอกรักฉัน…”

“ไม่ต้องเอามาพูดหรอกค่ะเรื่องนั้น ถ้าคุณป๋าไม่วางแผนหนูคงไม่พูดแบบนั้นแน่ๆ” ฉันบอกไปอย่างหงุดหงิด

“แต่เธอก็ให้อภัยฉันแล้วไม่หรือไง”

“ไม่ค่ะ ไม่ให้อภัย!!”

“ได้ยังไง เธอพูดแล้วนะ”

ฉันพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ แล้วเบือนหน้าหนี เสียงถอนหายใจออกมาหนักๆ ของคุณป๋าดังมาให้ได้ยิน ก่อนที่มือหนาจะจับปลายคางของฉันให้หันหน้ากลับมามองตัวเองอีกครั้ง

“รักฉัน แล้วทำไมถึงเอาแต่โกรธ”

“ลองมาเป็นหนูดูสิคะ จะได้รู้คำตอบ!!”

“ฉันขอโทษ ขอโทษทุกอย่างจากใจจริง ขอโทษที่ทำให้เธอผิดหวัง” คุณป๋าก้มหน้าลง ร่างของคุณป๋าค่อยๆ สั่นเทาตามมาด้วยเสียงสะอื้น

“เธอรู้มั้ยว่าฉันดีใจขนาดไหน ที่รู้ว่าเธอยังรักฉันอยู่” คุณป๋าบอกด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ