ตอนพิเศษ - 1 หนีเที่ยว

3 ปีผ่านไปไวเหมือนโกหก

ฉันแต่งงานกับคุณป๋าแล้ว แต่งแบบงงๆ ในตอนนั้นที่คุณป๋าคุกเข่าขอฉันแต่งงาน หลังจากนั้นสองอาทิตย์เราทั้งคู่ก็จูงมือกันเข้าหอ จดทะเบียนสมรสเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย

ที่ผ่านมสฉันไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าคุณป๋าดูแลฉันดีมาก และซื่อสัตย์กับฉันอย่างที่เคยสัญญาเอาไว้ว่าจะไม่ทำให้ฉันเสียใจ

แต่!!! หนึ่งเรื่องที่ฉันไม่ชอบเลยคาอเรื่องห้าม ห้ามใส่สั้น ห้ามมองผู้ชาย ห้ามไปเที่ยวคลับ ในตอนนี้ฉันแทบจะเก็บกดตายอยู่แล้ว

“เมเบลดื่มดิวะ แมลงวันลงไปวางไข่ในแก้วแล้วมั้งนั่น” ฟาร์นบอกพร้อมกับโยกตัวไปมาตามเสียงเพลง

ในตอนนี้ฉันอยู่ที่คลับกับฟาร์นและเอวา ไม่ต้องแปลกใจว่าฉันมาโผล่ที่นี่ได้ยังไง ก็เพราะว่าคุณป๋าไปธุระที่ต่างประเทศน่ะสิ ไปหนึ่งอาทิตย์ แน่นอนว่าฉันที่เก็บกดมานานสามปีต้องไม่พลาดโอกาสทองแบบนี้แน่

ฉันออกมาดื่มกับเพื่อนทุกวันหลังจากที่คุณป๋าบินไปต่างประเทศ คิดดูสิว่าเก็บกดมากขนาดไหน แล้วฉันก็กำชับพวกลูกน้องของคุณป๋าเอาไว้แล้วทุกคนว่าห้ามปริปากฟ้องเรื่องที่ฉันมาเที่ยว ไม่อย่างนั้นจะไล่ออกให้หมด

แน่นอนว่าทุกคนเชื่อฟัง เพราะในตอนนี้ฉันก็เปรียบเสหมือนคุณหญิงของบ้าน

ฉันยกแก้วขึ้นดื่มแล้วลุกขึ้นเต้นกับฟาร์น ส่วนเอวาก็นั่งนิ่งพร้อมกับหาวนอนวอดๆ น่าเอ็นดู ต้องมาคอยเฝ้าฉันกับฟาร์นเวลาเมา

วันนี้ฉันจะเมาให้สุดๆ ไปเลย ไหนๆ ก็ได้มาดื่ม แต่เอะ! เมื่อวานฉันก็เมาจนกลับบ้านไม่ได้ ต้องนอนที่บ้านเอวา แต่ช่างเถอะเมาอีกสักวันจะเป็นไรไป

ฟาร์นเทเหล้าเพียวใส่แก้วแล้วยื่นมาให้ฉัน พร้อมกับพูด “หมดแก้วให้หนึ่งหมื่น”

ด้วยความที่ฉันไม่ใช่คนเห็นแก่เงิน แต่กลัวเพื่อนจะเสียน้ำใจจึงยกดื่มหมดแก้ว

“ฟาร์นเล่นอะไรเนี่ย เดี๋ยวเมเบลก็เมาหรอก”

“นี่ฉันใคร เมเบลนะคะ ไม่มีทางเมา”

“เมื่อวานก็พูดแบบนี้”

“เออน่า ให้มันสักวัน นานๆ ทีมั้ยวะ” ฟาร์นช่วยพูด

ฉันกอดคอฟาร์นเต้น เป็นการแอบเที่ยวที่สนุกและตื่นเต้นมาก ไม่คิดว่าตัวเองจะมีประสบการณ์แอบสามีมาดื่มแบบนี้เลยจริงๆ

#คลับปิด

เป็นอีกวันที่เอวาและฟาร์นต้องแบกฉันกลับ ก็ไอ้ฟาร์นน่ะสิ เอาเหล้าเพียวมาให้ฉันดื่มตั้งหลายแก้วใครบ้างจะไม่เมา

“เมเบลเดินดีๆ หน่อย”

“ไอ้ฟาร์นเพราะนายคนเดียว” ฉันชี้หน้าฟาร์นแล้วยืนโอนเอนไปมาแทบจะทรงตัวไม่อยู่

“อะไรวะ แดกด้วยกันยังมาโทษกูอีก”

“หยุดเถียงกันได้แล้ว ฟาร์นรีบพาเมเบลไปขึ้นรถเถอะเอาแต่ต่อปากต่อคำกันอยู่ได้”

ร่างของฉันถูกฟาร์นกับเอวรหิ้วปีกมาที่รถ จากนั้นฉันก็หลับไม่รู้เรื่องอะไรอีกเลยว่าสองคนนี้พาไปไหน จนกระทั่งถูกปลุกให้ตื่น

พอได้นอนมันก็รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย แต่ก็ยังเมาอยู่ดี

“ที่นี่ที่ไหนหรอ ?” ฉันถามกับเอวา พลางมองไปที่คฤหาสน์หลังใหญ่อย่างคุ้นตา

“บ้านแกไงล่ะ นี่เมาจนลืมบ้านตัวเองเลยหรอเนี่ย”

“ฟาร์นมาช่วยกันพาเมลเข้าบ้านสิ” เอวาตะโกนเรียกฟาร์น ตอนนี้มันกำลังนั่งอ้วกที่พุ่มไม้

“ไอ้ฟาร์นทุเรศใครใช้ให้ไปอ้วกใส่ต้นไม้บ้านฉันแบบนั้น”

ฉันแผดเสียงดังด่าฟาร์น ทำให้มันรีบลุกขึ้นแล้วเดินมาหิ้วปีกฉันพาเข้ามาในบ้าน

“คุณหนูเมามากขนาดนี้เลยหรอครับ”

“ค่ะ วันนี้ดื่มหนักไปหน่อย” เอวาตอบ ซึ่งฉันก็ไม่รู้ว่าใครที่เป็นคนถาม เพราะตาลาย ง่วงนอนไม่ไหวแล้ว

“เดี๋ยวผมพาคุณหนูเข้าบ้านเองครับ คุณสองคนกลับไปก่อนจะดีกว่า ตอนนี้นายกำลังโกรธ”

“อะ อาหิรัญกลับมาแล้วหรอคะพี่กล้า” น้ำเสียงของเอวาเหมือนจะตกใจมาก

“ใช่ครับ กลับมาแล้ว โทรหาคุณหนูเป็นร้อยๆ สาย คุณหนูก็ไม่ยอมรับ ตอนนี้กำลังเดือดเลยครับ”

“ถ้าอย่างนั้นเอวาฝากเมเบลด้วยนะคะ”

ร่างของฉันถูกส่งต่อให้ผู้ชายที่ยืนคุยกับเอวา ซึ่งฉันก็ฟังไม่ค่อยจะรู้เรื่องว่าคุยเรื่องอะไรกัน เสียงมันอู้อี้ๆ

Talk หิรัญ

“คุณหนูมาแล้วครับ” ผมหันมองร่างของผู้หญิงที่ไอ้กล้าเดินแบกมา

ใช่!! ผู้หญิงคนนั้นคือภรรยาตัวดีของผมเอง

“กูบอกให้พวกมึงดูแลเมียกู ก่อนไปกูสั่งห้ามเรื่องไปคลับ แทนที่พวกมึงจะช่วยกันดูแต่กลับช่วยกันปิดบัง” ผมกำลังบ่นลูกน้องที่มันไม่ใช่ฟังคำสั่งของผม “พวกมึงดูแลเมียกูยังไงให้เมาหนักขนาดนี้ ห๊ะ!!”

“กูจะจัดการกับพวกมึงยังไงดี”

ลูกน้องที่ยืนเรียกรายตรงหน้าผมนับยี่สิบคนพากันก้มหน้าก้มตา ไม่มีใครกล้าปริปากพูดอะไรสักคำ