เด็กดื้อ | 100 THE END

ในตอนนี้ฉันกำลังนั่งทำแผลให้กับคุณป๋าอยู่ คิดแล้วก็ขำ ใครจะไปคิดว่าคุณป๋าจะมีมุมที่อ่อนแอแบบนี้ ความรักมักทำให้คนอ่อนแอเสมอ

“ห้ามโดนน้ำนะคะเดี๋ยวแผลจะอักเสบ”

“เป็นหมอหรือไง” คุณป๋าทำหน้ามุ่ยใส่ฉัน

“เป็นเมียคุณหิรัญค่ะ ^_^”

พอฉันพูดแบบนั้นคุณป๋าก็หน้าแดงขึ้นมาเฉียบพลัน ก่อนที่จะคว้ามือมาดึงตัวฉันไปสวมกอด เสียงหัวใจของคุณป๋ามันกำลังเต้นรัว ทำให้ฉันอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้

ในตอนนี้บรรยากาศภายในห้องเงียบสนิท มีเพียงเสียงหัวใจของฉันกับคุณป๋าที่มันกำลังเต้นรัวแข่งกัน

“คุณป๋าเคยคิดจะแต่งงานบ้างมั้ยคะ…” ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรดลใจให้ฉันเอ่ยถามคำนี้ออกไป

“ทำไมจะไม่เคย แต่พอมาคิดๆ ดูแล้วงานแต่งงานมันก็ไม่ได้สำคัญไปมากกว่าที่วันนี้เธออยู่กับฉัน” พูดจบคุณป๋าก็ผละกอดออก มือหนาช้อนปลายคางของฉันให้เงยขึ้นมองตัวเอง “ถามแบบนี้แปลว่าเธออยากแต่งงาน ?”

“มะ ไม่หรอกค่ะ หนูยังไงก็ได้ตามใจคุณป๋า เพราะสถานะของเราด้วย คงยากที่คนอื่นจะยอมรับ” ฉันยื่นริมฝีปากไปหอมแก้มคุณป๋า “แค่ตอนนี้คุณป๋ารักและซื่อสัตย์กับหนู หนูก็ดีใจมากกว่าการได้ใส่ชุดเจ้าสาวอีกค่ะ”

“พรุ่งนี้จะมีงานจัดเลี้ยงของบริษัท ไปกับฉันนะ ในฐานะเมียของผู้บริหาร”

“บะ บ้าหรอคะ คนอื่นจะไม่ตกใจแย่หรอ ให้หนูไปในฐานะลูกเลี้ยงดีกว่าค่ะ”

“ถึงยังไงเธอก็ต้องไปกับฉัน”

“รู้แล้วค่า ^_^”

คุณป๋าค่อยๆ ก้มหน้าลงมาจูบริมฝีปากของฉันอย่างแผ่วเบา มือหนาลูบไล้ไปมาบริเวณขาอ่อน ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาขย้ำหน้าอกอวบอิ่มทั้งสองเต้าของฉัน จากจูบที่นุ่มนวลหอมหวานกลับกลายเป็นเร่าร้อน คุณป๋าค่อยๆ ดันร่างของฉันให้นอนราบไปกับเตียง จากนั้นทุกอย่างก็เลยเถิดไปไกล….

วันต่อมา….

ในตอนนี้ฉันกำลังเตรียมตัวเพื่อจะไปงานเลี้ยงที่บริษัทของคุณป๋า โชคดีหน่อยที่วันนี้เอวากับฟาร์นก็ไปด้วย เพราะพ่อของทั้งคู่ก็ร่วมทำธุรกิจกับคุณป๋า

คุณป๋าล่วงหน้าไปที่งานก่อนแล้ว เรื่องชุดที่จะใส่ไปงานคุณป๋าก็เป็นคนจัดเตรียมให้ แถมยังจ้างช่างแต่งหน้ามาแต่งหน้าให้ฉันอีกต่างหาก

ตอนนี้เอวากับฟาร์นกำลังนั่งรอฉันอยู่ที่ชั้นล่าง เพราะเราจะต้องไปงานเลี้ยงบริษัทพร้อมกัน เมื่อแต่งหน้าทำผมแต่งตัวเสร็จฉันก็รีบลงมาหาฟาร์นกับเอวาทันที

เมื่อเพื่อนทั้งสองคนเห็นหน้าฉันก็ต่างอ้าปากค้างกันทั้งคู่

“มะ เมล” ฟาร์นเรียกชื่อฉันเหมือนกำลังตกอยู่ในภวังค์

“เมเบล แกสวยเหมือนเจ้าสาวเลย นี่ถ้าไม่บอกว่าเป็นงานเลี้ยงของบริษัทฉันต้องคิดว่าวันนี้เป็นงานแต่งของแกแน่ๆ”

ฉันก้มมองชุดที่ตัวเองใส่ ที่เอวาท้วงมาแบบนี้มันก็ไม่แปลกหรอก เพราะตอนแรกฉันก็ค่อนข้างตกใจกับชุดที่ตัวเองใส่ในวันนี้เหมือน

“ฟาร์น คิดอะไรอยู่น่ะฉันเพื่อนนายนะ” ฉันพูดเพื่อดึงสติฟาร์นที่กำลังมองฉันตาหวานเยิ้มอยู่

“นานๆ ทีจะเห็นเพื่อนสวย ขอมองไม่ได้หรอวะ” ฟาร์นยักคิ้วให้

“แปลว่าที่ผ่านมาฉันไม่สวย ?”

“ประมาณนั้น”

“ไอ้ฟาร์น!!!” ฉันเตรียมจะพุ่งไปอัดไอ้เพื่อนปากหมา แต่เอวามาห้ามไว้ทัน

“พอเลยๆ สองคนนี้ รีบไปกันได้แล้ว คุณแม่โทรมาตามหลายสายแล้วเนี่ย”

“ฝากไว้ก่อนเถอะ” ฉันชี้หน้าฟาร์น

ฟาร์นไหวไหล่ก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟา จากนั้นเราทั้งสามคนก็เดินออกจากบ้านมาขึ้นรถ โดยมีฟาร์นเป็นคนขับ

“อื้อนี่ เมื่อวานพี่ดินกลับพร้อมกับพวกแกใช่มั้ย” ฉันถามเพื่อน เพราะเมื่อคืนถูกคุณป๋าลากตัวออกมา คิดแล้วก็ยังรู้สึกผิด ต่อไปนี้ไม่รู้ว่าจะมองหน้าพี่ดินติดหรือเปล่า

“อื้อกลับพร้อมกัน ใครจะไปกล้าอยู่ต่อล่ะอาหิรัญโหดขนาดนั้น คิดถึงสีหน้าของอาหิรัญเมื่อคืนแล้วขนลุก”

“ขอโทษด้วยนะ งานกร่อยอีกจนได้”

“รู้จักหลาบจำบ้างนะแกน่ะ” เอวาเตือนสติฉัน ก็แต่หยอกๆ เล่นเอง คุณป๋านั่นแหละทำจริงจังไปได้

ณ งานเลี้ยงบริษัท…

ตอนแรกฉันคิดว่าจะมีแขกมากันเยอะ แต่จริงๆ แล้วไม่ได้เป็นอย่างที่คิดเลย ผู้คนที่มาจะมีแค่คนที่สนิทกับคุณป๋า และฉันก็รู้จักดี

เมื่อฉันเดินเข้ามาในงานคุณป๋าก็รีบเดินมาหา พร้อมกับอาเหนือ

สายตาของคุณป๋าที่กำลังมองฉันอยู่เหมือนกำลังหลงไหล ทำเอาฉันเขินจนม้วนตัวไปมา

“สวยใช่มั้ยครับอาหิรัญ ผมก็ตะลึงไม่ต่างจากอา สวยจนไม่อยากเป็นเพื่อน….” ฟาร์นรีบหุบปากทันทีเมื่อถูกคุณป๋าจ้องด้วยสายตาอำมหิต ก่อนที่มันจะรีบพูดแก้ต่างให้ตัวเอง “ลืมเรื่องที่ผมพูดเมื่อกี้ไปเถอะนะครับ ^_^”

“อาเหนือสวัสดีค่ะ ^_^” ฉันกับเพื่อนยกมือไหวอาเหนือ

“มึงน่าอิจฉาจริงๆ ว่ะไอ้หิรัญที่มีเมียสวยขนาดนี้” อาเหนือรับไว้แล้วหันหน้าพูดกับคุณป๋า