เด็กดื้อ - 20 ระบาย

พอได้ยินคำพูดของพี่ลีวายทำให้แทนขมวดคิ้วอย่างสงสัยทันที

“หมั้นเหรอครับ?” คำถามของแทนทำให้ฉันนิ่งไป พร้อมเม้มปากแน่น ไม่รู้ว่าจะตอบยังไง

“ตอบมันไปสิว่าเธอเป็นว่าที่คู่หมั้นของฉัน”

“ว่าที่คู่หมั้น?” แทนทวนคำพูดของพี่ลีวายอีกครั้ง ส่วนฉันได้แต่ยืนนิ่ง

พี่ลีวายเดินมาใกล้ ๆ แทนก่อนจะเหลือบตามองฉันแล้วถาม “เธอไม่ได้บอกเหรอ?”

“…” ฉันไม่ตอบอะไรทั้งนั้นได้แต่นิ่งและเงียบ

เมื่อเห็นว่าฉันไม่ยอมตอบพี่ลีวายก็เปลี่ยนมามองแทน แล้วถาม “อยากหมั้นกับเธอแทนฉันไหมล่ะ เอาสิ! ฉันยกให้”

มันจุกแน่นไปทั้งอกกับคำพูดที่พี่ลีวายเพิ่งพ่นออกมา เห็นฉันเป็นสิ่งของหรือไงถึงคิดจะยกให้ใครก็ได้แบบนี้ รู้ว่าเขาไม่เคยแคร์ความรู้สึกฉันเลยเวลาพูดคำเหล่านั้น แต่ต่อหน้าคนอื่นแบบนี้มันเกินไปหรือเปล่า

“ถ้าผมตอบว่าอยากได้… ก็จะยกให้เลยอย่างนั้นใช่ไหมครับ?” เหมือนแทนจะจริงจังซะด้วย เขาจ้องหน้าพี่ลีวายอย่างไม่รู้สึกเกรงกลัวเลยสักนิด

“ได้! ก็แค่ของเหลือจากฉัน… อยากได้ก็เอาไป”

“หมายความว่ายังไงครับพี่มิลิน”

“… ไม่มีอะไรหรอกแทนกลับไปก่อนนะพี่ขอ”

“บอกมันไปสิว่าเธอกับฉันเอา…”

“พี่ลีวาย!! หยุดได้แล้วค่ะ” ครั้งแรกที่ฉันขึ้นเสียงใส่พี่ลีวาย

อย่างไม่หวาดกลัวเพราะเขาพูดเรื่องที่ไม่สมควรพูด

“ขับรถดี ๆ นะแทน ขอบคุณมากที่เลี้ยงข้าวพี่วันนี้”

ฉันบอกแทนก่อนจะจับมือพี่ลีวายแล้วรีบพาเดินออกมา

จากตรงนั้น ฉันรู้ว่าตอนนี้แทนกำลังสับสนและงุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น

และฉันก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายว่ายังไง

พรึบ! เมื่อเดินออกมาไกลแล้วพี่ลีวายก็ชักมือออก เขาแสดง

สีหน้าเย็นชาออกมาทั้งที่ตัวเองพูดแย่ ๆ แบบนั้นก็ไม่ได้รู้สึกผิดเลยสักนิด

“แทนไม่รู้เรื่องหมั้น ทำไมพี่ลีวายถึงไปพูดแบบนั้น”

“แล้วยังไง?”

“มิลินไม่เคยคิดจะบอกใคร ทั้งเรื่องหมั้นแล้วก็เรื่อง…”

เสียงของฉันขาดหายไปเพราะไม่อยากเอ่ยคำนั้นออกมา แต่พี่ลีวาย

กลับพูดแทนอย่างไร้ความรู้สึก “จะพูดว่าแล้วก็เรื่องที่เธอมีอะไรกับฉัน?”

“ค่ะ มิลินไม่เคยอยากประกาศให้ใครรู้”

“เธอกำลังจะพูดอะไรก็พูดมา”

“ต่อไปนี้พี่ลีวายก็ห้ามพูดเรื่องนี้กับใครเด็ดขาด”

“ทำไมฉันต้องฟังที่เธอสั่ง”

“ไม่รู้สึกอะไรกับมิลินไม่ใช่เหรอคะ…”

“อืม! ไม่เคยคิดและไม่มีวันจะคิด” คำตอบทำให้ฉันเจ็บปวดถึงแม้จะรู้ดีอยู่แล้วแต่ใจมันยังเจ็บซ้ำ ๆ

“ไม่รักก็ไม่เป็นไร… แต่อย่ายกให้ใครอีก… มิลินไม่ใช่สิ่งของ

ที่จะยกให้ใครก็ได้นะคะ”

“สำหรับฉันเธอก็เป็นได้แค่นั้น หวังอะไร?” แต่ละคำพูดของ

คนตรงหน้าสร้างความเจ็บปวดให้ฉันมากถึงมากที่สุด

“พี่ลีวายไม่เคยรู้สึก คงไม่รู้ว่ามิลินเจ็บปวดขนาดไหน ทั้งคำพูดและการกระทำทั้งหมดที่แสดงออกมาว่ารังเกียจ มันทำให้รู้สึกแย่มาก ๆ”

“รู้สึกยังไงก็แสดงออกไปแบบนั้น ฉันผิดตรงไหน”

“แล้วมิลินรักพี่ลีวายมันผิดตรงไหนคะ” ความอ่อนแอของฉัน

มันทำให้น้ำตาไหลออกมาอาบแก้ม ตอนนี้เหมือนได้ระบายความอึดอัดที่ตัวเองไม่เคยได้พูดมันให้คนตรงหน้าได้รับรู้