เด็กดื้อ - 31 เป็นเมียฉันหรือไง!!

ไม่คิดว่าคนอย่างพี่ลีวายจะตอบตกลงทำเอาฉันแปลกใจ และ

อึ้งไปครู่ใหญ่ เพราะปกติเขาไม่ได้กลัวคุณท่านขนาดนั้น

หรือว่าครั้งนี้มันรุนแรงเกินไปถึงขั้นที่ฉันต้องเข้าโรงพยาบาล… ถึงยังไงที่พี่ลีวายตอบตกลงก็คงไม่ใช่เพราะอยากจะดูแลฉันแน่นอน

“นานเท่าไร” เสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้นมาทำลายความเงียบ

“คะ?”

“เธอต้องอยู่ที่โรงพยาบาลนานเท่าไร”

“หมอบอกว่าหนึ่งอาทิตย์ค่ะ”

พี่ลีวายพ่นลมหายใจออกมาแรง ๆ พร้อมสีหน้าที่หงุดหงิด

ดูเหมือนว่าเวลาหนึ่งอาทิตย์ที่ต้องดูแลฉันมันนานเกินไปสำหรับเขา

“เสียเวลา!!” เป็นครั้งที่สองแล้วที่พี่ลีวายพ่นคำนี้ออกมา

แทนที่จะโกรธกับเหตุการณ์ที่ทำให้ฉันต้องเข้าโรงพยาบาลแท้ ๆ ไม่รู้ทำไม จากที่เศร้าอารมณ์มันก็ดีขึ้นมาเฉยเลย คงเพราะโอกาสแบบนี้ที่พี่ลีวายจะมาดูแลฉันไม่ได้มีมาบ่อย ๆ เป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้…

ถึงเขาจะไม่เต็มใจทำก็ตาม

“หิวน้ำจังเลยค่ะ”

“แล้ว?” พี่ลีวายหรี่ตาถามพร้อมขมวดคิ้วเป็นปม

“เอาน้ำให้มิลินดื่มหน่อยค่ะ”

“วางอยู่ตรงนั้น หยิบเองมันลำบาก?” เสียงเย็น ๆ เอ่ยถาม

อย่างไม่สบอารมณ์เพราะแก้วน้ำมันอยู่ใกล้ ๆ ในระยะที่มือเอื้อมถึง

แต่ฉันกลับสั่งให้พี่ลีวายหยิบให้

“ก็… หมอบอกว่าไม่ให้มิลินขยับร่างกายเยอะนี่คะ”

ฉันเบือนหน้าหลบสายตาคมที่กำลังจ้องเขม็ง ถึงจะไม่เต็มใจ

แต่ในที่สุดพี่ลีวายก็ยอมลุกขึ้นมาเทน้ำใส่แก้วให้

“เปิดทีวีให้ด้วยนะคะ” พอรับแก้วน้ำมาฉันก็ออกคำสั่งให้พี่ลีวายเปิดทีวี ทำให้ถูกมองด้วยสายตาที่เหมือนอยากจะบีบคอฉันให้ตาย

“พอใจมากเลยสินะที่สั่งฉันได้!!” ถึงจะพูดประชดประชัน

แต่พี่ลีวายก็ยอมทำตามที่บอกอยู่ดี

เป็นแบบนี้แล้วมันดีจัง… ทุกอย่างมันเป็นราวกับความฝันที่ไม่มีวันเกิดขึ้นได้

ขณะที่ดูทีวีอยู่ฉันแอบมองคนที่นั่งตรงโซฟาเป็นระยะ ตอนนี้

เขาทำหน้าเบื่อโลกมาก ๆ

กริ่ง~ โทรศัพท์ของพี่ลีวายดังขึ้นก่อนที่เขาจะกดรับสาย

“ว่า”

“กูไม่ว่าง มึงให้ไอ้คัลเลนจัดการแทนแล้วกัน”

“เออ! อาทิตย์หน้าค่อยว่ากัน”

หลังจากวางสาย โทรศัพท์ราคาแพงถูกโยนกระแทกลงบนโต๊ะอย่างแรง ก่อนที่พี่ลีวายจะตวัดสายตามาจ้องฉันเขม็งเป็นครั้งที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้

“มองหน้าจะเอาอะไรอีก!!” น้ำเสียงที่ทำให้ขนลุกแบบนั้นทำให้ฉันรีบส่ายหน้ารัว ๆ ทันที “ป… เปล่าค่ะ”

“ฉันจะออกไปสูบบุหรี่”

“… ค่ะ”

พูดจบพี่ลีวายลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะเดินออกไปที่

ระเบียงห้อง

ฉันมองดูคนที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ด้านนอกด้วยความรู้สึกที่เหม่อลอยรู้สึกว่า… อยากอยู่โรงพยาบาลนานกว่านี้จัง อยากถูกพี่ลีวายดูแลแบบนี้ไปเรื่อย ๆ ไม่อยากให้เขาใจร้าย แต่มันคงเป็นไปไม่ได้

ติ้ง! ติ้ง! ติ้ง! เสียงข้อความเด้งรัว ๆ ฉันหันมองโทรศัพท์

ของตัวเองก่อนจะเอื้อมมือหยิบมันมาดูว่าใครส่งข้อความมา

แทน: ทำอะไรอยู่ครับไม่ตอบผมเลย

แทน: พรุ่งนี้ผมขอไปรับพี่ที่บ้านได้ไหม

ฉันถอนหายใจออกมาเบา ๆ เมื่อเห็นข้อความจากแทน

เกิดความรู้สึกผิดขึ้นมาในใจ ที่ทำเหมือนจะเปิดโอกาสให้เขา

ฉัน: พี่คงไม่ได้ไปเรียนอีกหลายวัน

แทน: เป็นอะไรหรือเปล่าครับ

ฉัน: อุบัติเหตุนิดหน่อยน่ะ แต่ไม่เป็นอะไรมาก