เด็กดื้อ - 41 Nc20+ (ครั้งสุดท้าย)

เพราะกลัวว่าคนอื่นจะรู้ถึงความสัมพันธ์ที่น่าอายระหว่างฉัน

กับพี่ลีวายจึงยอมแต่โดยดี ถึงแม้ว่าไม่อยากให้เขาไปส่งแต่ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี คุณลุงคนขับรถได้ย้ายกระเป๋าของฉันไปที่รถของพี่ลีวายเรียบร้อยแล้ว

@ภายในรถ

ทั้งฉันและพี่ลีวายเข้ามานั่งในรถ บอกตามตรงว่าไม่ชอบ

ความอึดอัดแบบนี้เอาซะเลย

“จะไม่ถามว่าฉันหายไปไหนมา?” คนตัวสูงที่นั่งเบาะคนขับ

หันมาขมวดคิ้วพูดกับฉันราวกับอยากให้ถาม

“ทำไมต้องถามด้วยคะ”

“ปกติเห็นอยากส่อรู้ไปซะทุกเรื่อง ไม่ว่าฉันจะทำอะไรอยู่ที่ไหน”

คำพูดที่เหน็บแนมนั้นทำให้ฉันเงียบไปครู่หนึ่ง เพราะก่อนหน้านี้เวลาพี่ลีวายหายไปไหน มันก็อยากรู้ไปหมดอย่างที่เขาว่า แต่ก็ไม่ได้

ตามติดขนาดนั้นซะหน่อย ฉันยังรู้ว่าตัวเองเป็นได้แค่ไหน และเว้นที่ว่างให้เขาเสมอ

“ก็คง… ไปนอนกับผู้หญิงคนอื่นมาใช่ไหมคะ”

“เดาเก่งเหมือนกันนี่”

“…” ไม่น่าถามแบบนั้นให้ตัวเองเจ็บหัวใจเล่น ๆ เลย เพราะ

คนที่ตอบไม่เคยแคร์ความรู้สึกของฉันเลย

“รู้ไหมว่าผู้หญิงพวกนั้นเด็ดกว่าเธอหลายเท่า…” พี่ลีวายเอ่ยออกมาราวกับเป็นเรื่องปกติ คงจงใจพูดให้ฉันรู้สึกและมันก็ได้ผล

ฉันหันออกมามองด้านนอกหน้าต่างแล้วบอก “ไม่จำเป็นต้องพูดเรื่องนี้หรอกค่ะ”

“ก็แค่อยากจะบอกว่าอย่าสำคัญตัวให้มาก เพราะฉันไม่ได้ติดใจอะไรเธอขนาดนั้น”

“มิลินจะจำคำ ๆ นี้ไว้ให้ขึ้นใจเลยนะคะ”

หมับ!! พี่ลีวายเอามือมาจับใบหน้าของฉันให้หันมาหาตัวเองแล้วบีบที่แก้มอย่างแรง สายตาคู่นั้นบ่งบอกว่าไม่พอใจเอามาก ๆ

“รู้ไหมว่าฉันเกลียดความอวดดีของเธอขนาดไหน!!”

“แล้วจะให้มิลินตอบว่าอะไรเหรอคะ ต้องพูดแบบไหน

ถึงจะพอใจ” ฉันถามออกไปอย่างไม่เข้าใจว่าเขาต้องการอะไร พยายามที่จะไม่สนใจแล้วแต่พี่ลีวายก็ยังเอาแต่พูดหาเรื่อง แถมยังพาลมาหงุดหงิดใส่ฉัน

พี่ลีวายเงียบไม่ตอบอะไร สายตาที่กำลังจ้องมองริมฝีปาก

ของฉันทำให้รู้สึกแปลก ๆ

“… ไปได้แล้วค่ะ… อื้อ”

ดวงตาทั้งสองของฉันเบิกกว้างเมื่อถูกริมฝีปากหนาบดขยี้จูบ ตอนนี้ถ้ามีใครเดินผ่านหน้ารถแล้วเห็นเข้าไม่ใช่เรื่องดีแน่ ๆ

เมื่อรวบรวมสติกลับมาได้ ฉันก็เริ่มใช้กำปั้นเล็ก ๆ ทุบรัวไปยังแผงอกแกร่งพร้อมทั้งหยิกให้พี่ลีวายปล่อย แต่เปล่าเลยการทำแบบนี้

ยิ่งทำให้อีกฝ่ายรุนแรงขึ้น

มือหนาค่อย ๆ ลูบไล้ที่สะโพกของฉันก่อนจะเลื่อนขึ้นมาบีบขยำบนหน้าอก ทำให้ฉันดิ้นแรงขึ้น คิดไว้แล้วว่าที่เขาอยากจะไปส่งมันไม่ใช่ความหวังดี

“อื้อ!!”

พรึบ!! ในที่สุดก็ผลักพี่ลีวายออกสำเร็จ ฉันรีบยกมือขึ้นมาเช็ด

ริมฝีปากของตัวเองอย่างลวก ๆ แล้วหันมาเปิดประตูเพื่อจะออกจากรถแต่มันกลับล็อก

“ปลดล็อกค่ะ มิลินจะไปที่สนามบินเอง”

“บอกแล้วไงว่าฉันจะไปส่ง”

“ถ้าอย่างนั้นก็รีบไปสิคะ”

“แต่ตอนนี้ฉันมีอารมณ์ ถ้าเธอยอมง่าย ๆ ก็คงไม่เสียเวลา”

“จะบ้าเหรอคะตรงนี้มันโรงจอดรถที่บ้านนะ!!”

“ไม่มีใครอยู่แถวนี้”

“ไม่ค่ะ มิลินจะไม่ทำแบบนั้นอีก”

“ตามใจ”

พี่ลีวายเปิดเพลงเสียงดังลั่นและเขาก็ไม่ยอมขับรถออกไป

จากตรงนี้จริง ๆ แถมฉันยังไม่สามารถเปิดประตูได้ เพราะรถรุ่นนี้

ต้องปลดล็อกจากทางฝั่งคนขับเท่านั้น

ฉันมองหน้าพี่ลีวายพร้อมกับเม้มริมฝีปากแน่น เขาเก่งเรื่อง

การบังคับคนอื่นจริง ๆ

“ก็ได้ค่ะ มิลินจะทำ”

“ก็แค่นั้น” รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นมาบนใบหน้าของพี่ลีวาย

ดูเหมือนเขาจะพอใจคำตอบที่ได้ยินเอามาก ๆ

“นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายของเรา”

“หึ!! อย่ารีบพูดอวดดีไปหน่อยเลย”

พอได้ยินคำว่าครั้งสุดท้ายของเรา พี่ลีวายก็ดูหัวเสียขึ้นมาทันที เขาควรจะดีใจไม่ใช่หรือไง เกลียดขี้หน้าฉันขนาดนั้นนี่

“จะทำก็รีบทำเถอะค่ะ มิลินรีบ”

“ถอดกางเกงออกสิ ไม่ถอดจะให้ทำยังไง”

“ให้มิลินถอดเองเหรอคะ”

“จะให้ฉันใช้ปากถอดให้รึไง”

ตอบคำถามฉันดี ๆ สักครั้งเขาจะขาดใจตายหรือไง ถึงจะ

ไม่พอใจแค่ไหน แต่ฉันก็ถอดกางเกงออกตามที่เขาบอก จะรีบได้ไป

จากตรงนี้สักที

พี่ลีวายมองการกระทำไม่เต็มใจของฉัน ก่อนจะปรับเบาะให้

เอนลงแล้วขึ้นคร่อมมาบนตัว จากนั้นก็โน้มใบหน้าลงมาปิดริมฝีปากฉันแน่น