เด็กดื้อ - 42 ไม่ใช่เพราะรู้สึกดี

ฉันเบิกตากว้างเมื่อได้สติแล้วรู้ว่าพี่ลีวายปล่อยใน ก่อนจะ

จิกเล็บลงบนแท่นแขนแกร่งอย่างแรง

“โอ้ย!!” พี่ลีวายร้องออกมาเสียงดังพร้อมจ้องตาเขม็งอย่าง

ไม่พอใจ “ฉันเจ็บ!!”

พูดจบเขาก็ปัดมือฉันอย่างแรงพร้อมพลักตัวออกทำให้น้ำสีขุ่น

ที่ถูกปล่อยเข้ามาไหลออกจากร่องแคบจนเปรอะเปื้อนท่อนขาแกร่ง

ฉันก้มมองน้ำเชื้อสีขุ่นที่ไหลเปื้อนอยู่บนท่อนขาของพี่ลีวาย

แล้วถาม “ปล่อยในทำไมคะ”

“แล้วทำไมไม่ถามตั้งแต่ตอนฉันใกล้เสร็จ หรือใจจริงเธอก็อยากให้ปล่อยใน”

“มิลินไม่เคยคิดแบบนั้น” ได้ยินอีกฝ่ายกล่าวหาฉันก็รีบแก้ตัวทันทีเพราะไม่เคยคิดอยากให้เขาปล่อยในเลยสักนิด

“อ่า! เปื้อนหมดแล้ว”

ฉันรีบลุกขึ้นจากตัวเขาก่อนจะหยิบเอาทิชชูมาเช็ด

ทำความสะอาดบริเวณจุดสำคัญโดยมีสายตาคมจ้องมองอยู่

“ม… มองทำไมรีบใส่เสื้อผ้าสิคะ”

“ฉันจะไปอาบน้ำ”

“คะ? อาบน้ำเหรอแต่มิลินรีบนะ” ฉันขมวดคิ้วมองพี่ลีวาย

อย่างไม่เข้าใจ เหมือนเขากำลังจะยื้อเวลาที่ไม่เข้าใจก็คือทำไปเพื่ออะไร

“ไม่เห็นหรือไงว่ามันเปื้อนหมดแล้ว” เขาชี้นิ้วมาบนท่อนขาแกร่งของตัวเองที่มีน้ำสีขุ่นเปื้อนอยู่

“ถ้าอย่างนั้นมิลินจะให้ลุงคนขับรถไป…” ยังพูดไม่ทันจบคนที่นั่งข้าง ๆ ก็ตวาดบอกเสียงแข็ง “รออยู่ที่รถ!!”

“…” ฉันเม้มปากแน่น หากไม่เผื่อเวลาไว้คงไม่มีทางไปทันแน่ ๆ

บรรยากาศภายในรถกลับมาเงียบสงัดทั้งฉันและพี่ลีวาย

ต่างแต่งตัวอย่างไม่พูดไม่จา กลัวเหลือเกินว่าคนที่บ้านจะมีใครสงสัย

ว่าทำไมรถของพี่ลีวายยังจอดอยู่นี่มันก็ผ่านมานานนับครึ่งชั่วโมงแล้ว ไหนเขาจะไปอาบน้ำอีก

“ถ้ากลับมาแล้วไม่เจอ ฉันจะตามเธอไปต่างประเทศ”

“…” เหมือนรู้ทันว่าฉันคิดอะไรอยู่ พี่ลีวายถึงได้ขู่แบบนั้น

“รู้ใช่ไหมว่าฉันสามารถทำอย่างที่พูดได้”

“ค่ะ” แน่นอนว่าไม่อยากให้พี่ลีวายตามไปถึงต่างประเทศ

จึงจำใจต้องรอ

บางทีก็แอบคิดหวั่นใจอยู่เหมือนกัน ว่าคนอย่างพี่ลีวาย

คงไม่ปล่อยฉันไปง่าย ๆ เพราะเขาเกลียดฉันมากขนาดนั้น คงอยากจะทำให้ฉันทรมานมากที่สุด

ฉันรออยู่ในรถประมาณเกือบครึ่งชั่วโมงได้พี่ลีวายก็เดินกลับมาในรถหลังจากอาบน้ำเปลี่ยนชุดเสร็จ

ในที่สุดรถหรูก็ขับออกไปจากบ้านสักที ไม่รู้ว่าจงใจหรือเปล่าเพราะพี่ลีวายขับรถช้ามาก ๆ ถึงแม้ว่าฉันจะเผื่อเวลาเอาไว้แต่ถ้าขับช้าแบบนี้มีหวังไปไม่ทันเครื่องแน่

“ช่วยขับเร็วกว่านี้หน่อยได้ไหมคะ”

“ฉันหิว อยากแวะกินข้าวสักหน่อย”

“ว… ว่าไงนะคะ”

“ไม่ได้ยินที่พูด?” สายตาคมหันมามองฉันอย่างหาเรื่อง

“แต่ตอนนี้มัน…”

“อ่า! ร้านนั้นก็ดี”

“พี่ลีวาย!!” ฉันพูดชื่อคนที่กำลังขับรถอยู่ด้วยความโกรธ

แต่ทำอะไรไม่ได้เพราะนั่งรถมากับเขาแล้ว

คิดว่าถ้ายอมมีอะไรด้วยมันก็จะจบ แต่เปล่าเลยพี่ลีวายก็ยัง

ไม่ยอมไปส่งฉันง่าย ๆ ทำเอาอยากรู้เหตุผลที่แท้จริงว่าอีกฝ่ายกำลัง

คิดอะไรอยู่ถึงได้ทำแบบนี้

“แวะกินข้าวแค่แป๊บเดียวคงไม่เสียเวลามากขนาดนั้น”