เด็กดื้อ - 8 จูบ

Talk ลีวาย

ผมมองหน้าผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมแขนด้วยความรู้สึกหงุดหงิด ถ้าไม่ใช่เพราะคำขู่ของพ่อผมคงไม่มีทางสนใจผู้หญิงคนนี้แน่

ตั้งแต่เด็กจนโตผมไม่เคยชอบหน้าเธอ แต่ดูเหมือนว่าเธอจะสนใจผมเอามากๆ

“ไอ้โรคจิต” เลือดมันขึ้นหน้าเมื่อได้ยินคำนั้นที่เธอพูด เมาแล้วไม่เจียมตัว

ถ้าผมปล่อยให้ไอ้นั่นมาส่งคงไปถึงไหนต่อไหนกันแล้ว พ่อน่าจะรู้ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนดีอะไร ดูจากสภาพเธอตอนนี้ มันดูได้ที่ไหน

ผมยัดตัวเธอเข้ามาในรถก่อนจะเดินอ้อมมาทางฝั่งคนขับ ทันทีที่เข้ามาด้านในก็ถูกกระชากคอเสื้ออย่างแรง

“ทำบ้าอะไรของเธอห๊ะ!!” ผมปัดมือเล็กออกอย่างหงุดหงิด ถ้าไม่ใช่เพราะเมาเธอคงได้เดินกลับไปแล้ว

อ่า! ไม่สิ อย่างเธอคงมีผู้ชายต่อคิวรอไปส่งที่บ้าน ไม่รู้ว่าผู้ชายพวกนั้นทำไมถึงได้ตาต่ำขนาดนี้

“เสียใจ อึก~” เสียงเล็กๆ เอ่ยปนสะอื่น แต่ผมไม่ได้หันไปสนใจ

“พี่ลีวาย”

“โคนนใจร้าย”

“พี่ลีวายใจร้ายที่สูดดดด”

ผมพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ อย่างหัวเสีย ก่อนจะตวาดเสียงดัง “หยุดพร่ามสักที โครตน่ารำคาญ!!”

ทั้งที่พ่อรู้ดีว่าผมไม่ชอบหน้าเธอก็ยังจะให้มาคอยเฝ้า ไม่รู้ห่วงอะไรนักหนา โตจนมีผัวไปไม่รู่กี่คนแล้ว ภายนอกเธอแค่ทำตัวใสซื่อ แต่จริงๆ คงจะร้ายไม่เบา

“อึก~”

“ร้องไห้ทำไมอีกวะ!!”

ผมหันมามองผู้หญิงที่นั่งข้างๆ อย่างเสียอารมณ์ ก่อนจะรีบเหยียบคันเร่งรถให้ไปถึงที่บ้านให้เร็วที่สุด

#คฤหาสน์หลังใหญ่

เมื่อจอดรถสนิทผมก็หันมามองผู้หญิงตัวเล็กที่นั่งข้างๆ ยิ่งมองก็ยิ่งคิดถึงเรื่องที่ขุ่นเคืองในใจ เธอคงอยากจะจับผู้ชายรวยๆ อย่างแม่ของเธอ แต่เสียใจที่ผมไม่เล่นด้วย ไม่มีทางที่ผมจะลดตัวเอาผู้หญิงชั้นต่ำอย่างเธอมาเป็นเมีย

ภายในห้อง

“กินอะไรเข้าไปวะตัวถึงได้หนักขนาดนี้!” ผมโยนร่างบางลงบนเตียงพร้อมกับบ่น

หมับ! พอหันหลังจะเดินออกจากห้อง จู่ๆ ก็มีมือเล็กๆ จับผมเอาไว้

“มิลินชอบ…อึก~…พี่ลีวายนะคะ”

“ใจดีกับมิลินบ้างได้ไหม”