เด็กดื้อ - 9 จุกอก

ฉันกัดริมฝีปากแน่นไม่เข้าใจว่าทำไมถึงถูกพี่ลีวายท้วงแบบนี้ พลางคิดไปถึงเรื่องเมื่อคืนว่าตัวเองกลับมาที่บ้านได้ยังไง

“เมื่อคืน… พะ... พี่ลีวายมาส่งมิลินเหรอคะ”

“ใช่ ฉันมาส่งเธอถึงในห้อง”

“…” นะ... ในห้องเลยเหรอ

ฉันกำมือแน่นอย่างเป็นกังวลเพราะกลัวว่าพี่ลีวายจะเห็น

อัลบั้มภาพที่ฉันแอบถ่ายเขาไว้นับร้อยรูป ไหนจะเรื่องจูบอีก

“อยากรู้ไหมว่าเธอทำอะไรกับฉันบ้าง”

“มะ... ไม่อยากรู้ค่ะ” ฉันพยายามจะเดินเลี่ยงแต่ถูกฝ่ามือหนา

รั้งแขนเอาไว้

“เธอจูบฉัน”

แปลว่าเมื่อคืนไม่ใช่ความฝันหรอกเหรอ

ใบหน้าของฉันเริ่มแดงก่ำเมื่อคิดว่าตัวเองได้จูบกับพี่ลีวาย

มันเป็นสิ่งที่ฉันไม่กล้าฝันแต่มันเกิดขึ้นแล้ว ถึงจะตอนเมาก็เถอะ

“ยิ้มอะไรของเธอ”

เมื่อได้ยินคำนั้นหัวใจดวงน้อยมันเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ฉันพยายามถามตัวเองอย่างไม่เชื่อว่าทำเรื่องแบบนั้นลงไปจริง ๆ

“มะ… มิลินเมา…”

“ใช่เธอเมา รู้ไหมว่ามันน่ารังเกียจขนาดไหน”

จึก!! ราวกับโลกทั้งใบมันหยุดหมุน คำพูดของพี่ลีวายทำให้

ฉันรู้สึกเหมือนมีคนเอามีดมาจ้วงแทงกลางอกซ้ำ ๆ

“ขอโทษที่มิลินทำตัวน่ารังเกียจกับพี่ลีวายนะคะ” ฉันก้มหน้าบอกแล้วสะบัดมือออกอย่างแรง

“รู้ตัวก็ดี”

เขาต้องการมาพูดแค่นี้เองสินะ แค่อยากจะใช้คำพูดให้ฉัน

เสียความรู้สึกก็แค่นั้น เพื่อไม่ให้ตัวเองรู้สึกปวดใจไปมากกว่านี้

ฉันจึงตัดสินใจเดินหนีพี่ลีวายออกมา

หยดน้ำตามันไหลอาบแก้มเพราะคำว่ารังเกียจที่พี่ลีวายพูด

กริ่ง~ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นเบอร์ของแทนที่โทรมา ฉันรีบ

เช็ดน้ำตาออกจากแก้มแล้วกดรับสาย

“ว่าไงแทน”

(พี่มิลินว่างไหมครับ ผมอยากจะชวนออกมากินข้าวด้วยกัน)

“อือ ได้สิ”

ที่ฉันตอบตกลงไปแบบนั้น ก็เพราะไม่อยากอยู่ที่บ้านในตอนนี้ มันรู้สึกอยากออกไปไหนก็ได้ โชคดีที่แทนโทรมาชวน

ฉันส่งโลเคชันให้แทนมารับที่บ้าน จริง ๆ ไม่เคยคิดจะให้ผู้ชายคนไหนมารับแต่เพราะคำพูดของพี่ลีวายมันปลุกความกล้าในตัวของฉัน

หลังจากอาบน้ำฉันก็เลือกว่าจะใส่ชุดไหนก่อนที่สายตา

จะเหลือบเห็นชุดเดรสที่ซื้อมาไว้นานแล้วแต่ไม่เคยใส่มันเลย วันนี้

จึงตัดสินใจจะใส่มัน

สิ่งที่ฉันทำเหมือนคนที่กำลังประชดชีวิตของตัวเองอยู่… และใช่ฉันคิดแบบนั้น ในเมื่อที่ผ่านมาฉันเป็นคนที่น่ารังเกียจสำหรับพี่ลีวาย

ฉันก็จะทำตัวในแบบที่เขาคิด