Chapter 3 ของเดิมพัน

ยังไม่ทันก้าวเกินสามก้าว แขนฉันก็ถูกจับและกระชาก ตัวฉันเซนิด ๆ

“พี่เมธทำอะไร”

พี่เมธก้าวเข้ามาใกล้ สีหน้าแววตาบึ้งตึงขึ้น แค่นคำรามคำพูดน่าตบออกมา

“ถ้าจะเลิก คนที่พูดต้องเป็นพี่สิที่บอกเลิกน่ะที่รัก เธอมีสิทธิ์อะไรมาพูดคำนั้นกับพี่”

“แล้วพี่มีสิทธิ์อะไรมาจับฉัน ปล่อย!” แค่นเสียงสั่งจ้องเขาอย่างไม่กลัว

“สิทธิ์ที่พ่อเธออยากได้พี่เป็นลูกเขยยังไงล่ะ”

“ตอนนี้พ่อไม่อยู่” ฉันย้ำกลัวเขาจะลืมไปว่าพ่อฉันตายแล้ว เรื่องเรือร่มในหนองก็ควรตายไปด้วยเหมือนที่ครอบครัวเขาเองก็อยากให้เป็น

“เหรอ...” พี่เมธหัวเราะเสียงน่าเกลียด ทำท่าจะรวบตัวฉันไปกอดแต่ฉันถอยหนี จนหลังปะทะเข้ากับขอบโต๊ะสนุกเกอร์ ถอยหนีไม่ได้อีก พี่เมธยิ่งดูสนุก โน้มตัวมาใกล้ ฉันเอนตัวออกห่าง หลังกดลงกับขอบโต๊ะสร้างความเจ็บปวด

“พี่กลับไม่คิดแบบนั้นนะครับ ยิ่งพ่อเธอไม่อยู่ เธอยิ่งเลิกกับพี่ไม่ได้ เพราะพี่เป็นคนเดียวที่ช่วยให้เธอมีชีวิตดี ๆ ได้ หรือไม่จริง”

เขาโฉบหน้าลงมาใกล้ ฉันเบือนหลบแทบไม่ทัน ปากนั่นจึงกดทับลงบนใบหูแทน ความตกใจยิ่งทำให้ออกแรงผลัก แต่กายเขาหนาและใหญ่ไม่สะทกสะท้าน คำพูดกลั้วหัวเราะอีกคำก็ตามมา

“แค่อ้อนพี่เพราะ ๆ คอยอ้าขาให้พี่ดี ๆ อยากได้อะไร บ้าน รถ คอนโด เงินเดือนกี่แสนที่รักว่ามาได้เลย” เสียงเขาไม่ดังแต่ไม่เบา เพื่อน ๆ ที่ต่างยืนไม่ไกลก็ได้ยิน พวกเขาถึงได้พากันหัวเราะ มันทำให้ฉันหัวร้อน มีเรี่ยวแรงผลักเขาออกจนได้ หรืออาจจะเป็นเพราะดาวนิเทศฯ คนสวยทนมองไม่ไหวเข้ามากระชากแขนเขา เริ่มแสดงอิทธิฤทธิ์ทันที

“พี่เมธ ไหนว่าไม่สนใจมันแล้วไงคะ แล้ววาล่ะ”

“วาก็อยู่ส่วนวาไงครับ ทำตัวน่ารัก ๆ พี่ยังเอ็นดูวาเหมือนเดิม”

“น้องวาไม่ต้องกลัวหรอก ไอ้เมธมันรวย เลี้ยงคนสวย ๆ ได้ไม่อั้น”

“แต่วา”

“น้องวา อย่าดื้อสิครับ”

ฉันยิ้มเยาะสิ่งที่เห็นและได้ยิน วาที่ทำหน้าบึ้งหันมาเห็นพอดี จึงปรี่เข้ามาหาฉัน

“เธออย่าคิดสำคัญตัวเองเกินไป เธอยังคิดว่าเธอเป็นคุณหนูศิร์กานต์ผู้แสนไฮโซมีเงินเป็นหมื่นเป็นแสนล้านอยู่รึไง ลืมหรือเปล่าว่าครอบครัวเธอเพิ่งล้มละลาย ที่จะซุกหัวนอนยังขอเขาอยู่ไม่ใช่เหรอ พี่เมธน่ะ เขาก็แค่อยากเอาแกเป็นของเล่นแค่นั้นแหละ ไม่ได้คิดจะยกย่องอะไรหรอก”

“เหมือนที่เธอกำลังเป็นนี่น่ะเหรอ ขอโทษ ฉันไม่สนใจ”

“แก!”

ฉันก้าวถอยออกมาตั้งหลักเมื่อเห็นอีกฝ่ายยกมือขึ้นทำท่าจะตบ ตั้งใจจะตบกลับเหมือนกัน ไม่ใช่อยากได้ผู้ชายเฮงซวยแบบพี่เมธหรอก แต่เรื่องอะไรฉันต้องยอมโดนคนอื่นทำร้ายด้วย ทว่า ไม่มีเสียงตบดังและแก้มฉันก็ไม่ได้เจ็บ เสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับที่วาถูกพี่เมธกระชากตัวกลับไป

“โว๊ะ ตรงนี้มีเรื่องน่าตื่นเต้นอะไรกัน”

ผู้ชายตัวสูงผิวเข้มเดินเข้ามาที่โต๊ะพร้อมเพื่อนอีกกลุ่ม ถ้าฉันจำไม่ผิด เขาเป็นลูกชายรัฐมนตรีกระทรวงอะไรสักอย่าง เคยเห็นผ่าน ๆ ในเพจมหา’ลัย และในงานเลี้ยงบางงาน