Chapter 4 เล่นด้วยคน

ผมยกมือกอดอกมองเหตุการณ์ที่กำลังชุลมุนจากการฉุดรั้ง ตรงโต๊ะที่พวกผมก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ไม่ไกลจึงได้ยินคำพูดพวกนั้นแทบทุกคำ สายตาปราดไปที่ร่างระหง เธอกำลังดิ้นรนหนีพวกมันสุดฤทธิ์

“คืนนี้พี่จะดูแลหนูอย่างดีเลย” ไอ้โดมพูดแล้วหัวเราะท่าทางคุกคาม ขณะที่คนสวยที่กำลังจะกลายมาเป็นเดิมพันผลักอกมันเต็มแรง ถอยหลบเลี่ยงไม่ยอมให้ใครแตะตัว พวกมันหัวเราะสนุกสนานอย่างครื้นเครง

“ว่าไอ้โดมเหี้ยแล้ว ไอ้เมธแม่งเหี้ยกว่าอีก ไม่ยอมเลิกกะน้อง นี่ยังจะใช้น้องเป็นเดิมพันอีกว่ะ เหี้ยโคตร ๆ”

“หัวค@#มาก”

ผมเองก็รู้จักพวกมัน ไอ้โดมมันเรียนรัฐศาสตร์ เรียนมาหลายปีไม่จบสักที แถมยังมีบารมีลูกรัฐมนตรี มันจึงถูกใคร ๆ เรียกว่าพี่

ส่วนเธอ ‘ที่รัก’ ผมรู้จักก็เพราะไอ้ฉินกับไอ้อามมันชอบสะสมสาวมหา’ลัยหน้าตาสวย ๆ สะสมที่หมายถึง สะสมความรู้จัก ทักเขาไปทั่ว เขาตอบมั่งไม่ตอบมั่ง มันเอามาคุยเป็นคุ้งเป็นแคว

แล้วผู้หญิงคนนี้หน้าตาสะสวยอย่างไอ้ฉินว่า ไม่ใช่สวยเรียบหรูดูหวานหรือหน้าตาน่ารัก เธอสวยเฉี่ยว รูปร่างเซ็กซี่ เป็นที่พูดถึงนับแต่เข้ามาเรียน ยิ่งตอนนี้มีข่าวเรื่องพ่อของเธอสะพัดยิ่งถูกใครต่อใครจับจ้อง

ผู้หญิงมากมายมองเธอด้วยความอิจฉาในความสวยสะดุดตา

ผู้ชายมองเธอด้วยความอยากได้น้ำลายหก

ผมมองแววตาเด็ดเดี่ยวถือดีคู่นั้นมันวาววับจับจ้องผู้ชายตัวโตไร้ความหวาดกลัวแล้วรู้สึกสนุกขึ้นมา

“พี่โดมน่ะรวยมากนะ ถ้าแกอ้อนพี่เขาดี ๆ ทำให้พี่เขาเอ็นดู ชีวิตแกจะได้สุขสบายมีกินมีใช้ไงล่ะ”

ผู้หญิงที่ผมเห็นไอ้เมธมันนัวเนียมาหลายวันแล้วจะเข้าไปดึงตัวเธอแต่ถูกเธอผลักเต็มแรง ฉวยจังหวะที่พวกมันมัวสนุกวิ่งลอดวงแขนไอ้เมธออกมา ผมขยับตัวนิดหน่อยก็ขวางหน้า ทำให้เธอวิ่งมาชนเต็มแรง และคงจะล้มลงไปกองบนพื้นถ้าผมไม่รวบตัวไว้

“ชะ ช่วยหน่อย”

เสียงร้อนรนดังขึ้น ทั้งจับแขนผมแน่น ผมกวาดตามองหน้างามที่กำลังร้องขอการช่วยเหลือ

“นายอยากได้เท่าไหร่ฉันจะจ่ายให้แค่ช่วยพาฉันออกไปจากนี่ก็พอ”

“น่าสนใจดีนี่” ผมสานสบตาวิงวอนคู่สวย กดยิ้ม “แน่ใจว่าจ่ายไหว”

เธอพยักหน้าจนผมกระจาย “เท่าไหร่ก็ได้”

“ดี”

ตอนนี้เองที่ไอ้เมธกับไอ้โดมเดินเข้ามาหา คนสวยผละออกไปหลบข้างหลังผมทันที

“ไอ้เกียร์” ไอ้โดมทัก “มาเมื่อไหร่วะ”