Chapter 5 ผู้ชนะ

คนสวยบิดดิ้น ทุบตีผมไม่ยั้งแต่ผมไม่หยุด บดขยี้ปากจิ้มลิ้มแรง ๆ รับรสหวานถูกใจจนสาแก่ใจจึงยอมปล่อย

“หวานถูกใจจริงด้วย”

มือเล็กตวัดทำท่าจะฟาดหน้าผมแต่ผมคว้าเอาไว้ก่อน ผลักตัวเธอใส่มือไอ้โตอีกครั้ง

“รอเฉย ๆ ไม่ต้องใจร้อนยังไงคืนนี้เราก็ได้จูบพี่ทั้งคืนแน่ ๆ”

“ไอ้เหี้ยเกียร์” ไอ้เมธเองก็เดือดดาล ร่ำ ๆ จะกระโจนเข้าใส่ผมแต่ถูกไอ้โดมจับตัวไว้ ผมแสยะยิ้ม เลิกคิ้วถามมันอย่างยียวน

“เล่นกันยัง”

“เออ” ไอ้โดมเป็นคนตอบ ลากไอ้เมธกลับไปที่โต๊ะพวกมัน ผมกับเพื่อนจึงเดินตามไป

“ไม่เอานะ ฉันไม่ยอม!” เดิมพันคนสวยร้องโวยวาย “ปล่อยฉัน!!!”

“ไม่ต้องกลัวครับน้องที่รัก เชื่อมือไอ้เกียร์ได้เลย” ไอ้ฉินปลอบ

“แกมานี่เลย”

กิ๊กไอ้เมธกับเพื่อนเข้ามาดึงตัวเธอไป จัดการมัดมือเธอไพล่หลังและมัดปากด้วยเนกไท

ผมปรายตามองแวบเดียว คนที่ไม่เกี่ยวข้องพากันถอยออกไปยืนวงนอก ปล่อยให้ผม ไอ้โดม ไอ้เมธ แข่งขันกัน

“กูลงข้างเพื่อนกู ใครจะเอาด้วย”

เสียงไอ้อามร้องหาแนวร่วมลงขันพนันว่าใครจะแพ้จะชนะ คนอื่น ๆ ต่างพากันลงเพียบ จากนั้นเสียงเชียร์เริ่มดังเมื่อลูกกลม ๆ ถูกตบลงรู

“น่าเสียดาย กูไม่น่าเหมาชั้นนี้ไว้เลย คนอื่นจะได้เห็นตอนมึงแพ้ยับว่ะไอ้เกียร์คงขายหน้าน่าดู”

ไอ้เมธมันเย้ย ตอนที่แต้มมันเริ่มนำผม

“เกมเพิ่งเริ่ม มึงเหมือนอยากออกไปนั่งดูไวไวนะ”

“มึงนี่แม่งโคตรขี้โม้ว่ะไอ้เกียร์” ไอ้โดมแดกดัน “กูจะตบให้ร่วงเลยมึง”

“คิดว่าทำได้ก็เอา”

เราสามคนห้ำหั่นกันพักใหญ่ ผมเขี่ยไอ้เมธทิ้งเป็นคนแรก ตามด้วยไอ้โดมในเกมหนึ่ง เปิดเกมสองยิ่งคึกคักกว่าเดิม หากผมชนะ เดิมพันแสนสวยนั่นจะเป็นของผม พวกมันแท็กทีมกันเต็มที่หวังตบผมร่วงแล้วแข่งกันเอง ผมหรือจะยอม ที่สุดก็สามารถเอาชนะพวกมันได้

“สุดยอดเลยเพื่อน” ไอ้ฉินรีบเอาแก้วมาเสิร์ฟ บีบไหล่นวดคอให้อย่างเอาใจ เพราะผมทำให้มันชนะพนันก้อนใหญ่ไปด้วย

“มึงนี่แม่งโคตรน่ากระทืบ” ไอ้โดมฮึดฮัด ผู้หญิงที่มันหมายตาถูกฉกตัดหน้าดื้อ ๆ แต่ทำอะไรไม่ได้

ผมชูแก้วให้พวกมันอย่างกวน ๆ

“ขอบใจพวกมึงมากที่อ่อนให้กู”