Chapter 6 รางวัลผู้ชนะ

“บอกว่าอย่ากรี๊ด”

“ฉันจะกลับบ้าน! ไอ้!”

เสียงที่จะก่นด่าถูกผลักลงคออีกรอบเพราะจู่ ๆ เขาก็ประกบปากจูบ ส่งควันและเรียวลิ้นเข้ามารุกราน ความร้อนชื้นของลิ้นที่ฉาบเคลือบด้วยรสบุหรี่กับควันฟุ้งกระจายขึ้นสมอง ควันพวกนั้นก็หลั่งไหลออกทางจมูกและลงคอ ทำให้สำลัก ฉันอยากไล่ควันพวกนั้นออกไปแต่ทำไม่ได้เพราะเรียวปากแข็งแรงบดเบียดแนบเน้นหนักจนฟันเรากระทบกัน แรงขบเม้มและดูดดึงส่งผลให้ปากฉันบวมเจ่อจนรู้สึกได้ ในอกวาบไหว ร่างกายชาวาบ ความหวาดผวาเกาะกุมหัวใจที่สั่นไหวรุนแรง

ไม่ว่าจะดิ้นรนยังไง ปากนั้นก็ยังระรานไม่เลิกไม่ถอยห่าง ทำเอาเรี่ยวแรงในกายถูกสูบออกไป มือที่เคยทุบตีเขาเปลี่ยนเป็นขยุ้มเสื้อช็อปสีน้ำเงินเข้มแน่น ลมหายใจหอบรัว ใจจะขาดรอมร่อ ถึงจุดที่คิดว่าตายแน่แล้ว เขาถึงยอมถอยห่าง ฉันเจ็บปากและแสบคอเพราะควันบุหรี่ไปหมด

“อา...ชื่นใจจัง”

สุ้มเสียงกลั้วหัวเราะนั้นดึงสติขึ้นมา ฉันจิกตาวาววับจ้องเขาเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ รวบรวมแรงน้อยนิดเพื่อผลักเขาเต็มกำลัง

“อ๊ะ ว้าย!”

ผลคือตัวฉันตกจากโซฟาลงไปบนพื้นพรมเพราะไม่คิดว่าเขาจะยอมปล่อยง่าย ๆ

“รีบเหรอครับคนสวย หืม...”

หน้าหล่อเหลาระบายยิ้ม เขาส่งบุหรี่เข้าปากปล่อยควันออกทางจมูกขณะโน้มตัวลงมากักตัวฉันไว้บนพื้นพรม

“ไอ้บ้า”

ทันทีที่ด่า เขาพ่นควันนั่นใส่หน้า ทำเอาสำลักและไอโขลกจนแสบคออีกรอบ ยิ่งเรียกรอยยิ้มในตาคมมากขึ้น

เขารื่นรมย์ เคลื่อนไหวเนิบนาบ หากทุกการกระทำกลับเต็มไปด้วยการข่มขวัญ ทำฉันยิ่งลนลาน ร่างกายที่คร่อมอยู่ด้านบนเต็มไปด้วยความแข็งแกร่งตามแบบฉบับผู้ชายและดูเหมือนยิ่งฉันต่อต้านยิ่งยั่วให้เขาสนุกสนานระราน

“คนสวยพูดเพราะจะน่ารักมากขึ้นนะ”

“ใครอยากน่ารักกับนาย”

“ปากดีจริง แล้วเรียกนายอะไร เธอเป็นรุ่นน้องถึงจะต่างคณะก็ต้องเรียกฉันว่าพี่หรือเปล่า”

“หึ” ฉันข่มความกลัวจิกตามองเขาเขม็ง “ออกไป”

“นี่ห้องพี่”

“งั้นก็ลุก ฉันจะออกไปเอง”

“ออกไม่ได้หรอก”

“เอ๊ะ!”

เขาดึงบุหรี่ออกจากปาก หันไปพ่นควันทางอื่น ฉันคิดจะใช้จังหวะที่เขาไม่ได้ระวังถีบกายหนาออกไป แต่แค่ยกเท้า ท่อนขาก็ถูกจับยกเกี่ยวรัดสะโพกสอบส่งผลให้กระโปรงร่นขึ้นถึงโคนขา