บทที่1 จุดเริ่มต้น

บทที่1

จุดเริ่มต้น

บ้านเด็กกำพร้า

วันนี้เป็นวันที่รุ่นพี่จะได้ออกไปทำงานไปเรียนต่อหรือไปอยู่กับผู้อุปการะที่เข้ามารับ เจ้าขา เธอก็คือหนึ่งในนั้นที่มีผู้ใหญ่มารอรับแต่เช้าตรู่

“แม่นกเจ้าขาต้องไปแล้วนะคะ” เจ้าขาเดินมากราบลาแม่นกผู้เป็นผู้ดูแลเธอกับน้อง ๆ ตั้งแต่เธอถูกพ่อกับแม่ทิ้งไปเธอก็ถูกผู้นำชุมชนเอามาส่งไว้กับแม่นก

“จำที่แม่สอนนะเจ้าขา อยู่กับเขาต้องเป็นเด็กดีเขามีพระคุณกับเรามากไปแล้วอย่าลืมโทรหาแม่ถ้าว่างก็มาหาแม่กับน้อง ๆ บ้างนะลูก” หยดน้ำตาของความรักไหลออกมาอาบแก้มของทั้งสอง ต่อให้ตนจะเป็นแค่ผู้ดูแลแต่ก็รักลูกๆทุกคนและหวังให้ทุกคนมีอนาคตที่ดี

“ค่ะแม่ เจ้าขาจะขอเขามาหาแม่บ่อย ๆ” เจ้าขาถือกระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็กที่มีชุดเก่าๆเพียงแค่5-6ชุดเท่านั้น เธอเดินออกมาก็เจอกับผู้หญิงคนนึงเธอสวยมากอายุราว ๆ 40ปี

“สวัสดีค่ะ” เจ้าขาวางกระเป๋าลงและยกมือไหว้ ผู้หญิงคนนั้นจึงรับไหว้และให้ลูกน้องมาถือกระเป๋าของเธอขึ้นไปเก็บไว้บนรถ

“หนูเจ้าขาในที่สุดเราก็ได้อยู่ด้วยกันสักทีนะ ฉันชื่อมัดหมี่เป็นตัวแทนของคุณลดาแม่บุญธรรมของหนู วันนี้คุณลดายังไม่กลับจากเกาหลีฉันเลยต้องมารับหนู ไปกันเถอะยังมีหลายๆอย่างต้องไปทำ” มัดหมี่มองหุ่นของเจ้าขาอย่างพึงพอใจ เด็กสาวที่หน้าตาสะสวยแบบนี้แถมยังไร้เดียงสาคงรับแขกได้อีกนาน

รถตู้สีดำขับเข้ามาจอดที่บ้านหลังใหญ่จากนั้นเจ้าขาก็ถูกเชิญตัวลงมาแต่เธอกลับไม่ได้ไปดูห้องพักเพราะเธอถูกแม่บ้านจับไปอาบน้ำและเปลี่ยนชุดให้ใหม่ แม้เธอจะไม่เข้าใจแต่การที่ได้มาอยู่บ้านหลังใหญ่แบบนี้จะปล่อยให้ใส่เสื้อผ้าเก่าๆที่เตรียมมาก็คงดูไม่ดี

“หนูต้องใส่ชุดนี้จริงๆหรือคะ มันเหมือนชุดของคนทำงานกลางคืนเลย” แม้จะไม่เข้าใจแต่ฉันก็ต้องยอมใส่เพราะไม่กล้าปฏิเสธผู้มีพระคุณ

“รีบแต่งตัวเถอะหนู เดี๋ยวคุณมัดหมี่จะต้องไปแล้ว” สีหน้าของคุณป้าแม่บ้านดูไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่นักแต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก

เมื่อเจ้าขาถูกจับแต่งตัวแต่งหน้าบางๆเธอก็ออกมาด้านนอกทำให้เธอเห็นผู้หญิงอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเธอกำลังนั่งรออย่างไร้จุดหมาย เธอถูกพามานั่งรวมกับคนอื่นๆทำให้เธอได้รู้จักกับผู้หญิงคนนึงเธอมาจากบ้านเด็กกำพร้าเหมือนกัน

“ฉันชื่อเจ้าขานะมาจากบ้านแม่นก” เจ้าขายิ้มให้เพื่อนใหม่ที่นั่งคุยกับเธออย่างถูกคอตามประสาผู้หญิง

“ฉันชื่อใบเฟิร์นมาจากบ้านแม่อารีแล้วนี่รู้ไหมว่าเขาจะพาเราไปไหนกัน” เจ้าขาส่ายหน้าเบาๆเพราะเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผู้มีอุปการะคุณจะพาเธอไปที่ไหน แล้วทำไมถึงไม่ได้อยู่ที่นี่

ไม่นานพวกเธอก็ถูกพาขึ้นมาบนรถเพื่อเดินทางไปไหนสักที่ จนกระทั่งรถตู้ขับมาจอดอยู่หน้าตึกแถวแห่งหนึ่ง ชั้นล่างเป็นร้านอาหารและบาร์ดื่มเหล้าไม่นานคุณมัดหมี่ก็เดินเข้ามา