บทที่2  หนีเสือปะจระเข้

บทที่2

หนีเสือปะจระเข้

“ขอโทษนะครับถ้าผมอยากได้ผู้หญิงคนนี้ผมต้องจ่ายเท่าไหร่ครับ” ศิลามองหน้าเจ้าขาที่ฟกช้ำจากการถูกตบตีแถมจมูกยังมีเลือดกำเดาไหลไม่หยุด เห็นแบบนี้จรรยาบรรณแพทย์มันพุ่งขึ้นมาเลย

“คุณต้องสมัครเมมเบอร์ก่อนครับ เท่าที่ดูแล้วคุณไม่ใช่สมาชิกของที่นี่นะ” การ์ดที่กำลังจับตัวเจ้าขาเอ่ยปากท้วงพร้อมกับแสยะยิ้ม ศิลาเลยขอเวลา5นาทีเพื่อเดินกลับไปที่รถและเอาเมมเบอร์ของเพื่อนรักมาใช้ การ์ดเลยจำยอมพาไปคุยกับเจ๊ด้านใน

ผมเดินมาจัดการเรื่องเงินหลักหมื่นที่ผมรู้สึกว่ามันมากเกินไปหรือเปล่า ปกติผมซื้อแพงสุดก็แค่3,000เอง บ้าบอนี่ตั้ง25,000 แถมสภาพยับเยินขนาดนี้ขึ้นเตียงนี่ช้ำในตายได้เลยนะ

ผมพาเด็กที่กำลังพยุงตัวเองเดินตามผมมาที่รถ สายตาเธอยังคงหวาดกลัวนี่คงเป็นครั้งแรกสินะที่ต้องมาทำงานแบบนี้ เธอพยายามอยากจะพูดอะไรกับผมแต่พอเปิดประตูเข้ามาเห็นไอ้นพนอนอยู่เธอก็ถอยหลังทันที

“ไม่ต้องกลัวมันไม่มีแรงทำอะไรเธอหรอก ขึ้นรถฉันจะพาเธอไปแจ้งความ” เธอยอมขึ้นรถมากับผมแต่โดยดีผมไม่ได้อยากรับรู้เรื่องของเธอเลยปล่อยให้เธอนั่งมาเงียบๆจนถึงโรงพัก

“ขอบคุณนะคะที่ช่วยหนู เดี๋ยวหนูจะรีบหาเงินมาคืนคุณนะคะ” เจ้าขายกมือไหว้ศิลาเลยพยักหน้าและลงมากับเธอ พอลงบันทึกประจำวันเสร็จเจ้าหน้าที่ก็เดินมาหาผมเพื่อจะจัดการส่งเธอกลับไปบ้านเด็กกำพร้าเหมือนเดิม แบบนี้ค่อยสบายใจหน่อยผมเลยเลยเดินไปบอกเธอเพื่อที่จะได้กลับไปนอนสักที

“ขอบคุณอีกครั้งนะคะ หนูจะไม่ลืมพระคุณเลย”

“อืม โชคดีแล้วกันนะ” ผมเดินลงมาข้างล่างเพื่อรับสายริต้าแฟนสาวของผมที่โทรหาผมหลายสายแล้ว แต่หูของผมดันไปได้ยินตำรวจชั้นผู้น้อยที่นั่งตบยุงสูบบุหรี่อยู่ด้านข้างโรงพักคุยกันเสียก่อน

[ไปเถอะนายให้เอาเด็กไปส่งซ่อง]

ผมถึงกับต้องวางสายริต้าแล้วเดินกลับขึ้นไปเอาตัวเด็กนั่นลงมา แม้เจ้าหน้าที่ตำรวจจะห้ามไว้แต่ผมก็ท้วงกลับไป

“ผมว่าผมไปส่งเธอเองดีกว่าครับ ผมต้องไปส่งเพื่อนพอดี” ผมมองออกไปที่รถตอนนี้ไอ้นพมันกำลังเปิดประตูวิ่งมาอาเจียนอยู่ใต้ต้นไม้ จากนั้นผมก็พาเธอมานั่งที่รถแล้วเดินไปดูอาการเพื่อนผมต่อ

“ทำไมถึงไม่ให้ตำรวจไปส่งคะ แต่หนูไม่กล้าปฏิเสธเพราะหนูรู้สึกว่าตำรวจที่นี่ไม่น่าไว้ใจเลย” เจ้าขาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือทำให้นพที่พอได้สติต้องยื่นหน้ามามองเจ้าของเสียง

“น้องงง ยอมปายยยกับพี่แล้วเหรอออ” นพชะโงกหน้ามาถามเจ้าขาทำให้เจ้าขาต้องเอี้ยวตัวหลบ ศิลาเลยดันเพื่อนให้กลับไปนอนเงียบๆอยู่ด้านหลัง

“เอางี้ไหมไปนอนบ้านผมก่อน เช้าผมจะไปส่งที่บ้านเด็กกำพร้าจากนั้นคุณก็บอกเรื่องราวนี้กับคนดูแลเอา ผมช่วยคุณได้แค่นี้จริงๆผมเป็นหมอผมมีงานต้องทำ”

“ไม่เป็นไรค่ะแค่นี้ฉันก็เกรงใจจะแย่อยู่แล้ว”

รถของศิลาขับมาส่งเพื่อที่คอนโดจากนั้นก็รีบกลับบ้านแต่ก็ไม่ลืมโทรบอกแฟนสาวของตัวเองว่าถึงบ้านแล้ว เจ้าขามองไปด้านหน้าก็ต้องตกใจเมื่อเห็นบ้านหลังใหญ่พอๆกับบ้านของเจ้าของซ่องที่เธอไปมาเมื่อเช้า เพียงแค่รถจอดแม่บ้านก็เดินลงมาช่วยกันถือของแต่ก็ต้องตกใจที่เห็นสภาพของเธอ