บทที่3  มาอยู่ในฐานะหลานก็แล้วกัน

บทที่3

มาอยู่ในฐานะหลานก็แล้วกัน

ศิลาจำใจต้องพาเธอกลับมาที่บ้านอีกครั้งเพราะตนเองก็ไม่รู้ว่าจะพาเธอไปที่ไหนดี มาถึงเธอก็กลับมานั่งเงียบๆอยู่คนเดียว ศิลาเลยต้องปรึกษาเพื่อนอย่างนพดลที่รู้จักเรื่องพวกนี้เป็นอย่างดี ไม่นานนพดลก็ขับรถเข้ามาหาศิลาถึงที่บ้าน

“ป้าผึ้งผมรบกวนเรียกน้องเจ้าขามาหน่อยครับ” นพดลเอนหลังไปกับพนักพิงของโซฟา เมื่อคืนดื่มหนักไปหน่อยวันนี้เลยรู้สึกเหวี่ยงๆเหมือนคนแฮงค์ ไม่นานสาวน้อยก็เดินมานั่งที่พื้นกับคุณป้าแม่บ้าน

“น้องได้เซ็นสัญญาอะไรกับซ่องนั่นไหม” นพดลถามด้วยน้ำเสียงเป็นกังวลเพราะถ้าเธอได้เซ็นสัญญาทาสก็อาจจะหมดหวังที่จะช่วย

“ยังนะคะแต่เพื่อนของหนูได้เซ็นแล้ว เมื่อคืนคุณเรียกหนูก่อนก็เลยไม่ได้เซ็นอะไรเลย” เจ้าขาบอกความจริงกับคุณทั้งสองไปจนหมดพร้อมกับเล่าเรื่องของเธอให้ฟังทำเอาทุกคนต่างเห็นใจกับชีวิตของเธอ เสียงร้องไห้ของคุณป้าแม่บ้านที่ร้องไห้เพราะสงสารสาวน้อยที่ชีวิตรันทดดังขึ้นจนศิลาต้องกุมขมับ

“เอาไงดีวะ ต่อให้ไม่เซ็นสัญญามันก็ต้องตามเพื่อปิดปากอะ ยิ่งเรื่องตำรวจรู้เห็นเพราะรับส่วยด้วยมันไม่ปล่อยแน่ ๆ อันตรายพวกนี้มันมีอิทพลมากเกินไป” นพดลออกความเห็นทำให้เจ้าขารู้ชะตากรรมหากเธอยังอยู่ที่นี่ทุกคนอาจจะเดือดร้อนก็ได้

“งั้นเอาแบบนี้ช่วงนี้เรื่องมันยังร้อนอยู่ เธอก็อยู่ที่นี่ไปก่อนอยู่ในฐานะหลานของฉันก็ได้ อายุเธอเท่ากับนทีหลานชายฉันเลย” ศิลาถอนหายใจออกมาเพราะตอนนี้ตนต้องรับเลี้ยงเด็กคนนี้ไปก่อนจนกว่าจะหาที่ทางที่ปลอดภัยให้เธอได้

“ขอบคุณที่ช่วยหนูนะคะ” เจ้าขายกมือไหว้ทุกคนจากนั้นคุณป้าแม่บ้านก็พาเธอมานั่งคุยกันอยู่ในครัว

ด้านศิลาที่นั่งมองอยู่ไกลๆก็แอบหวั่นใจที่มีสาวน้อยเข้ามาอยู่ในบ้านแถมเพื่อนรักอย่างนพดลก็แอบหมายปองเธออยู่ห่างๆ ยิ่งถ้าริต้าแฟนสาวของตนรู้เรื่องก็คงไม่ยอมอาจจะได้มีปากเสียงกันอีก

“มึงคิดอะไรอยู่วะไอ้ศิลา” นพดลหันมาถามเพื่อนที่นั่งเครียดอยู่ข้างๆ

“กูกลัวริต้าจะไม่โอเค กูอาจจะต้องโกหกว่าเจ้าขาเป็นหลานสาวกูไม่งั้นริต้าวีนแน่” ชายหนุ่มตอบอย่างเหนื่อยๆเพราะตนรู้จักนิสัยของแฟนสาวเป็นอย่างดี

“หรือมึงจะให้ไปอยู่กับกูล่ะ” คำถามของนพดลทำเอาศิลามองหน้าอย่างห่วงๆขืนปล่อยไปเจ้าขาคงไม่รอดแน่

กลางดึกคืนนั้นเจ้าขายังคงเตรียมหั่นผักเพื่อเก็บไว้ทำอาหารเช้าให้เจ้าของบ้านจนกระทั้งศิลาเดินมาเอาน้ำจึงเดินเข้ามานั่งคุยเรื่องสำคัญกับเจ้าขาให้รู้เรื่อง

“เจ้าขาฉันจะขอร้องให้เธออยู่ที่นี่ในฐานะหลานสาวของฉันก่อนนะ เรียกฉันว่าคุณอาก็ได้หลานชายฉันก็เรียกฉันว่าอา” สาวน้อยมองหน้าอย่างครุ่นคิดแต่ก็พยักหน้าเป็นคำตอบ สายตาบ้องแบ๊วของเธอมันดูไร้เดียงสาจริงๆ

“ลองเรียกสิ เรียกให้ชินล่ะ” ศิลากำชับให้เจ้าขารับรู้เธอจึงรวบความความกล้าเปล่งเสียงเรียกออกมาด้วยน้ำเสียงที่น่ารัก

“คุณอา...”

“อื้อออ” ผมรีบหยิบขวดน้ำจากนั้นก็เดินขึ้นมาบนห้องเพื่อเตรียมพักผ่อน พรุ่งนี้ผมมีงานต้องทำส่วนเจ้าขาก็คงต้องฝากให้ป้าผึ้งดูแลไปก่อนป้าผึ้งเองก็ดูเอ็นดูเธอเหมือนกัน