บทที่ 2

“ยังไม่อาบน้ำอีกเหรอ” แววตาเขานิ่ง เสียงทุ้มที่เอ่ยออกมาไม่ได้บ่งบอกว่ากำลังไม่พอใจที่เธอยังไม่เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับเขา มือหนาวางไฟแช็ก บุหรี่ และปลดนาฬิกาข้อมือที่ราคาน่าจะสูงลิบลิ่วเท่ากับตึกหลายชั้นลงบนโต๊ะเครื่องแป้งอย่างเบามือ

“ยะ ยังค่ะ” อชิรญาตื่นจากภวังค์ ถึงน้ำเสียงของเขาจะเรียบเรื่อยแต่เธอสัมผัสได้ว่ามันมีพลังมหาศาล คล้ายกับว่าคนผู้นี้มีลูกน้องที่อยู่ใต้อาณัติเป็นจำนวนมาก

“ลูกน้องผมบอกว่าคุณพร้อมแล้ว” เหมือนเขากำลังตำหนิเธอกลาย ๆ มือใหญ่ไล่ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีเข้มของตัวเองออกทีละเม็ด

“เอ่อ…ฉะ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ค่ะ” คนตัวเล็กลุกจากเตียงนอนหลังใหญ่ท่าทางลุกลี้ลุกลน คิดว่าตัวเองศึกษามาดีแต่พอเอาเข้าจริงเธอกลับทำตัวไม่ถูก

“…เดี๋ยว”

“คะ” ร่างบอบบางที่สวมกางเกงยีนสีซีดเข้ารูปกับเสื้อยืดตัวใหญ่หยุดชะงัก

“อาบพร้อมกับผมก็ได้” ใบหน้าเขาเหมือนไม่ยี่หระกับความไม่พร้อมของเธอ แต่ใบหน้าของหญิงสาวที่มองดูการกระทำของชายตรงหน้ากลับเห่อแดงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ เขาหันหลังให้เธอแล้วถอดเสื้อเชิ้ตออกทิ้งมันลงในตะกร้าข้างตู้เสื้อผ้าเพื่อรอให้แม่บ้านมาจัดการในตอนเช้า

“มะ มันจะดีเหรอคะ” ดวงตากลมเบิกกว้างเมื่อได้ยินคำนั้น เกิดมายังไม่เคยอาบน้ำกับผู้ชายแล้วเธอจะ…จะต้องทำตัวยังไง เธอจะคุมตัวเองไม่ให้ตื่นเต้นได้หรือไม่ แค่นี้ก็สั่นจนไม่รู้จะสั่นยังไงแล้ว

“ผมไม่ชอบเสียเวลา” สิบสองชั่วโมงกับเงินที่เขาต้องเสียไปเขาต้องใช้มันอย่างคุ้มค่า และสมราคาที่สุด

“ก็ได้ค่ะ” รับคำพร้อมกับกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ

“ผมรอในห้องน้ำ”

“ค่ะ”

“อ้อ ถอดเสื้อผ้าไว้ข้างนอกนี่แหละ”

“คะ”