บทที่ 5

วางร่างเล็กลงบนเตียงนอนใหญ่สีเข้ม ผิวขาวผ่องของเธองยามต้องกับแสงไฟสว่างจ้าตอนนี้แดงก่ำไปทั้งตัว

“ครั้งนี้ผมไม่เล้าโลมนะ ผมไม่ไหวแล้ว” เขาพูดหน้าตาเฉย แต่ฟังจากเสียงแหบพร่าของเขาแล้ว เขาก็คงไม่ได้กล่าวคำเท็จ

มือหนาเปิดลิ้นชักแล้วหยิบคอนดอมออกมาเต็มกำมือแล้วทิ้งมันไว้กลาดเกลื่อนบนเตียงนอน อชิรญามองตามมือเขาด้วยสายตาหวาดหวั่น หัวใจเธอกำลังเต้นไม่เป็นส่ำ ถึงจะกลัวแค่ไหนแต่เธอก็กลับลำไม่ได้แล้ว ทำได้แค่เดินหน้าต่ออย่างเดียวเท่านั้น

อชิรญามองมือหนาที่กำลังสวมเครื่องป้องกันเข้ากับส่วนนั้นของเขาแล้วสูดอากาศเข้าปอดลึก ดูเหมือนว่าส่วนที่กำลังแข็งขึงอยู่กลางกายเขานั้นมันจะใหญ่โตเกินกว่าเธอจะรับได้หรือไม่นะ แต่ผู้หญิงคนอื่นยังรับได้ แล้วทำไมเธอจะรับไม่ได้

เขาจับเรียวขาขาวเนียนของเธอแยกออก สายตาคมเข้มมองกลีบอวบอูมด้วยสายตาหื่นกระหาย ดวงตากลมเผลอมองลูกกระเดือกตอนที่เขากลืนน้ำลายลงคอด้วยความหวาดกลัว ทั้งสายตาและท่าทางกระหายอยากของเขามันทำให้เธอหายใจไม่ทั่วท้อง แต่นึกถึงความสุดยอดที่เธอเพิ่งไขว่คว้ามันมาได้เมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมาก็ทำให้เธออยากลองมันอีกครั้ง อยากลองให้ส่วนนั้นของเขาเข้ามาอยู่ในกายเธอ มันจะ…รู้สึกดีแค่ไหน

“สวยมาก” เขาพูดเสียงแหบพร่าเมื่อมองเห็นกลีบดอกไม้สวยได้อย่างเต็มตา น้อยนักที่บรรดาสาวสวยจะได้ยินคำชมจากปากเขา ผู้หญิงหลายต่อหลายคนที่หน้าตาสะสวยแต่ทว่าส่วนนั้นไม่ได้…เพอร์เฟกต์เช่นของเธอคนนี้ กลีบนุ่มเต่งตึงสีระเรื่อเหมือนดั่งยอดอกของเธอ มันสวยราวกับสาววัยแรกแย้ม แถมยอดเกสรเล็กที่ปิดสนิทนั่นอีก ไม่น่าเชื่อว่านี่คือผู้หญิงที่เคยผ่านมือชายมาแล้ว

มือหนาจับขาของเธอยกขึ้นพาดบ่า แล้วถูไถแก่นกายใหญ่กับกลีบนุ่มเบา ๆ เพิ่มน้ำหนักของมือกดส่วนหัวปลายบานเข้าไปในรอยแยกสีแดงมากขึ้น อชิรญาปิดเปลือกตาลงสนิทมือทั้งสองขยุ้มผ้าปูที่นอนแน่น รอให้เขาส่งผ่านเจ้ามังกรยักษ์นั่นเข้ามาสักที

“ลืมตามองหน้าผม” เสียงทุ้มพร่าเอ่ยสั่ง

“มะ ไม่ค่ะ”

“คุณคงลืมไปว่าผมไม่ชอบให้ใครขัดใจ อย่าลืมสิว่าผมยังจ่ายค่าตัวให้คุณไม่ครบ” บอกเธอแสงแหบแห้งเต็มที ตอนนี้เขาอดทนกับความต้องการของตัวเองเป็นอย่างมาก

ผู้ชายคนนี้ช่างชอบออกคำสั่งนัก

ด้วยความกำหนัดที่อัดแน่นในกาย คนตัวโตกระแทกบั้นท้ายเข้าอย่างแรงเพื่อจะให้มันเข้าไปอยู่ในตัวเธอทั้งหมด “บอกให้ลืม…ตา” ขบฟันแน่นแล้วเอ่ยเสียงลอดไรฟันออกมา

กึก!

มันเข้าไปได้ไม่สุด