บทที่ 6

สีหราชหันกลับมามองหน้าสาวตรงหน้าอีกครั้ง สายตาเขายังเดาอารมณ์ไม่ได้อีกเช่นเคย มือเล็กจึงยอมคลายออกจากแขนของเขาแต่โดยดี รู้สึกว่าตัวเองจะใจกล้าหน้าด้านมากที่กล้าร้องขอมีเซ็กซ์กับผู้ชาย

“อายุเท่าไหร่” น้ำเสียงยังราบเรียบ

“ยี่สิบสองค่ะ” แววตาที่ดูดุดันผ่อนคลายลงเล็กน้อย ถ้าสิ่งที่เธอบอกเป็นความจริงเขาก็ไม่ซีเรียสนัก ขอแค่ผู้หญิงที่เขามีสัมพันธ์ด้วยมีอายุไม่ต่ำกว่ายี่สิบปีก็พอ

“แน่ใจว่าจะไม่เปลี่ยนใจ” ดวงตาคมเข้มจ้องริมฝีปากอวบอิ่มตาไม่กะพริบ แก่นกายใหญ่ยังชี้ตระหง่านอยู่ตรงหน้าเธอ

“แน่ใจค่ะ”

“คุณห้ามรู้สึกอะไรกับผมในภายหลัง” กฎข้อนี้เขาตั้งมันขึ้นมาเอง อย่างที่บอกเขาไม่อยากให้ใครมารู้สึกดีกับเขา

“ไม่มีทางค่ะ ฉันไม่มีทางรู้สึกอะไรกับคุณเด็ดขาด” จะให้รู้สึกอะไรล่ะ งานเสร็จก็จบแยกย้ายกันไป

“ดี งั้นคุณก็ต้องชดใช้” ว่าจบก็ผลักร่างคนตัวเล็กลงกับที่นอนนุ่ม มือสากช้อนสะโพกงามยกสูงขึ้นแล้วดึงเข้ามาชิดกับหน้าขาของเขามากขึ้น เขาไม่ได้โกรธขนาดนั้น แต่เขาอยากสั่งสอนเด็กเลี้ยงแกะให้หลาบจำ จะได้ไม่กล้าไปทำกับใครอีก

“คุณจะทำอะไรคะ” ดวงตาดำขลับฉายแววตระหนกกับสายตาที่ดูเหมือนจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว

“เดี๋ยวก็รู้” สีหราชยิ้มร้ายให้กับสาวตรงหน้า เธอต้องชดใช้ที่บังอาจมาหลอกคนอย่างนายหัวแห่งโรงเลื่อยไม้บุรินทร

“ยะ อย่า อ๊ะ…” ลิ้นร้อนแตะลงบนส่วนอ่อนไหวที่สุดของเธอแผ่วเบาโดยไม่ฟังเสียงปรามของคนตัวเล็ก แล้วละเลงลิ้นกับเนื้อนวลอย่างเอาใจ เหมือนเขากำลังปลอบประโลมเธอให้ทุเลาความเจ็บแสบลง ไม่เหมือนสายตาที่เขามองเธอราวกับอยากจะฆ่าให้ตายก่อนหน้าเลยสักนิด

คนที่ไม่เคยโดนลิ้นจากชายใดปรนเปรอได้แต่เก็บกักเสียงที่ไม่อยากให้ใครได้ยินเอาไว้จนสุดจะกลั้น ความกระสันซ่านแผ่กระจายไปทั่วสรรพางค์ จนเนื้อสาวสั่นระริก

ยิ่งเธอเก็บเสียงมากเท่าไร สังเกตจากมือทั้งสองของเธอขยุ้มกลุ่มผมของเขาเอาไว้อย่างลืมตัว คนเอาแต่ใจอย่างสีหราชยิ่งบดคลึงปลายลิ้นหนักขึ้นและหนักขึ้น

ใช่ เขาอยากแกล้งและลงโทษผู้หญิงที่ชอบโกหก เขาเกลียดผู้หญิงประเภทที่เขาว่าจริง ๆ แต่เรื่องนี้เขาก็ยังพออนุโลมได้ เขาอยากรู้มากกว่าว่าเหตุผลของเธอที่ตัดสินใจรับงานนี้เพราะอะไร ทั้งที่รู้ว่าตัวเองมีคุณสมบัติไม่ครบตามที่เขาระบุไว้ตั้งแต่ต้น

ปลายลิ้นสอดใส่เข้าข้างในโดยไม่ให้เธอตั้งตัว

“อ๊ะ คุณ” ในที่สุดคนที่นอนส่ายสะโพกอยู่ก็หลุดเสียงครางออกมา

“…”

“คุณ…”

“เสร็จกับลิ้นของผม” บอกเธอเสียงอู้อี้ปลายลิ้นไม่ได้ละจากกลีบสาวแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว เหมือนคนเอาแต่ใจจะติดใจกลิ่นของเธอขึ้นมาแล้วสิ