ไม่มีทางเลือกNc18+

ณ หน้าห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง

"ใจเย็นๆ นะลูกพ่อเขาไม่เป็นอะไรหรอกเชื่อป้า นั้นไงหมออกมาแล้ว" มะลิป้าข้างบ้านที่ช่วยโทรศัพท์เรียกรถฉุกเฉินพาพ่อของเธอมาส่งโรงพยาบาลเอ่ยเมื่อเห็นว่าลลิตาเอาแต่เดินร้องไห้เดินไปมาอยู่ที่หน้าห้องอย่างร้อนใจ

แกร็ก~

"หมอคะพ่อหนูเป็นยังไงบ้างคะ" ร่างบางที่เดินไปเดินมาอยู่ที่หน้าห้องฉุกเฉินเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อหมอที่ทำการรักษาพ่อของเธอเดินออกมา

"ตอนนี้คนไข้ยังไม่พ้นขีดอันตรายนะครับแต่ดีว่านำมาส่งโรงพยาบาลได้ทัน"

"แล้วพ่อหนูจะเป็นอะไรมากไหมคะ"

"ต้องรอดูอาการครับถ้าผ่านคืนไปได้เราต้องทำการผ่าตัดทำบายพาสหัวใจให้ไวที่สุด"

"ผ่าตัด..." ร่างบางเอ่ยขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบาอย่างเป็นกังวล

"ใช่ครับ หมอขอเชิญญาติคนไข้ไปคุยเรื่องค่าใช้จ่ายหน่อยครับ"

- 15 นาทีผ่านไป -

"เป็นไงบ้างลูก" มะลิเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าลลิตาเดินกลับมาด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก

"หมอบอกถ้าพรุ่งนี้พ่อรู้สึกตัวต้องทำการผ่าตัดทันทีคะ"

"แล้วค่าใช้จ่ายเท่าไหร่ไม่แพงแย่เลยหรอ"

"หมอบอกว่าจากการประเมินอยู่ที่ 3 แสน" ร่างบางเอ่ยพร้อมกับทิ้งตัวลงนั่งยังเก้าอี้อย่างเหนื่อยล้าและไม่รู้จะทำเช่นไรเพราะตอนนี้เงินที่มียังไม่พอจ่ายค่าผ่อนหนี้เลยด้วยซ้ำ

"3 แสน!!! " มะลิเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงและสีหน้าตกใจก่อนจะเอ่ยถามต่ออย่างเป็นห่วง

"หนูจะไปหาเงินขนาดนั้นมาจากไหน"

"หนูยังคิดไม่อ..." ร่างบางเอ่ยเสียงแผ่วพร้อมกับล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุม

เธอถึงกับต้องชะงักเมื่อมือเรียวล้วงไปเจอกับนามบัตรฟอลคอร์ก่อนที่เธอนั้นจะเงียบไป

คลืด คลืด~

"โอ้ย ตาสมก็โทรมาอะไรตอนนี้" มะลิเอ่ยก่อนจะกดรับโทรศัพท์และเอ่ยกับคนปลายสาย

"มีอะไรตาแก่"

"หะ ตอนนี้เลยหรอ"

"เออ ได้ๆ เดียวฉันไป" มะลิเอ่ยจบก็กดวางสายทันทีก่อนจะหันมาเอ่ยกับร่างบางด้วยสีหน้าเป็นห่วง

"หนูลิตาอยู่คนเดียวได้ไหมลูกพอดีป้ามีธุระต้องรีบไป"

"ได้ค่ะ แค่นี้ลิตาก็ไม่รู้จะขอบคุณป้ามะลิยังไงแล้ว"

"เพื่อนบ้านกันก็ต้องช่วยกันอยู่แล้ว งั้นป้าไปก่อนนะมีอะไรก็โทรมา"

"ขอบคุณนะคะ"

หญิงสาวดูจนป้ามะลิเดินไปพ้นสายตาก่อนที่เธอจะลุกขึ้นเดินไปหน้าประตูห้องฉุกเฉินเพื่อมองพ่อของตนผ่านหน้าต่างห้องบานน้อยที่ตอนนี้บนตัวพ่อของเธอนั้นมีแต่มีสายห้อยระโยงระยางเต็มไปหมด

"ถึงจะต้องขายศักดิ์ศรีหนูก็จะต้องหาเงินมารักษาพ่อให้ได้" ร่างบางเอ่ยพร้อมกับกำนามบัตรของฟอลคอร์ไว้แน่น

ณ Ss คลับ

เวลา 22.00 น.

ร่างบางที่ตอนนี้นั้นยืนอยู่หน้าคลับหรูก็ได้แต่สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเดินเข้าไปข้างในด้วยใจที่สั่นระรัวเพราะครั้งนี้ที่เธอมานั้นเธอรู้ดีว่ามันหมายถึงอะไร

"อ้าว น้องลิตามาเที่ยวหรอ? " จุ๊บแจงที่เดินมาเจอกับร่างบางเอ่ยทักขึ้นทันที

"ป่าวค่ะ" ลลิตาเอ่ยเสียงแผ่วพร้อมทั้งกำนามบัตรของฟอลคอร์ไว้แน่นจนมันยับยู่ยี่

"มาหานายหรอ" จุ๊บแจงไล่สายตามองไปยังมือของร่างบางก็เห็นนามบัตรฟอลคอร์ที่กำไว้จึงเอ่ยถามขึ้น

"....."

"ที่บ้านคงมีปัญหามากใช่ไหม ห้องนายอยู่ชั้นบนด้านซ้ายอย่าไปผิดนะด้านขวาเป็นห้องของคุณบลูไนท์" จุ๊บแจงเอ่ยพร้อมแตะบ่าร่างบางเบาๆอย่างเข้าใจเพราะเธอรู้ดีว่าลลิตารักศักดิ์ศรีมากแค่ไหนถ้าไม่จนปัญญาคงไม่ทำเเบบนี้เป็นแน่

"ขอบคุณนะคะพี่จุ๊บแจง ลิตาขอตัวก่อนค่ะ" ร่างบางเอ่ยพร้อมกับยกมือที่สั่นระริกด้วยความกลัวไหว้หญิงสาวก่อนจะรีบเดินไป