ข้อเสนอ

ณ มหาวิทยาลัย U

เวลา 13.00 น.

"อีลิตา!! "

"หะ!! " ลลิตาที่กำลังนอนอยู่นั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตกใจ

"มึงจะนอนไปถึงไหน ใกล้เวลาจะเข้าปฐมนิเทศฝึกงานแล้ว" เชอรี่สาวประเภทสองสุดแซ่บเอ่ยเมื่อเห็นว่าเพื่อนสาวของตนเองเอาแต่นอนฟุบหน้าลงกับโต๊ะหินอ่อนไม่ยอมตื่นสักทีจนจวนจะได้เวลาเข้าห้องประชุมที่ทางมหาลัยนัดหมายแล้ว

"ก็กูง่วงมึงก็รู้กูต้องตื่นเช้า"

"ไปได้แล้ว วันนี้กูได้ยินมาว่าวิทยากรที่มหาลัยเชิญมาเป็นนักธุรกิจหนุ่มหล่อมาก" เชอรี่เอ่ยพร้อมกับกำลังจะลุกขึ้นแต่ก็ถูกชายหนุ่มที่เป็นเพื่อนร่วมคณะเอ่ยถามขึ้นเสียก่อน

"หล่อเท่าเรารึเปล่า"

"ซัน" ลลิตาเอ่ยเรียกชื่อชายหนุ่มเบาๆ ด้วยรอยยิ้ม

ซันคือเพื่อนร่วมคณะที่เธอเเอบชอบมาตั้งแต่ปี 1 และไม่ใช่เพียงแค่เธอที่แอบชอบเขาเพราะซันเองก็ชอบเธอและเคยของเธอเป็นแฟนแต่เธอก็ปฏิเสธไปด้วยสถานะทางบ้านของเธอและเขาที่แตกต่างกัน

"อุ๊ย" เชอรี่เอ่ยพร้อมกับเอามือป้องปาก

"เราจะมาถามลิตาว่าส่งใบสมัครฝึกงานรึยัง ถ้ายังบริษัทพ่อเรายังว่างอยู่นะ"

"แหม่ๆ ยืนกันตั้งสองคนถามอยู่คนเดียวน้อยใจนะเนี้ย"

"เชอรี่ด้วยสนใจไหม"

"หยอกเล่น เราได้ตั้งนานแล้วเหลือแต่อีลิตานี้แหละที่ยังไม่ได้สักที"

"พอดี ลิตามีบริษัทที่อยากไป ส่งเมลไปแล้วรอเขาตอบกลับมา"

"งั้นหรอ น่าเสียดายจัง" ซันเอ่ยด้วยสีหน้าผิดหวังเพราะเขาหวังจะใช้เวลาช่วงฝึกงานกระชับความสัมพันธ์กับเธอให้มากขึ้น

"ได้เวลาแล้ว เข้าไปกันเถอะ" เชอรี่ที่เห็นว่าคนเริ่มทยอยเดินเข้าตึกไปแล้วจึงเอ่ยขึ้น

ณ ห้องประชุมของมหาวิทยาลัย U

"มึงๆ " หลังจากที่ทั้งสามคนเข้ามานั่งในห้องประชุมเชอรี่ที่เห็นวิทยากรหนุ่มที่ใส่สูทสีดำและเเต่งตัวเนียบตั้งแต่หัวจรดเท้าเดินเข้ามาก็รีบสะกิดเพื่อนสาวของตนเองที่กำลังฟุบหน้านอนทันทีอย่างกระดี๊กระด๊าในความหล่อ

"กูจะนอนมึงอย่าพึ่งกวนกูได้ไหม" ลลิตาเอ่ยพร้อมกับปัดมือของเชอรี่ออก

"มึงดูก่อน คนนั้นใช้วิทยากรที่จะมาในวันนี้รึป่าววะหล่อชิปหายอย่างกับพวกมาเฟียในหนังเลย" เชอรี่เอ่ยพร้อมทั้งเขย่าตัวเพื่อนของเธอให้เงยหน้าขึ้นมาดู

"..!!!" ทันทีที่ลลิตาเงยหน้าขึ้นพร้อมสบตากับวิทยากรหนุ่มที่กำลังจ้องมองมาทางเธออยู่นั้นเธอก็รู้สึกได้ว่าใจของเธอตกลงไปที่ตาตุ่มทันที

"กรี๊ด เขามองมาทางนี้ด้วยกูสวยรึยัง"

"...."

"นี้ อีลิตามึงได้ยินที่กูพูดไหม! "

"มึง กูว่ากูจะกลับแล้ว" ลลิตาเอ่ยพร้อมกับรีบร้อนเก็บของทันทีเพราะคนที่เธอไม่อยากเจอที่สุดได้มาอยู่ตรงหน้าเธอทำให้ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนที่เธอพยายามจะลืมมันกลับวนเข้ามาในหัวและเธอรู้สึกได้ว่าจะต้องเกิดเรื่องอะไรไม่ดีขึ้นกับเธอแน่ๆ ถ้าเธอยังอยู่

"ทำไมวะ" เชอรี่เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ามึนงงกับท่าทางของเพื่อนสาว

"นั้นสิเป็นอะไรรึป่าว" ซันที่นั่งอยู่ด้วยเอ่ยขึ้นอย่างสงสัยเช่นกัน

"เรารู้สึกปวดท้องขอกลับก่อนนะ"

"เดียวสิ อีนี้"

ยังไม่ทันที่เชอรี่จะเอ่ยจบลลิตาก็รีบเดินออกไปทันทีอย่างรีบร้อนและทันที่เธอเดินออกไปจากนอกตัวอาคารก็ถูกบอดี้การ์ดของฟอลคอร์เดินเข้ามาขวางไว้ทันที

"พะ..พวกนายมาขวางฉันไว้ทำไม" ลลิตาที่เห็นบอดี้การ์ดของมาเฟียหนุ่มมาขวางเธอเอาไว้เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นกลัว

ร่างบางที่กำลังจะเดินถอยหนีแต่ก็ถูกบอดี้การ์ดอีกสองเดินมาด้านหลังเธอทำให้เธอไม่สามารถหนีไปไหนได้

"นายบอกให้พาคุณไปรอที่รถ" เจสันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"ฉันไม่ไป! "

"ผมว่าคุณไม่ควรปฏิเสธนะครับ"

"นายของพวกนายวิเศษวิโสมาจากไหนฉันถึงจะปฏิเสธไม่ได้ ถอย! " ลลิตาเอ่ยพร้อมทั้งรวบรวมความกล้าจะเดินฝ่าบอดี้การ์ดของฟอลคอร์ไป

หมับ!

แต่ก็ไม่ทันเพราะเมื่อเธอเอ่ยจบเจสันก็หันไปพยักส่งสัญญานให้ลูกน้องจับตัวร่างบางเอาไว้