บทที่ 1 เขตหวงห้าม

หนุ่มลูกครึ่งยืนเต็มความสูงอยู่ท่ามกลางสุสานของตระกูล ดวงตาสีอำพันจ้องมองไปที่หลุมฝังศพของบิดาและมารดาได้จากเขาไปด้วยอุบัติเหตุตั้งแต่เขาอายุเพียงสิบขวบ

ความทรงจำที่ครั้งหนึ่งเคยได้รับความรักนั้นกลับเลือนรางไปตามกาลเวลา แทบไม่เหลือสิ่งใดให้จดจำ

เขาแค่เพียงขับรถผ่านทางนี้ในวันครบรอบการเสียชีวิตของท่านทั้งสอง ไม่ได้ใส่ใจจะแวะมาเยี่ยมหากปีไหนที่เขาติดงาน เพราะฝังใจว่าทั้งคู่ได้ทอดทิ้งเขาไป

"ผมอยากให้พ่อเข้าฝันบอกท่านปู่ให้เลิกวุ่นวายหาเมียให้ผมสักที แล้วผมก็ไม่อยากมีทายาทด้วย"

แม็กเครย์บ่นยืดยาว แล้วจึงนำดอกไม้สีขาวช่อใหญ่วางไว้หน้าหลุมศพที่ได้รับการทำความสะอาดอย่างดี ก่อนจะปรายตามองลูกน้องคนสนิทที่พึ่งเดินตามมาทีหลัง

"นายครับ ยังไม่เจอไอ้คเชนทร์เลยครับ" เข็มทิศรีบรายงานให้เจ้านายหนุ่มได้ทราบหลังจากที่เขาและเหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาได้ตามล่าน้องชายของคนทรยศซึ่งหนีไปซ่อนตัวมาสามวันสามคืนแล้ว

"...มึงไปหาที่เขตหวงห้ามหลังโรงแรมรึยัง"

"ยังครับ แต่มันไม่น่าจะกล้ามาซ่อนตัวในพื้นที่ของนายนะครับ"

"แต่ถ้ากูเจอมันที่นั่น กูจะหักเงินเดือนมึง"

"ขอโทษครับ ผมจะรีบจัดการเดี๋ยวนี้" เข็มทิศรีบรับคำบัญชาแล้วหมุนตัวออกไปจากสุสานทันที

หลายชั่วโมงต่อมา...

ตึก ตึก ตึก

เสียงเท้าหนากระแทกลงบนพื้นคอนกรีตสลับกับเสียงจังหวะหัวใจที่เต้นถี่ของชายหนุ่มร่างใหญ่กำลังวิ่งหนีเอาตัวรอดจากเงื้อมมือปีศาจหน้าหล่ออย่างเอาเป็นเอาตาย

หลังจากที่เขาหลบซ่อนตัวอยู่ในโกดังเก็บของที่ไม่ได้ใช้งานในเขตพื้นที่หวงห้ามหลังโรงแรมดังมาสามวันสามคืน เพราะเขาคิดว่า ที่ที่อันตรายที่สุดคือที่ที่ปลอดภัยที่สุด แต่ทว่าเขาคิดผิด มีหรือที่จะรอดพ้นสายตาแหลมคมของแม็กเครย์

นักธุรกิจหนุ่มที่เบื้องหลังเขาคือมาเฟียจิตใจโหดเหี้ยม ใครที่คิดหักหลังเขา จะถูกฆ่าล้างบาง ลูกน้องใต้บังคับบัญชาต่างรู้เรื่องนี้ดีและไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งเขา

หมับ!! ผลัวะ!!

"เฮือก อ๊ากกกก!!" ลมหายใจหอบถี่ของเหยื่อที่ลงไปนอนแนบใบหน้ากับพื้นคอนกรีตเมื่อแม็กเครย์ใช้รองเท้าหนังราคาแพงเหยียบลงบนศีรษะ ท่อนแขนท่อนขาถูกทารุณกรรมด้วยคมมีดเป็นทางยาว โลหิตสีแดงสดค่อยๆ หลั่งไหลตามรอยแยกออกมาเป็นจำนวนมาก

"คิดว่ากูโง่จะหามึงไม่เจอสินะ มึงก็เลยหนีมาซ่อนตัวแถวโรงแรมกู" เสียงทุ้มต่ำจากชายหนุ่มเจ้าของส่วนสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเก้าเซนติเมตร มีใบหน้าหล่อคมตามแบบฉบับลูกครึ่งยุโรปเอเชีย ดวงตาสีอำพันกลับไร้ความรู้สึกบอกน้องชายของคนทรยศที่นอนโหยหวนด้วยความเจ็บปวดตรงหน้าอย่างใจเย็น