บทที่ 2 โหดร้าย

ในขณะที่สองเท้าเล็กบนรองเท้าผ้าใบสีขาวซีดเดินมาตามพื้นคอนกรีต ลดพัดพลิ้วไหวปะทะผิวผ่องทำเอาขนลุกซู่

Rrrr Rrrr Rrrr

เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ลิตาหยุดชะงักฝีเท้าก่อนจะล้วงหยิบมือถือขึ้นมา

"ฮัลโหล" เสียงหวานกรอกสายด้วยความเหนื่อยล้าที่วันนี้เธอเดินแทบทั่วทั้งโรงแรมหรูเพื่อจะได้รู้จักแต่ละแผนก รวมไปถึงรูฟท็อป บาร์ที่มีอาหารและค็อกเทลอย่างดีซึ่งตั้งอยู่บนชั้นดาดฟ้า ไว้บริการแขกที่เข้ามาพักโรงแรมแห่งนี้โดยเฉพาะ จึงทำให้ลิตาแทบจะหมดแรงเธอปวดน่องทั้งสองข้างอย่าบอกใคร

"เสียงแกฟังดูเพลียๆ พึ่งเลิกงานเหรอ" บะหมี่ถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงเมื่อฟังเสียงหอบหายใจของเพื่อนสนิท

"อืม แล้วแกล่ะวันนี้ทำงานเป็นไงบ้าง"

"เรื่องเม้าเยอะแยะ ยัยป้าผู้จัดการมองฉันกับยัยอิงตั้งหัวจรดตีน" น้ำเสียงของปลายสายทำเอาคนฟังพอจะเดาออกว่าสีหน้าของเจ้าหล่อนกำลังเป็นแบบไหน

"เอาน่า ทำงานแค่ไม่กี่เดือนแกก็อย่าไปมีเรื่องกับใครล่ะ ถ้าเกิดทางฝ่ายบุคคลส่งแกกลับมอก่อนฝึกงานจบเดี๋ยวเรื่องมันจะยุ่ง" ลิตาเตือนสติกับเพื่อนสาวคนสนิทที่เป็นคนตรงไปตรงมา บะหมี่เคยปะทะริมฝีปากกับอาจารย์ในมหาวิทยาลัยมาแล้ว ทว่าอาจารย์คนดังกล่าวได้ย้ายไปมหาลัยใกล้เคียงเพราะทนเสียงลือคำนินทาไม่ไหวที่ให้คะแนนจิตพิสัยนักศึกษาผู้ชายเต็มแต่กับนักศึกษาหญิงกลับให้เพียงครึ่งเดียว ความรู้ถึงหูของอธิการบดีจนท่านต้องเรียกไปตักเตือน

"จ้าแม่คนดีประจำกลุ่ม เอาไว้ค่อยนัดกันไปกินส้มตำกันนะ"

"อืม"

"งั้นกลับหอดีๆ ล่ะ" รอจนบะหมี่พูดจบลิตาจึงกดวางสายแล้วหย่อนเครื่องมือสื่อสารเก็บไว้ที่เดิม

"ทำไม่มีพี่ยามล่ะ" เมื่อเดินผ่านป้อมรักษาความปลอดภัยซึ่งต้องมีเจ้าหน้าที่ประจำการตลอด 24 ชั่วโมง เธอตั้งใจอยากจะทักทาย แต่บัดนี้กลับไม่มีใครสักคน

"หรือจะไปห้องน้ำ!?" ลิตาพึมพำเบาๆ พลางกวาดสายตามองผ่านกระจกเข้าไปในห้องดังกล่าว ว่าแล้วเธอก็หมุนตัวกลับมาแล้วเดินออกมาริมถนน

ฟิ้ว~

"หลังโรงแรมวังเวงชะมัด ยังกับป่าช้า" เจ้าของใบหน้าหวานยังคงพูดคนเดียว ท้องฟ้าที่มืดมิดมีเพียงแสงสว่างจากหลอดไฟริมถนนคอยนำทาง ท่ามกลางเสียงต้นไม้เสียดสีโอนเอียงไหวตามแรงลม สองมือเล็กยกขึ้นมากอดอกหวังบรรเทาความหนาวเย็นในช่วงดึกดื่น

"พุธโธ ธัมโม สังโฆ" ลิตาอดไม่ได้ที่จะท่องบทสวดมนต์ฉบับย่อติดปากตั้งแต่สมัยเรียนระดับชั้นประถมศึกษา ยังดีที่พอจะมีผู้คนยืนรอรถสาธารณะจวบจนบัดนี้เหลือเพียงแค่เธอ ดวงตากลมสะบัดมองซ้ายขวาเป็นระยะ แต่ก็ไร้วี่แววรถแท็กซี่คันใหม่

กึกๆ!! ครืดๆ!!

บรรยากาศที่เงียบสงัด ก็ดันมีเสียงลากรองเท้ากึ่งวิ่งกึ่งเดินใกล้กับจุดที่เธอยืนอยู่ ลิตารีบหันมองไปยังต้นทางของเสียง นัยน์ตาดำขยายม่านตาเพ่งมองเข้าไปในพงหญ้าเมื่อเห็นมันสั่นไหวไปมา ถึงแม้จะแอบกลัวอยู่ลึกๆ แต่สัญชาตญาณความอยากรู้อยากเห็นสั่งให้เธอเดินเข้าไปดูใกล้ๆ

"พื้นที่ตรงนั้นมันคือเขตหวงห้ามนิหน่า"

"โบร๋ว บรู๋ว บรู๋วววว! ชะ...ช่วยด้วย" เสียงหมาหอนสลับกับน้ำเสียงผู้ชายกำลังร้องขอความช่วยเหลือทำให้หญิงสาวในชุดนักศึกษารีบค่อยๆ ก้าวขาเรียวเดินไปยังต้นทางของเสียง

"เขตหวงห้ามแต่ทำไมมีทั้งเสียงหมาหอนแล้วก็เสียงคนขอความช่วยเหลือล่ะ หรือจะเป็นผี อย่ากลัวสิลิตา" เธอปลอบขวัญตัวเองข่มความกลัว

"ชะ...ช่วยผมด้วย โอ๊ย!! แฮร่ โฮ่ง งับๆ" น้ำเสียงเดิมดังขึ้นเป็นครั้งที่สองผสานกับเสียงของสุนัขขู่ราวกับกำลังจะขย้ำเหยื่อ ไม่ผิดแน่ต้องมีผู้ชายต้องการความช่วยเหลือ