บทที่ 3 คำขอร้อง

"เอ่อ...คุณเข็มทิศคะ ทะ...ท่านประธานมีอะไรกับหนูเหรอคะ" ลิตาถือวิสาสะเรียกชื่อมือขวาคนสนิทของประธานบริษัทในตอนที่เดินตามเขามายังลิฟต์ส่วนตัว

ถึงแม้จะมีกลิ่นหอมอโรมาจากเครื่องพ่นตามแนวรางแอร์ภายในโรงแรมที่มีจุดประสงค์ให้คนที่ได้กลิ่นรู้สึกผ่อนคลายเป็นระยะ แต่ทว่าลิตากลับรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง

"หนะ...โอ๊ย" เมื่อปลอดผู้คนลิตากลับโดนสันมือหนาฟาดเข้าท้ายทอยอย่างแรง เสียงโอดโอยก็ค่อยๆ เงียบหายไปพร้อมกับสติสัมปชัญญะเริ่มเลือนราง ดวงตากลมเห็นภาพตรงหน้าพร่ามัวผ่านม่านน้ำตา รับรู้ชะตากรรมตัวเองที่ต้องเผชิญในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้านี้

ข้อมือเล็กถูกจับไขว้หลังมัดด้วยเนกไท ร่างกายของเธอถูกชายฉกรรจ์หิ้วปีกกึ่งลากจูงเข้าไปในลิฟต์ที่ไต่ระดับขึ้นมาเรื่อยๆ กระทั่งถึงหน้าห้องรับรองส่วนตัว ไม่นานนักร่างบางจึงถูกนำตัวมาวางบนพื้นเย็นเฉียบภายในห้องสวีทที่โซนห้องรับแขก ความเจ็บก็โลดแล่นไปถึงท้ายทอยพร้อมๆ กับเปลือกตาที่พยายามลืมขึ้น เสียงกลุ่มคนเดินค่อยๆ ถอยห่างออกไปพร้อมกับบานประตูที่ถูกปิดลง

"โอ๊ย...ปล่อยหนู" เด็กสาวประท้วงบอกข้อมือเล็กถูกพันธนาการไว้ไร้อิสระ ในตอนที่กำลังจะดันตัวลุกขึ้น

"เงยหน้าขึ้น"

ดวงตาสั่นระริกเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงเยือกเย็นด้วยความหวาดหวั่น ใบหน้าคมตามสไตล์หนุ่มลูกครึ่งยุโรปบวกกับดวงตาสีอำพันกำลังจ้องมองมาด้วยความเย็นชา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยมาเตะจมูก แต่ทว่าสายตาของเขากลับคาดเดาอะไรไม่ได้เลย ทำเอาเธอหายใจไม่ทั่วท้อง

"ที่เขตหวงห้าม เห็นอะไรบ้าง"

"...!!" ภาพชายหนุ่มร่างใหญ่ถูกรุมทำร้ายยังคงติดตาทำเอาหญิงสาวผวาจนพูดไม่ออก จู่ๆ น้ำตามากมาพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย

"ฉันถามไม่ได้ยินหรือไง?" ใบหน้าหวานสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจเมื่อเขาย้ำถามเป็นครั้งที่สอง ตรงกันข้ามกับอีกฝ่ายที่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงกำลังแสยะยิ้มมุมปากเมื่อเห็นเด็กสาวลนลานอยู่ไม่เป็นสุขก่อนที่เขาจะเปลี่ยนเป็นเย็นชาในเวลาต่อมา

"...!!"

"นี่ของเธอใช่ไหม" มาเฟียหนุ่มยื่นบัตรประจำตัวพนักงานซึ่งมีชื่อเธอปรากฏอยู่ในนั้น และนั่นเป็นหลักฐานมัดตัว ว่าเธอได้ไปยืนอยู่ใกล้กับจุดเกิดเหตุจริงๆ

"นะ...หนูไม่ได้ตั้งใจจะไปแอบดู"

"..."

"นะ..หนูไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ปะ...ปล่อยหนูไปเถอะนะคะ " ลิตาวิงวอนร้องขอความเห็นใจ พร้อมขยับสะโพกถอยหลังตามสัญชาตญาณจนกระโปรงนักศึกษาทรงเอร่อนขึ้นเห็นเนินขาอ่อน

หมับ!