บทที่ 6 จับตาดู

ซ่า~ ซ่า~

เสียงสายน้ำเย็นฉ่ำไหลออกมาจากฝักบัวตกกระทบร่างกายไหลลงสู่พื้น เด็กสาวยืนนิ่งเงียบราวกับคนไร้วิญญาณในห้องน้ำส่วนตัวเมื่อกลับมาถึงหอพัก ปล่อยให้น้ำสะอาดชำระล้างความสกปรกทั่วเรือนร่างซึ่งเต็มไปด้วยร่องรอยความป่าเถื่อน

"คุณมันใจร้าย ฮึก ฮือ" เสียงสะอื้นไห้ดังสลับกับเสียงสายน้ำไหลเป็นระยะ

ไม่เคยนึกฝันภายใต้ใบหน้าหล่อเหลาของแม็กเครย์ที่เป็นนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงแต่เขากลับบ้ากามและข่มเหงเด็กฝึกงานอย่างเธอได้ลงคอ

นานนับชั่วโมงที่ลิตาร้องไห้จนแทบไม่เหลือน้ำตา เธอคว้าหยิบผ้าขนหนูพันตัวแล้วจึงค่อยๆ เดินออกมาแต่งตัว

ครืด~ ครืด~

โทรศัพท์มือถือดังขึ้นเรียกความสนใจให้ลิตาที่พึ่งสวมเสื้อผ้าเสร็จรีบเดินมาที่กระเป๋าสะพาย ก่อนจะล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อเห็น 'สิริ' โทรมา

"...ค่ะ พี่สิ"

[วันนี้ไม่มาทำงานหรือไง]

"ลิตารู้สึกไม่ค่อยสบายค่ะ เลยจะขอลา"

[อ้าวเหรอ เมื่อคืนพี่ให้เรากลับดึกไปหน่อยเลยไม่สบายละสิ]

"เออ..." มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับสิริสักนิด แต่เธอก็ไม่สามารถเล่าเรื่องทั้งหมดให้คนในสายฟังได้ ได้แต่ปล่อยให้สิริคิดไปเองตามนั้น

[งั้น..ถ้าไม่ไหวยังไงก็พักก่อน เดี๋ยวพี่แจ้งฝ่ายบุคคลให้ ทานยารึยัง]

"ทานแล้วค่ะ ขอบคุณพี่สินะคะ"

[อืม หายไวๆ] รอจนสิริวางสาย เธอจึงวางโทรศัพท์มือถือไว้ที่หัวเตียง

"หนูคิดถึงแม่นกจังเลยค่ะ" ลิตาพึมพำเพียงลำพังถึงหนึ่งในผู้ดูแลเธอที่มูลนิธิ ซึ่งเด็กสาวนับถือท่านเหมือนแม่แท้ๆ แต่ท่านได้จากโลกนี้ไปเมื่อสองปีก่อน เธอได้แต่ปาดน้ำตาแล้วบอกให้ตัวเองเข้มแข็ง

@คฤหาสน์แม็กเครย์

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้ง ทำให้แม็กเครย์ที่กำลังยืนทดสอบอาวุธปืนอยู่ในห้องใต้ดินของคฤหาสน์ วางอาวุธปืนในมือแล้วหันมองลูกน้องคนสนิทที่เปิดประตูเข้ามาหลังได้รับอนุญาต

"ขออนุญาตครับ ผมไปส่งเด็กคนนั้นที่หอพักเรียบร้อยแล้วครับ"

"..." มาเฟียหนุ่มกลับนิ่งเฉยแล้วบรรจุกระสุนใส่ในแม็กกาซีนของปืน

"นายจะปล่อยไปเหรอครับ"

"มึงสนใจรึไง" เขาถามเสียงเรียบ แต่สายตายังคงจดจ่อที่กระบอกปืน

"ป่าวครับ ผมไม่เคยเห็นนายปล่อยคนที่รู้ความลับของนายไปสักคน"

"หึ..คอยจับตาดูเงียบๆ ก็พอ"

"ได้ครับ"

"อ้อ...วันนี้กูไม่เข้าบริษัท"

"แต่วันนี้มีประชุมผู้ถือหุ้น นายจะไม่เข้าไปร่วมประชุมหน่อยเหรอครับ"

"ยกเลิกไปก่อน กูเหนื่อย"

"..." เข็มทิศทำหน้างุนงงแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป เมื่อเจ้านายได้พูดสวนทางกับการกระทำ ทั้งที่ปากบอกว่าเหนื่อย แต่ทว่าลูกน้องที่ยศต่ำกว่ารายงานว่า เห็นแม็กเครย์ก็ไปออกกำลังกายตามปกติ หลังจากนั้นก็มาทดสอบอาวุธปืนโดยที่เจ้านายหนุ่มแทบไม่ได้สนใจจะพักผ่อน

"มึงมีอะไรก็ไปทำ" จบประโยค ลูกน้องคนสนิทก้มหัวเป็นเชิงรับคำสั่งแล้วจึงปลีกตัวออกไป

ตัดภาพมาที่หน้าธนาคารแห่งหนึ่ง ชายวัยหลังเกษียณกำลังลงจากรถหรู แล้วจึงหยุดยืนอยู่ชั่วครู่ตามกำลังวังชาของตนเอง

"นายท่านจะเข้าไปธนาคารคนเดียวแน่เหรอครับ"

"เออ กูไม่ได้แก่จนทำอะไรด้วยตัวเองไม่ไหวนะ" เขาหันไปว่าให้ลูกน้อง อะไรที่ทำด้วยตัวเองได้บ้างเขาก็อยากทำเองถึงแม้จะมีเหล่าบริวารให้คอยเรียกใช้

"ครับ ถ้าท่านเสร็จธุระแล้วก็โทรตามผมได้เลยนะครับ"

"อืม" ในขณะที่เขาเดินไปตามฟุตบาทพร้อมด้วยไม้เท้าคู่ใจเพื่อจะเข้าไปในธนาคาร เขาสวนกับเด็กสาวที่มีท่าทีอิดโรยกำลังหยุดยืนหลับตาแล้วนวดคลึงขมับเบาๆ