บทที่ 7 เจอกันอีกครั้ง

"ก็ไหนลาออกไปแล้วไม่ใช่เหรอ...ปาลิตา" ถ้อยคำกระแนะกระแหนของสาวสวยเจ้าของชื่อ 'ซอนญ่า' หญิงสาวเชื้อสายไทยแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์ที่ใช้ชื่อใหม่ตั้งแต่เธอเข้ามาเป็นพีอาร์ของผับแห่งนี้ แววตาริษยาเพ่งมองอีกคนที่กำลังสำรวจความเรียบร้อยของชุดผ่านกระจกเงาในห้องน้ำ

"..." ลิตาเลือกที่จะเงียบ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ซอนญ่ามักจะพูดจากระแนะกระแหนเธอ

"หึ...ไปแล้วก็น่าจะไปลับไม่ต้องกลับมาอีก"

"ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ" ถึงแม้ลิตาจะไม่ใช่คนชอบต่อปากต่อคำ แต่ทว่าอีกฝ่ายยังไม่ยอมหยุดหาเรื่อง ครั้งนี้เธอจึงต้องใช้คำพูดให้เป็นเหมือนเกราะป้องกันตัวเอง

"เจ๊น้ำไม่รู้คิดอะไรอยู่ที่รับแกเข้ามาทำงานอีกครั้ง น่ะ หึ..ทำเป็นไร้เดียงสาเวลาเจอแขกเพื่อเรียกร้องความสนใจล่ะสิไม่ว่า" ถ้อยคำกระแทกแดกดันดังขึ้นอีกครั้งในจังหวะที่เด็กสาวใบหน้าสวยปรายตามองมา

"ฉันอัดเสียงไว้ในมือถือ อยากให้ฉันไปบอกเจ๊น้ำไหมล่ะ ว่าเธอกำลังนินทาเจ๊น้ำ"

ว่าพลางลิตาล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาจากกระเป๋ากระโปรงที่สวมใส่อยู่แล้วอาศัยจังหวะเปิดกล้องค้างไว้ให้ดูเหมือนกับว่าเธออัดวิดีโอจริงๆ แล้วหันหน้าจอให้ซอนญ่าดูก่อนจะหย่อนเก็บไว้ที่เดิมในเสี้ยววินาที ในเมื่อพูดจาดีๆ แล้วอีกฝ่ายยังไม่ยอมหยุดเธอคงต้องใช้วิธีข่มขู่คู่กรณี

"หนอย...อย่าให้ถึงทีฉันก็แล้วกัน"

"นั้นนะสิ เมื่อไหร่จะถึงคิวเธอล่ะซอนญ่า ฉันเห็นเธอพูดประโยคนี้มาหลายครั้งแล้วนะ"

"กรี๊ดดดดด" เจ้าเสียงแหลมกรีดร้องด้วยความไม่พอใจพร้อมด้วยเสียงกระทืบเท้าที่ดังไล่เลี่ยกัน เป็นจังหวะเดียวกันกับปาลิตาเดินออกไปจากห้องน้ำ แล้วปล่อยอีกฝ่ายยืนหน้าบูดเบี้ยวเพียงลำพัง

ภายในห้องวีไอพีที่อุณหภูมิเย็นฉ่ำ มีชายหนุ่มลูกครึ่งกำลังเจรจาเรื่องธุรกิจสีเทาด้วยท่าทางจริงจัง สลับกับเสียงเพลงสากลที่ดังกระหน่ำแทรกเข้ามาภายในห้องดังกล่าว หลังจากเจรจากันลงตัวเรื่องธุรกิจ ต่างฝ่ายก็รู้สึกผ่อนคลายลงทันที

"ดีใจนะครับที่ได้ร่วมงานกับคุณห่าวอู๋" แม็กเครย์เอ่ยถ้อยคำกับคู่ค้าทางธุรกิจตรงหน้าด้วยสีหน้าพึงพอใจ

"เช่นกันครับ คิดไม่ผิดเลยที่บินข้ามประเทศมาดีลงานกับคุณ งั้นรอผู้หญิงมาบริการสักครู่นะครับ ผมเรียกเด็กไว้แล้ว" มาเฟียหนุ่มลูกครึ่งสัญชาติจีนรู้สึกไม่ต่างกันกับคู่สนทนา

"..." แม็กเครย์จึงพยักหน้าเป็นเชิงตอบตกลงกับคำเชื้อเชิญของอีกฝ่ายแล้วหยิบมวลบุหรี่ขึ้นมาจุดไฟแช็กอย่างใจเย็น

สิบนาทีต่อมา...

"นี่ลิตา" เสียงเรียกเด็กสาวที่อยู่ในยูนิฟอร์มของผับกำลังเดินออกมาจากโซนวีไอพีพร้อมกับถาดเปล่า

"มีอะไรเหรอคะเจ๊น้ำ"

"ช่วยไปรับแขกให้เจ๊หน่อยได้ไหม วันนี้เด็กพีอาร์ก็ดันมาลางานกันพร้อมกันสองคน เจ๊หาเด็กไม่ทัน

"..."

"ซอนญ่ากำลังไปดูแลคุณแม็กเครย์ส่วนอีกคนชื่อจีนๆ อะไรอู๋ๆ เนี่ยแหละยังขาดเด็กดูแล"

"เอ่อ..." ใบหน้าหวานชะงักไปชั่วครู่ ดวงตากลมใสส่ายไปมาด้วยความลังเล เธอได้แต่คิดคงเป็นเรื่องบังเอิญที่ชื่อจะซ้ำกัน

"เอาหน่า แขกสองคนนี้เป็นวีไอพี จ่ายไม่อั้น เจ๊ให้ลิตาช่วยรับแขกแค่คนนี้คนเดียวเท่านั้นแหละ"

"งั้นก็ได้ค่ะ" ลิตาตกปากรับคำเพราะความเกรงใจหากถ้าเธอเอาใจแขกดี เท่ากับว่าเจ๊น้ำก็จะได้ส่วนแบ่งพิเศษด้วย ถึงแม้จะตัวรุมๆ แต่เด็กสาวก็ยอมเข้าไปเปลี่ยนชุดที่ห้องแต่งตัวของพนักงานโดยไม่อิดออด

แกร็ก!