บทที่ 8 หญิงร่าน NC+

ตุ๊บ!

"โอ๊ย นี่คุณจะพาฉันไปไหน กระเป๋าฉันอยู่ที่ห้องแต่งตัว" สรรพนามที่เด็กสาวแทนตัวเปลี่ยนไป พร้อมๆ กับกำปั้นเล็กอีกข้างพยายามทุบนิ้วมือของเขาเพื่อให้คลายพันธนาการออกจากข้อแขนของเธอแต่กลับกลายเป็นว่ายิ่งกระตุ้นต่อมโทสะของเขาให้เดือดดาล

"เข้าไป" เขายัดเธอเข้าไปในรถโรลส์รอยซ์คันหรูที่ลานจอดรถ แล้วก้าวขายาวตามขึ้นมาติดๆ

"ปล่อยนะ ฉันไม่ไป โอ๊ย!" ร่างอรชรล้มคะมำกระแทกกับเบาะหนังจนเด็กสาวรู้สึกเจ็บแปล๊บที่สะโพกงอนงาม ก่อนจะกวาดสายตามองภายห้องโดยสารที่กว้างขวางกว่าปกติแบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

"หึ...อยู่กับฉันทำเป็นหวงเนื้อหวงตัวเพื่ออัพราคา พอทีกับคนอื่นรีบอ้าขาให้โดยไม่ลังเล...ผู้หญิงร่าน" ถ้อยคำดูถูกของแม็กเครย์ทำเอาเด็กสาวถูกเรียกคืนสติ แล้วหันมองเขาด้วยแววตาวาวโรจน์ ฝ่ามือเล็กกำหมัดแน่นด้วยความขุ่นเคือง

"ออกรถ"

"ขะ...คุณจะพาฉันไปไหน" ดวงตากลมมองข้างทางด้วยความหวาดกลัวเมื่อรถคันดังกล่าวถูกขับเคลื่อนไปถนนเส้นหลักด้วยความเร็วเกินกว่ากฎหมายกำหนดหลังจากที่แม็กเครย์ออกคำสั่ง

"อยากขายตัวนักไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวฉันซื้อไว้เอง"

"มะ...ไม่ ก็บอกไม่ได้ขายไง" เธอตวาดกลับเสียงสั่นไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะเจอกับอะไรบ้าง หากคืนนี้เธอต้องหลับนอนกับแม็กเครย์อีกไม่วายคงได้ล้มหมอนอนซมเป็นแน่

"แล้วเมื่อกี้ผู้หญิงร่านที่ไหนจะไปอ้าขาให้ผู้ชายคนอื่นหลังเลิกงานฮะ"

"ถะ...ถึงฉันจะอ้าขาให้คุณอู๋ มันก็ไม่เกี่ยวกับคุณ"

"หึ...ไม่เกี่ยวงั้นเหรอ ได้ฉันจะทวนความจำให้เธอเองปาลิตา" จบประโยคแฝงนัยยะ เขาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำบนลำตัวทีละเม็ดทันที

"เดี๋ยวจอดรถข้างหน้า"

"แต่...ข้างหน้ามันคือสุสานไร้ญาตินะครับ...เอ่อให้จอดแถวนั้นหรือครับ" ขันเงินซึ่งเป็นมือซ้ายคนสนิทให้รีบเตือนสติผู้เป็นนายผ่านกระจกมองหลัง เมื่อเขาฟังบทสนทนามาสักพักพอจะทราบดีว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้

"แถวนั้นแหละ ถ้าพวกภูติผี...หรือวิญญาณอยากจะดูหนังสด กูไม่ถือ"

"ครับ" ขันเงินชะลอความเร็วแล้วหยุดรถตามคำบัญชา หลังจากนั้นจึงกดปุ่มปิดม่านกั้นระหว่างเขาและเจ้านายหนุ่มอย่างรู้งาน

"จะ...ทำอะไร" ลิตาลนลานขยับสะโพกจนชิดกับประตูรถอีกฝั่งมองมาเฟียหนุ่มถอดเสื้อเชิ้ตสีดำอวดแผงอกลอนซิกซ์แพ็กด้วยแววตาสั่นระริก เขาต่างหากที่ยิ่งกว่าปีศาจร้าย

แควกกกกก!

"กรี๊ดดดดดดด" แม็กเครย์กระชากเดรสกลิตเตอร์สีดำบนเรือนร่างของเด็กสาวจนขาดวิ่น ถึงแม้จะมีเพียงแสงไฟสลัวริมถนนข้างทางแต่ก็มองเห็นเรือนร่างขาวผ่องอย่างชัดเจน

"ขะ...คนสารเลว"

"ฉันยังเลวได้กว่านี้อีก"

"หึ/ยะ...อย่านะ กรี๊ดดดดด...ฮือ" เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นพร้อมกับเสียงร่ำไห้คร่ำครวญของลิตา เมื่อเขาดึงบราเซียรูปปีกนกที่ห่อหุ้มเต้าอวบทั้งสองข้างออกโดยที่เด็กสาวไม่ทันตั้งตัว แล้วตามด้วยฉีกกางเกงในสีดำซีทรูซึ่งเป็นปราการด่านสุดท้ายบนตัวเด็กสาวที่วิงวอนให้เขาหยุดการกระทำ

"ขะ...ขอร้อง ฉันไม่ไหวแล้ว"

"หึ...เธอจะไปรู้ดีกว่าร่างกายตัวเองได้ยังไง" จบประโยคผู้อยู่เหนืออาณัติ เขาประกบริมฝีปากสีชมพูอวบอิ่มทันที