บทที่ 1

ตอนที่ 1 เข้าถ้ำเสือ

บ้านเด็กกำพร้า

ห้าปีก่อน

“พลอยใสเสร็จหรือยังวันนี้มีผู้ใหญ่ใจดีจะมาเลี้ยงขนมและมีของเล่นมาแจกพวกเรานะ ตอนนี้แม่แก้วเรียกให้ไปรวมกันที่โรงอาหาร ไปกันเถอะเดี๋ยวเราค่อยมาล้างกันต่อ” เสียงเรียกของเพื่อนรุ่นเดียวกันในขณะที่พลอยใสยังคงทำหน้าที่ไม่เสร็จเพราะวันนี้เป็นเวรทำความสะอาดห้องน้ำของเธอและเพื่อน

“ไปก่อนได้เลยจ้ะ พลอยล้างพื้นใกล้เสร็จแล้วเดี๋ยวพลอยรีบตามไป” เสียงเล็กตะโกนบอกเพื่อนที่กำลังทำความสะอาดอยู่อีกห้องหนึ่ง

“ถ้าอย่างนั้นเราไปก่อนนะ พลอยอย่าช้าล่ะเดี๋ยวแม่แก้วดุเอา” แก้มใสเด็กหญิงวัยเดียวกันตะโกนกลับมา

“จ้า เดี๋ยวพลอยจะรีบตามไป” พลอยใสส่งเสียงออกมาจากห้องน้ำ หลังจากนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของเพื่อนวิ่งออกไปจากบริเวณนั้น หลังจากเพื่อนของเธอวิ่งไปรวมกับเด็กคนอื่นที่โรงอาหารพลอยใสจึงรีบจัดการหน้าที่ของตนเองให้แล้วเสร็จเพื่อจะได้รีบตามเพื่อนไป

“นายมีเรื่องอะไรจะคุยกับคุณแก้วไหมครับผมจะได้ให้คนของเราจัดเตรียมห้อง” ธารามือขวาคนสนิทของชาร์วี ไลก้า ฮาร์เปอร์ เอ่ยถามผู้เป็นนายเมื่อรถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวมาจอดบริเวณบ้านเด็กกำพร้าที่มาเฟียหนุ่มอุปถัมภ์อยู่

“ไม่ต้อง วันนี้แค่มามอบขนมและของเล่นเท่านั้น จัดการให้คนเอาของไปให้คุณแก้วแจกเด็ก ๆ ได้เลยฉันขอเดินดูรอบ ๆ สักหน่อย” เสียงเรียบบอกความประสงค์ชัดเจน เท้ายาวก้าวลงจากรถเดินมุ่งหน้าไปยังด้านหลังของสถานสงเคราะห์ซึ่งเป็นโซนพักผ่อนของเด็ก ๆ

“ครับนาย จัดการขนของเข้าไปแจกเด็ก ๆ ข้างในได้เลย” ธาราหันไปสั่งเหล่าบอดี้การ์ดที่ตามมาอีกหลายคน ก่อนจะเดินตามผู้เป็นนายที่ตอนนี้เดินนำหน้าห่างออกไป

“เสร็จสักที” พลอยใสพูดขึ้นมาคนเดียวเมื่อล้างห้องน้ำเสร็จเรียบร้อย พร้อมยืนยิ้มกับผลงานของตัวเอง ตอนนี้ห้องน้ำที่เธอล้างนั้นสะอาดหมดจด ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ทุกคนคงไปรวมตัวกันที่โรงอาหารกันหมดแล้วคงเหลือเพียงตัวเธอเท่านั้น คิดได้ดังนั้นเด็กหญิงก็รีบจัดการเก็บอุปกรณ์ที่ใช้ทำความสะอาดเข้าที่อย่างรวดเร็วและรีบวิ่งไปสมทบกับเพื่อน ๆ

ตึก! ตึก! ตึก!

เสียงฝีเท้าที่กำลังวิ่งตามทางเดินจากด้านหลังไปยังโรงอาหารด้านหน้า เร่งความเร็วเท่าที่เด็กหญิงวัยแปดขวบจะทำได้ โดยไม่ทันมองว่าข้างหน้าเธอนั้นมีชายหนุ่มร่างกำยำกำลังเดินขวางทางอยู่กลางถนน

“โอ๊ย!!” เด็กหญิงร้องออกมาทันทีที่รู้สึกถึงการกระแทกกับบางสิ่งจนตัวเธอกระเด็นและล้มลงกองอยู่ที่พื้น หัวเข่าที่กระแทกกับพื้นปูนจนถลอกตอนนี้กำลังมีเลือดสีแดงสดไหลซึมออกมา รองเท้าแตะคู่เก่ากระเด็นออกไปคนละทิศคนละทาง เด็กหญิงเงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อยแต่ก็เพียงแค่ครึ่งตัวของคนที่เธอวิ่งชนเท่านั้น เพราะความที่เริ่มรู้สึกแสบตรงแผลที่ถลอกจึงต้องก้มหน้าลงมองดูแผลของตัวเองก่อนเลยไม่ได้เห็นหน้าคนที่เธอวิ่งชน

ชาร์วีก้มมองดูเด็กน้อยที่วิ่งชนตนเองก่อนจะเหลือบไปเห็นแผลสดที่เริ่มมีเลือดซึมออกมาจากหัวเข่าเล็กนั้น เขาจึงก้มลงไปประคองเด็กน้อยและทำท่าจะอุ้มเธอขึ้นจากพื้น

“ให้ผมจัดการดีกว่าครับนาย” ธาราเอ่ยบอกคนเป็นนาย ชาร์วีมองดูเด็กหญิงหน้าตาจิ้มลิ้มที่เขากำลังประคองอยู่ก่อนจะปล่อยให้เป็นหน้าที่ของธารา

“รีบพาเธอไปทำแผลแล้วเอาตุ๊กตากับขนมมาให้เธอด้วย” เสียงทรงอำนาจบอกมือขวาและบอดี้การ์ดที่ยืนรอรับคำสั่ง ธาราจึงอุ้มพลอยใสไปยังห้องปฐมพยาบาลที่อยู่ไม่ไกลจากโรงอาหาร พลอยใสที่ถูกนำตัวมาห้องพยาบาลก็มีพี่ ๆ ของบ้านเด็กกำพร้าคอยช่วยดูแลและทำแผลให้โดยมีธารายืนดูอยู่ด้วย

“คราวหน้าอย่าวิ่งแบบนี้อีก เดี๋ยวจะเจ็บตัวเหมือนวันนี้” เสียงทุ้มไร้ความอ่อนโยนบอกพลอยใสออกไปเมื่อทำแผลเสร็จเรียบร้อย

“ขอโทษค่ะ คราวหน้าหนูจะระวังกว่านี้ค่ะ” พลอยใสตอบกลับเสียงสั่นเพราะกลัวโดนชายหนุ่มนั้นดุมากไปกว่านี้

“ไม่ต้องกลัวพี่ไม่ได้ดุพี่แค่เตือนเพราะไม่อยากให้เจ็บตัวแบบนี้อีก ถ้าขามีแผลแบบนี้โตมาขาจะไม่สวยเอานะครับ” ธาราบอกเด็กน้อยน้ำเสียงอ่อนลงเมื่อรู้สึกว่าเด็กนั้นกลัวเขาจนตัวสั่น

“ไม่เจ็บแล้วใช่ไหมครับ”

“ไม่เจ็บแล้วค่ะ หนูขอไปเอาขนมและของเล่นกับเพื่อน ๆ ได้ไหมคะ” เด็กน้อยไร้เดียงสาลืมความเจ็บก่อนหน้าเป็นปลิดทิ้งเมื่อนึกถึงขนมและของเล่นที่ผู้ใหญ่ใจดีนำมาแจกในวันนี้

“นั่งรออยู่ตรงนี้แหละเดี๋ยวพี่ให้คนไปเอามาให้” ชายหนุ่มนั่งลงกับขอบเตียงข้าง ๆ เด็กหญิง ฝ่ามือหนายื่นไปปัดกลุ่มผมที่หลุดลงมาบดบังใบหน้า

“ขอบคุณนะคะ พี่ใจดีจังเลยค่ะขอบคุณที่เอาขนมและของเล่นมาให้พวกหนูนะคะถ้าไม่มีคนใจดีแบบพี่พวกหนูคงไม่มีโอกาสได้กินขนมอร่อยและได้ของเล่นแบบนี้” คำพูดขอบคุณที่ธาราสัมผัสได้ว่ามันมาจากใจที่บริสุทธิ์ของเด็กหญิงคนหนึ่ง

“ไม่ต้องขอบคุณพี่หรอกเพราะเจ้าของขนมและของเล่นที่นำมาแจกให้วันนี้เป็นของเจ้านายพี่ คุณชาร์วีที่หนูพึ่งวิ่งชนเขานั่นแหละ เนทไปเอาขนมและของเล่นมาให้เด็กคนนี้ด้วย” ธาราบอกพลอยใสออกไปพร้อมกับหันไปสั่งลูกน้องเสียงเข้ม

“คุณชาร์วี” เสียงเล็กพึมพำกับตัวเอง

“เขาเป็นคนช่วยเหลือหนูและน้อง ๆ ด้วยใช่ไหมคะ” เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเคยได้ยินแม่แก้วเคยพูดถึงเขาให้ฟังอยู่บ่อย ๆ แต่เธอไม่เคยเจอหน้าเขาเลยสักครั้ง ถึงแม้ครั้งนี้เขาจะมาปรากฏตัวที่นี่และเธอเองก็พึ่งวิ่งชนเขามาแต่ก็ไม่ทันได้มองหน้าเธอก็ถูกกลุ่มบอดี้การ์ดกันเธอออกเสียก่อน

“ใช่ครับ คุณชาร์วีเป็นคนอนุเคราะห์สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนี้” ธาราตอบเด็กน้อยเสียงทุ้มอ่อนโยนขัดกับมาดบอดี้การ์ดมาเฟียใหญ่

“หนูชื่อพลอยใสนะคะ แล้วพี่ชายล่ะคะชื่ออะไร?” พลอยใสยิ้มกว้างถามธาราเมื่อรู้สึกว่าเขาคือคนใจดีไม่น่ากลัวเหมือนหน้าตาภายนอกที่เธอเห็นตอนแรก

“พี่ชื่อธารา เป็นคนติดตามคุณชาร์วีครับ”

“ลูกพี่รักเด็กด้วยเหรอวะ” บอดี้การ์ดที่ติดตามธารามองหน้ากันเมื่อเห็นมุมอ่อนโยนของชายหนุ่มที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

“แล้วคุณชาร์วีใจดีเหมือนพี่ธาราหรือเปล่าคะ” เด็กน้อยถามออกไปด้วยความใสซื่อ

“หึ หึ ครับ คุณชาร์วีเป็นคนใจดี” ธาราที่ได้ยินในสิ่งที่เด็กหญิงถามเขาถึงกับต้องอมยิ้ม เพราะถ้าหากจะบอกความจริงว่าเจ้านายเขานั้นโหดและเถื่อนแค่ไหนก็คงจะไม่ใช่สิ่งที่เด็กคนนี้จะเข้าใจได้ในตอนนี้ พลอยใสที่รู้สึกสนุกที่ได้คุยกับพี่ใจดีก็หมั่นหาเรื่องมาคอยถามจนธารารู้สึกเอ็นดูเป็นพิเศษ

“มึงจะพากลับไปเลี้ยงที่บ้านด้วยเลยไหม” เสียงเรียบดังขึ้นจากทางประตู พลอยใสหันมองตามเสียงนั้นแต่ก็ไม่เห็นว่าเจ้าของเสียงนั้นเป็นใครเพราะมีธารายืนบังสายตาเธออยู่

“เดี๋ยวพี่ต้องไปแล้วนะ ไว้วันหลังมีโอกาสพี่จะแวะมาหาใหม่ หายเร็ว ๆ นะครับ” ธาราขยี้ผมพลอยใสเบา ๆ ก่อนจะเดินตามหลังผู้เป็นนายออกไป ดวงตากลมสวยได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างในระยะไกลจนสุดสายตา